ช่วยด้วย! หมาผมหายครับ
เมื่อวันที่ ๒๑ เมษายน ประมาณ ๑๗ นาฬิกาเศษ เด็กที่บ้านโทรมาบอกผมว่า หมาที่บ้านหายไป ไม่ทันสังเกตว่ามันหายออกจากบ้านไปเมื่อไร แต่สงสัยว่าจะออกไปประมาณช่วงเย็น บ่ายสามถึงสี่โมง
หมาผมชื่อ ดีซี อันที่จริงเป็นหมาของลูกสาวผม เพศผู้ พันธ์พูเดิ้ล ขนสีน้ำตาลทั้งตัว อายุประมาณ หกปี นิสัยช่างเล่นช่างประจบ แต่หวงตัวสำหรับคนแปลกหน้า
ปกติมันก็ไม่เคยออกไปปากซอย (บ้านผมอยู่ในซอยจันทรศัพท์ ถนนห้วยแก้ว ซึ่งซอยนี้เป็นซอยตัน) อย่างเก่งเวลาใครเปิดประตูบ้านมันก็จะออกไปวิ่งเล่นที่ท้ายซอยสักพักก็กลับมาบ้านเองเสมอ
แต่วันนี้มันหายไป...แล้วไม่กลับ
สันนิษฐานว่า คงโดนใครสักคนอุ้มไป
พอรู้ว่าหาย ผมและเด็กที่บ้านช่วยกันเดินตามหาทันที กินรัศมี ๑กิโลเมตรรอบบ้าน เดินไปก็ถามชาวบ้านแถวนั้นไปด้วย แต่ก็คว้าน้ำเหลว
ลูกสาวผมอยู่ที่ออสเตรเลีย โทรมาร้องให้ทุกวัน บอกให้ผมหามันให้พบนะ ลูกสาวคนโตอยู่กรุงเทพก็พยายามจ้างคนติดประกาศรอบบริเวณบ้านช่วยอีกทาง ทั้งสองสาวรักหมาตัวนี้มาก พอต้องจากไปก็ฝากพ่อกับแม่ดูแลแทน
วิบากกรรมซ้ำซัด ต้องมาพลัดพรากจากกันไปคราวนี้
ผมเองก็หมดปัญญาได้แต่เอาธรรมะปลอบลูก
ก่อนอื่น ผมปลอบลูกให้คิดเสียว่าในขณะนี้แน่ใจไว้ก่อนว่า ขณะนี้มันไม่เป็นอะไรถึงชีวิต เพราะผมขับรถตระเวนไปดูรอบบ้านในรัศมี ๕ กิโลแล้วไม่พบเหตุการณ์ใดใดที่ชวนให้คิดยังงั้น และสองให้คิดว่าขณะนี้มันอยู่กับคนที่รักมัน (คนที่เอามันไปคงเป็นคนรักหมา)
สาม เป็นวิบากกรรมของมันที่ต้องพลัดพรากจากเจ้าของไปสักระยะ หากเราพยายามค้นหาและคิดในเชิงบวกส่งกระแสความรักและเมตตาออกไป
สักวันนึงมันต้องกลับมา
ลูกสาวผมฟังแล้วก็ร้องให้อีกโฮใหญ่...แล้วบอกว่า แดดดี้เอามันกลับมาให้ได้นะ...เป็นทุกข์ที่ข้ามทวีปมา
ผมฟังแล้วใจอ่อนยวบ เกิดความเข้าใจเพราะหมาตัวนี้เขาเลี้ยงของเขามาตั้งแต่อายุหนึ่งเดือนจนมาถึงหกปี และมีความรักใคร่ผูกพันกันมาก ย่อมมีความอาลัยรักเป็นธรรมดา
ผมรู้ว่าพระพุทธองค์ทรงสอนว่า การมีสิ่งที่รักนั้นเป็นทุกข์ หรือนำทุกข์มาให้ โดยเฉพาะตอนพลัดพรากจากกัน...
