สวัสดีครับ....

เช้านี้ได้แบ่งปันเรื่องราวกับท่านสมคบ....

เรื่องราวกรณีของการที่แพทย์ถูกฟ้องร้อง   และคดีอาญา  และการเรียกค่าเสียหาย

 ต้นเรื่องคือกรณีการผ่าตัดไส้ติ่งที่ภาคใต้  และอุบัติการณ์ที่เพิ่มมากขึ้น....

 บวกกับกรณีที่สุ่มเสี่ยง  และน่าตื่นเต้นหลายกรณีในชีวิตของการทำงานช่วง...นี้

 

สัปดาห์ที่ผ่านมา  เป็นช่วงที่เปลี่ยนผ่านของแพทย์  ทำให้ต้องทำงานเพียงสองคน..สลับกันไปมา 7 วัน

ด้วยบริบทของงาน  ภาระกิจในเมืองที่เติบโตมากขึ้น....

ได้เห็นมุมหนึ่งคือ..เรื่องราวของประสิทธิภาพ   ความอ่อนล้า...ต่อการทำงาน

  เมื่อมองเรื่องราวความเสี่ยงที่อาจจะเกิดขึ้นต่อแพทย์....

  บางครั้งก็เกิดความรู้สึกห่อเหียวกับจิตใจ  ต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้นต่อเพื่อนร่วมวิชาชีพ...

  อาจจะมีความแตกต่างอย่างมากมาย  และปัจจัยอื่นๆที่เกี่ยวข้อง...

  แต่สำหรับแพทย์ในโรงพยาบาลชุมชน  ที่ห่างไกล  ผู้คนที่ย้ายหนีออกไป  ทั้งไปเรียนต่อและเข้าเมือง

  การทำงาน...ที่มีความเสี่ยง...ต่อผลกระทบจากงาน

  บางครั้งก็กลับมาคิดว่า

    ทำดีก็เสมอตัว  ถ้าพลาดก็คง...

  

  อีกมุมคือ...ก็ยังมีผู้คนอีกมากมายที่อาจจะต้องการความช่วยเหลือ  ความเป็นแพทย์

 หากการเรียนรู้ถึงปัจจัยที่จะลดความเสี่ยงก็น่าจะเป็นหนทางหนึ่งที่ทำให้เกิดความรู้สึกที่ดีต่องาน

 ....ที่พยามทำอยู่คือ

           - การทำงานให้ดีที่สุด  ในกรอบความรู้และวิชาการ(มันมากจริงๆ แต่ก็ต้องพยามตามให้ทัน)

           - การสื่อสาร  และเรียนรู้ที่จะพูดคุย  อธิบาย...

           - การบริหารความเสี่ยง...  การจัดการกับสิ่งที่อาจจะเกิดความไม่เข้าใจ  ไม่พึงพอใจ

           - การทำความดี  ปฏิบัตธรรม  เผื่อว่าความดีจะช่วยปกปักรักษามิให้เกิดวิบากกรรมที่รุนแรง

           - อื่นๆ  ..

  ถ้าหากว่าการทำงานด้วยจิตใจที่สุ่งมั่น  แล้วยังต้องประสบกับเรื่องราว...

  ก็คงเพราะว่าวิบาก และผลของการกระทำ..ที่อาจจะยังไม่ดีที่สุด..

  หลายๆคนจึงไม่อยากแบกรับความเสี่ยงนี้  ปฏิบัติเวชกรรมแบบระมัดระวัง  และเชิงป้องกันตนเอง

  ซึ่งจะมีทั้งผลดีและผลด้านตรงข้ามตามมา...

  เป็นกำลังใจให้กับเพื่อนร่วมวิชาชีพที่พยามทำดีต่อไป  โดยเฉพาะแพทย์ในโรงพยาบาลชุมชนครับ

  แม้บางครั้งเรากำลังยืนอยู่บนเส้นด้าย...   ก็ตาม