ถามว่าเราได้อะไรจากภูเก็ต

ข้อนี้ไม่มีใครตอบแทนกันได้ ดังนั้นขอให้ติดตามอ่านในBlogของชาวเฮแต่ละท่าน อันตัวข้าพเจ้านั้นได้มากจนยากที่จะอธิบายได้หมดจน ได้เจอ ได้รู้ ได้เห็น ได้ฮา มีตัวอย่างที่ได้จากภูเก็ตประมาณ100เรื่อง จะทยอยเล่าไปเรื่อยๆดีไหมครับ?

เรื่องแรก กระเป๋าสีแดงแรงฤทธิ์

..ระหว่างที่พวกเราไปรอน้าอึ่งอ๊อบบินมาสมทบที่ดอนเมือง ..ได้เวลาคุณน้าก็ก้าวฉับ ฉับ โผผวากอดคนโน้นคนนี้ กว่าจะนึกได้ว่าลืมหยิบกระเป๋าเดินทางออกจากสายพาน กระเป๋าเจ้าของขี้ลืม ก็หมุนวนผ่านไปหลายรอบ เรื่องนี้พิสูจน์ว่า ยากที่จะยั้งกอด ได้พบ ได้กอด กอด..ลืมโลกจริงๆด้วย คราวนี้ลืมกระเป๋า คราวหน้าจะลืมอะไร?

    

เรื่องที่สอง มณีแดงโฟโต้

..งานนี้มณีแดง แซ่เฮ เตรียมตัวมาถ่ายภาพเต็มที่ พกกล้องอันเบ้อเริ่มมาด้วย ระหว่างที่รอเดินทางไปภูเก็ตเที่ยวเดียวกัน ป้าแดงก็จะกุ๊กกิ๊กอยู่กับกล้องแสนรัก ยกขึ้นยกลงถ่ายภาพ แต่คงจะยังไม่โดนใจ ถ่ายไปทำหน้าเต้าหู้ยี้ไป ป่านนี้จะได้ภาพเด็ดแล้วรึยังก็ไม่รู้

  

เรื่องที่สาม นัดพบที่สนามบิน

..แป๊ด กับน้องฟ้า น้องฟาง เดินทางมาจากหาดใหญ่โดยนกแอร์มาดอนเมือง  แล้วบินไปภูเก็ตเที่ยวเดียวกับเรา เท่าที่ดูตารางบินเราจะมีเวลาเฮฮากันที่ดอนเมืองประมาณ1ชั่วโมง กะว่าจะเลี้ยงฉลองกันสักหน่อย แต่ฟ้าไม่เป็นใจ นักบินไม่นำเครื่องขึ้นท่ามกลางฝน ต้องชะลอเวลาออกไปชั่วโมงเศษ ชาวเฮหาดใหญ่ต้องปรับแผน ไม่โหลดกระเป๋า ลงถึงพื้นจะได้ดิ่งมายังลำที่เราคอย

    

   

คณะเราเข้าไปนั่งบนเครื่อง รอรับหลานใจระทึก..น้าอึ่งมองผ่านกระจก บอกว่าเครื่องหาดใหญ่ลงแล้ว ..ใช่จริงๆด้วย นกแอร์ลำนั้นเคลื่อนมาเทียบใกล้ลำของเรา  สักพักเจ้าตัวเล็กลากกระเป๋าเข้ามา ตามด้วยคุณแม่ นั่งปุ๊บรัดเข็มขัดปับ เจ้านกเหล็กก็โผบิน เป็นการนัดพบกันกลางอากาศที่ตื่นเต้น

เรื่องที่4 สนุกกันทั้งครอบครัว

ค่ายเฮฮาศาสตร์ มีจุดยอดเยี่ยมตรงที่เป็นการพบปะกันระหว่างครอบครัว มีความหลากหลายของคนหลายวัย ทุกคนปลื้มมากที่ได้ช่วยกันเลี้ยงหลานๆอย่างมีความสุข เห็นพัฒนาการของลูกหลานเรา วันสุดท้ายเด็กทุกคนจับไมค์เล่าความในใจให้ญาติผู้ใหญ่ฟังได้อย่างธรรมชาติ โดยเฉพาะน้องนีน๋า ทำอายเหนียมในวันแรกๆ วันอำลาน้องขนตางอนเดิน ฉับ ฉับ ไปขอร้อง3เพลงรวด มีมะปรางเปรี้ยวเป็นหางเครื่อง พวกเราทึ่ง!กับลีลาน้องคนเก่ง มาคราวนี้สร้างวีรกรรมไว้เยอะ เดินตกท่อ ตกเรือ ละเลงร้านไอครีม ..ค่ายดงหลวง แดนกับดินน้องไผ่เป็นพระเอก มางานนี้น้องนิน๋าจ๊ะจ๋าจนพี่ป้าน้าอาปลื้ม

  

สำหรับรุ่นสาวน้อยวัยกะเต๊าะ ดูเหมือนจะเกาะกลุ่มตั้งก๊วนกันเอง มีน้องจิเป็นหัวหน้าแก๊งค์ น้องออย น้องอ้าย น้องฝ้าย เฮไหนเฮกัน ไปขี่เรือกล้วยฯลฯ เห็นว่าจะตั้งก๊วนเขียนBlogเยาวชนคนพันธุ์เฮ เรื่องนี้มีความหมายมากที่จะฝึกหัดกระบวนการกลุ่มในสไตล์แซ่เฮ เราสังเกตเห็นลูกหลานที่มาเก่งขึ้นตามลำดับ

 

คราวหน้าอย่าลืมเอาลูกๆมาด้วยนะครับ ให้โอกาสดีๆในการเรียนรู้ภาคสังคมแก่ลูกหลานตนเอง สงสัยถามคุณหมอ สิงห์ป่าสัก และแป๊ดได้ ว่าจุดพิเศษคืออะไร แม้แต่ไปเที่ยว หลานๆขี้เกียจเดิน ก็มีหลังคุณน้าเป็นพาหนะให้สัญจรไปไหนๆได้

ถ้าต่อไปเรื่องที่5-100

คนอ่านจะมิตาลายรึ

วันนี้เอาพอหอมปากหอมคอแค่นี้ก่อน ดีไหมครับ?