ท่าน 
สุญฺญตา เขียนไว้ในบันทึก ปรุงจิตน้อย นอนน้อย ประโยชน์มาก... ว่า ...
การ “ปรุง” กับการ “คิด” นั้นแตกต่างกัน...
การ “ปรุง” เป็นการวาดภาพในอากาศ ละเมอ เพ้อฝัน ไปตามสิ่งต่าง ๆ ที่เข้ามากระทบ สัมผัส แล้วส่งเข้าไปให้ “จิตปรุง”
ปรุงแต่งไปเป็นเรื่องต่าง ๆ นานา
ปรุงดีก็เหนื่อย ปรุงไม่ดีก็ยิ่งเหนื่อย
การ “คิด” เป็นเพียงการทำตามหน้าที่ หน้าที่ที่ต้องคิด คิดเสร็จแล้ว “จบ” แต่ปรุงนั้น “ไม่จบ” จะปรุงไปเรื่อย โดยเฉพาะยิ่งถ้าใครคิดด้วย "จิตว่าง" นี่สุดยอด ไม่เหนื่อย แถมความคิดยังเฉียบคมอีกต่างหาก
------------------------------------------------------------------------------------------------------
มัทนา
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (ลาศึกษาต่อ ณ University of British Columbia)
อีเมลติดต่อ
จากบันทึก ศึกษาธรรมกับท่านอาจารย์ธีรธัมโม (5)
ท่านบอกว่าถ้าขณะที่ใจเราจ่อมองดูที่ลมหายใจ ความรู้สึกที่ลมกระทบจมูกและช่องทางเดินหายใจ แล้วมีความคิดอะไรฟุ้งซ่านเกิดขึ้น ไม่ต้องไปห้่ามไปหยุดมัน ให้รับรู้ว่ามันมา แล้วเราก็เอาใจเรากลับมามองดูลมหายใจอีกครั้ง
ให้ไอ้ความคิดนั้นมันอยู่ใน background ให้เป็น secondary ไป
เอาลมหายใจเป็น primary อยู่ฉากหน้า
อืมมม.....!
น่าคิด
ในเรื่องปรุง