ไม่เราพลัดจากเขาหรือเขาพลัดจากเรา
ย่อมเป็นทุกข์ทั้งสิ้น
ทั้งๆที่รู้อย่างนี้ ยังไม่วายเป็นทุกข์ใจ เพราะลูกทำใจไม่ได้ โทรมาถามทุกวัน
หัวใจพ่อจึงพลอยเป็นทุกข์ไปด้วย
ทั้งหัวใจรู้ธรรมะขึ้นมาชัดเจน ลูกสาวเป็นทุกข์เพราะมีสิ่งที่รักแล้วพลัดพราก ส่วนผมเป็นทุกข์เพราะหัวอกพ่อ รักลูกไม่อยากเห็นลูกเป็นทุกข์
ทุกข์เพราะยึดถือทั้งสิ้น
ช่วงนี้จึงต้องฝึกธรรมะข้อ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา กันอย่างจริงจัง
เลยขออนุญาตใช้พื้นที่ตรงนี้ระบายความทุกข์ใจและถือโอกาสประกาศหา ดีกว่าอยู่เปล่า ๆ
เห็นใจความทุกข์ของคนที่เป็นพ่อหน่อยครับ
ครับ ใครเห็นหมาของลูกสาวผมบ้าง
พันธ์ุพูเดิ้ล เพศผู้ สีน้ำตาล อายุหกปี ชื่อดีซี
หากเห็นหรือทราบเบาะแส แจ้งข่าวได้ที่
โทร 081 9524075 หรือ 053 225570
มีรางวัลให้อย่างงามครับ
ท่านที่อยู่ห่างไกล กรุณาเมตตาช่วยแผ่กระแสจิต ขอให้...
DC go home...DC go home ด้วยครับ :)
ขอแสดงความเห็นใจอาจารย์ครับ ...
มีหมาของน้องที่รักหายไปแถว ๆ สันทราย แต่หลังจากนั้น 3 เดือน มันเดินกลับบ้านเองได้ที่แม่ออน ทางไปเชียงราย
หวังว่า อาจารย์จะได้รับข่าวดีนะครับ :)
สวัสดีค่ะ
ขอบคุณคุณวสวตีมาร เป็นอย่างยิ่งครับ
เป็นการรวบรวมกระแสจิต ที่คิดดีร่วมกันครับ
คงได้คืนเร็วๆนี้
ขอบคุณกามเทพสีนิล
ตัวที่เอามาให้แทน เลี้ยงบ่ได้แต่กินได้(เคยกินตอนเด็กๆ)
ตอนนี้บ่เอา เศร้าใจจนเวลากินไม่ได้นอน เวลานอนไม่ได้กิน
ช่วยแผ่เมตตา ส่งกระแสจิตให้
DC Go Home หน่อยครับ
สวัสดีครับ ครูมิม
ตัวปลอบใจน่ารักมากครับ
กรุณาร่วมส่งกระแสจิต
DC Go Home ด้วยนะครับ
เป็นพระคุณอย่างสูงครับ
ขอช่วยส่งกระแสจิต DC Go Home ด้วยคนครับ เจ้าโคโค่ (แมว) เคยหายไปสองวันสองคืน เสียใจมากเช่นกันครับ แต่หลังจากนั้นมันก็กลับมาเองได้ครับ
DC Go Home, DC Go Home
ขอบคุณมากครับ อ.ขจิตกามเทพสีนิล
แต่มีหัวใจสีขาว
DC go Home ครับ
ขอบคุณ ดร.ธวัชชัย มากครับ
ขอให้จิตเมตตามีพลัง
DC go Home!.......DC go Home!
