ก่อนอื่นดิฉันต้องบอกก่อนนะค่ะว่าเหตุการณ์ที่จะกล่าวนี้เกิดขึ้นกับดิฉันนานแล้ว เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นที่จตุจักรในวันสงกราณ์เมื่อตอนที่ดิฉันอายุ16ดิฉันได้ไปเที่ยวกับเพื่อนๆดิฉันดีใจมากเลยที่แม่อนุญาตให้ไปเที่ยวกับเพื่อนๆได้ แต่เหตุการณ์ในวันนั้นเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้ดิฉันไม่อยากไปเที่ยวงานสงกรานที่นั้นอีกเลยจนถึงปัจจุบันนี้
เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้นดิฉันเดินทางไปถึงสถานที่นั้นเพียงแค่ก้าวขาลงแล้วเดินเข้าไปในสวนจตุจักรเพียงเวลาแปปเดี๋ยวเองดิฉันก็เจอกลุ่มเด็กผู้ชายหลายคนยืนอยู่รอปะแป้งพร้อมเล่นสงกรานต์ดิฉันไม่ได้ฉุดคิดอะไรเลยคิดแค่จะไปเดินเทียวกับเพื่อน และในตอนนั้นเองเด็กผู้ชายทั้งกลุ่มก็เข้ามาล้อมดิฉันไว้พร้อมกับปะแป้งแล้วมือของพวกเขาไวมากได้หยิบจับทุกอย่างที่เขาอย่างจะจับในร่างของเรา ดิฉันตกใจมากสิ่งที่ดิฉันคิดขึ้นได้ในตอนนั้นคือหนีๆอย่างเดี๋ยวดิฉันพยายามวิ่งหนีแล้วตะโกนบอกเพื่อนๆว่าไม่อยู่แล้วดิฉันพร้อมเพื่อนๆวิ่งหนีอย่างไม่คิดถึงการเที่ยวเลยพร้อมกันนั้นรองเท้าของดิฉันก็ได้หลุดหายไป ดิฉันไม่สนใจกับรองเท้าเลยดิฉันวิ่งไปจนถึงรถเมล์พวกนั้นยังวิ่งตามโดยไม่หยุดจนดิฉันได้ขึ้นรถเมล์พวกมันจึงหยุดตาม ดิฉันกับบ้านโดยที่ไม่ได้ใส่รองเท้าเลย เมื่อถึงบ้านแม่ถามว่าอ้าวทำไมไปเที่ยวแปปเดี๋ยว ดิฉันไม่สามารถเล่าเหตุการณ์ตอนนั้นให้แม่ทราบเลยทั้งกลัว ทั้งไม่อยากให้แม่รู้ว่าไปเที่ยวแล้วเจอเหตุกาณ์อย่างนี้เพราะกลัวว่าครั้งหน้าแม่จะไม่อนุญาตให้ไปเที่ยวไหนอีก
ค่ะเหตุการณ์นี้เป็นอุทาหรณ์สอนใจดิฉันได้ดีมากเลยในการไปเที่ยวสงกรานต์ที่จตุจักร ดิฉันจะไม่ไปเที่ยวไหนเลยถ้าหากไม่มีพ่อแม่ไปด้วย
ท่านผู้ปกครองที่มีลูกๆวัยนี้โปรดระวังและให้หาข้อมูลสถานที่ๆลูกจะไปเที่ยวด้วยว่ามันปลอดภัยไหมในการที่จะให้เขาไป