น้องต้นไม้น่ารักจังครับ
ขอบคุณ คุณnaree มากครับ
ผมเชื่อในพลังกุศลครับ...จิตคิดดีจะนำพลังอธิษฐานที่ทรงพลัง
DC go Home ครับ
สวัสดีค่ะอ.พิชัย
ไม่รู้จะบอกอย่างไรเหมือนกัน ไม่มีประสบการณ์ตรงเรื่องพวกนี้เลย น้องสาวเคยเอาหมาพันธ์นี้มาเลี้ยงที่บ้าน อยู่กันได้สองปี ขนาดหนูำไม่ค่อยได้กลับบ้าน(พ่อแม่) นานๆ เจอทีเขายังน่ารักมากๆ แล้วอยู่มาวันหนึ่งก็เกิดอุบัติเหตุโดนรถทับไป สภาพภายนอกไม่เป็นไร แต่ข้างในคงแย่ น่าสงสารมาก ทุกคนในบ้านเศร้าหมด แต่ก็ต้องทำใจ
อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา จริงๆ อาจารย์
ขอเป็นกำลังใจให้ ดีซี กลับบ้านเร็วๆ นะคะ
สวัสดีค่ะ
ขอให้พบน้องหมาเร็วๆ นะคะ
เอาใจช่วยค่ะ
ทำไงดีเนี่ย สงสารลูกสาวอาจารย์จัง คงผูกพัน เป็นหนูก็คงร้องไห้เหมือนกัน ขนาดเลี้ยงปลาทองแล้วมันตายยังซึมเศร้าเลยง่ะ T_T ขอให้เจอเร็วๆ นะคะ สงสารน้องหมาด้วย เคยอยู่สุขสบายมาตลอด หลงไปแบบนี้คงอยากกลับบ้าน
เข้าใจความรู้สึกเลยค่ะ เพราะว่ารักหมาที่เลี้ยงไว้เหมือนกัน
จะว่าไปแล้ว.. ตายจากกันไป ยังดีกว่าหายไปอย่างนี้นะคะ
กล่าวคือ.. รู้ว่ามันตาย ยังดีกว่ารู้ว่ามันหาย
เพราะตายจากกัน เหมือนการหมดสิ้นทุกข์ ที่เหลืออยู่คือความคิดถึงจากการผูกพัน
แต่พลัดพรากจากกัน.. มันไม่มีเพียงแค่ความคิดถึงผูกพัน
มันยังพกเอาความรู้สึก เป็นห่วง กระวนกระวาย ว่า
ป่านนี้มันจะเป็นอย่างไร จะตกระกำลำบากหรือเปล่า
จะกินอะไรได้ไหม จะมีคนรับเค้าไปเลี้ยงดูไหม แล้วคนๆนั้นจะดูแลมันดีไหม?
และที่สำคัญ.. อยู่กันมานาน ป่านนี้มันจะคิดถึงเราไหม
คิดไปสารพัด T_T
มีน้องที่ รพ.คนหนึ่ง พาหมา 4 ตัวไปเที่ยวที่ชะอำค่ะ
ขากลับรถเกิดอุบัติเหตุ โชคดีคนไม่เป็นอะไรมาก
แต่หมาตกใจวิ่งเตลิด.. คว้าได้ทันแค่ 1 ตัว อีก 3 หายไป
หนึ่งวันต่อมา เธอย้อนกลับไปที่เกิดเหตุ
พบว่าหมาที่อาวุโสที่สุด มันนั่งตากน้ำค้างเฝ้ารอเจ้านายอยู่ตรงจุดที่เกิดอุบัติเหตุ
สุดท้ายเหลือ 2 ตัวที่หายไป
จึงช่วยกันไปโพสต์ที่โต๊ะจตุจักร-มุมสุนัข ที่เวบพันทิป
เพื่อนๆช่วยกันแนะนำ บางคนก็มาช่วยหา ทั้งลงประกาศ ติดรูป จ้างวินมอร์เตอร์ไซต์
น้องคนนั้น บินไปชะอำหลายรอบ เพื่อเข้าไปในหมู่บ้านค้นหาหมาที่หาย
เธอบอกว่า..มันเป็นความผูกพัน จะอย่างไรก็ต้องหาให้เจอ
ดังนั้นพอมีข่าวว่าเห้นที่ไหน ก็รีบเดินทางไปหาด้วยตนเอง
แล้วเหมือนมีปาฏิหาริย์.. 1 เดือนกว่าๆผ่านไป หาเจออีก 1 ตัวค่ะ
แต่ก็ยังมีอีก 1 ตัว ที่ยังหาไม่เจอ
น้องคนนั้นก็ยังไม่ละสิ้นความพยายาม ขณะนี้เวลาผ่านไปเกือบ 4 เดือนแล้ว
แต่ทุกครั้งที่ได้ข่าว ว่ามีใครเห็นร่องรอย ก็จะต้องเดินทางขึ้นไปหาที่ชะอำ
ตามประสบการณ์ที่ได้จากเรื่องที่เกิดขึ้น จึงขอเสนอวิธีหานะคะ
ขอให้ค้นเจอไวๆนะคะ เข้าใจถึงความทุกข์ของลูกสาวอาจารย์ที่ออสเตรเลียมากค่ะ เพราะว่า หมาหายเนี่ย ทุกข์จริงๆ ทุกข์ยิ่งกว่ามันตายจากอีก ยิ่งอยู่ห่างไกลกันขนาดนั้น ยิ่งรักกันขนาดนั้น บางทีแทบไม่เป็นอันทำอะไรเลยล่ะค่ะ
ส่วนนี่เป็นลิ้งค์ของมุมสุนัข ของพันทิปนะคะ http://www.pantip.com/cafe/jatujak/listerJ.php?subgroup=10
เพียงแต่ผู้จะโพสต์ต้องเป็นสมาชิก หรือสมัครขอบัตรผ่านไว้ หากว่าโพสต์ไม่ได้ ก็บอกได้นะคะ (แต่ขอรายละเอียด content หน่อยว่าจะให้เขียนว่ายังไง) ยินดีจะช่วยโพสต์ให้ได้ค่ะ
อ้อ.. ลืมไปอีกข้อหนึ่งค่ะ
คือตอนที่หายไปใหม่ๆ หรือว่า ป่านนี้ (เกือบสัปดาห์แล้ว) แต่คิดว่าคงยังทันนะ
คือลองติดต่อ ให้เขาประกาศหาทาง จส.100 ดูสิคะ
อย่างไรก็ตาม.. มีวิธีไหนที่จะทำได้ ก็ลองให้ทุกวิธี
ด้วยแรงแห่งความรักและความตั้งใจ มันคงมีปาฏิหาริย์ ให้เราหาเค้าเจอได้สักวันแน่ๆ
เชื่อเช่นนั้นค่ะ..
DC go Home
ขอร่วมเอาใจช่วยค่ะอาจารย์
จะช่วยมองๆ ข้างทางเวลาผ่านเส้นทาง...
แต่....เกิดความสงสัย(เผื่อใช้ในการค้นหาร่วมกันค่ะ) ว่า ถ้าหายช่วงถนนห้วยแก้ว ...อย่างมากสุนัขวัยนี้พันธุ์นี้น่าจะไปไกลที่สุดได้เท่าไหร่ต่อวันและน่าจะมีรัศมีของการหายจากจุดเริ่มต้นได้สักกี่กิโลน่ะค่ะ...ไม่ทราบท่านที่เลี้ยงสุนัขจะให้คำตอบคร่าวๆ ได้ไหม
ตอนนี้ก็ 7 วัน ถ้าไปด้วยเท้าน้อยๆ (ไม่ใช่คนอุ้มไป) น่าจะไปไกลที่สุดได้เท่าไหร่ มีโอกาสจะข้ามไปฝั่งถนนอ้อมเมืองหรือ สวนดอก หรือ สนามบินไหมน่ะค่ะ อยากรู้ว่าจะเป็นเส้นทางที่มีโอกาสไปถึงไหม เผื่อจะช่วยอาจารย์ประกาศขอความช่วยเหลือในละแวกนั้นได้หรือไม่อย่างไรน่ะค่ะ
อาจารย์คะ
DC Go Home นะคะ
เคยมีประสบการณ์ค่ะ หมาชื่อหมีใหญ่ หมีเล็ก หายไปทั้ง 2 ตัว
อีก 1 เดือนต่อมา หมีเล็กกลับบ้านค่ะ
คิดว่า อีกไม่กี่วันคงกลับมานะคะ
เห็นใจจริงๆค่ะ เอาใจช่วยด้วยมากๆเลยค่ะ
สวัสดี น้องรอง
ธรรมะ เป็นอะไรที่ต้องใช้ตลอดชีวิต...สิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตก็เป็นโจทย์ธรรมที่ฝึกให้เราปฏิบัติธรรม
พี่ใหญ่เห็นทุกข์ที่เกิดขึ้นเป็นสาย
ลูกสาวทุกข์ เพราะรักหมา
อาจารย์ทุกข์ เพราะรักลูก
ล้วนแต่เป็นทุกข์เพราะรัก ทุกข์เพราะยึดถือว่าเป็นของเรา
อัตตา...ตัวตน...สักกายทิฎฐิ
เพราะยึดทุกอย่าง ว่าเป็นของเรา
เป็นเช่นนั้นจริงๆ!