แม่คะ

 

แม่คงเคยเห็นที่เด็กๆเค้าจะมีของรักของหวงประจำตัว อย่างเช่นหมอนหรือตุ๊กตา แล้วเราก็มักเรียกมันว่า หมอนเหม็นหมอนเน่า

 

พ่อแกก็มีเหมือนกันค่ะ ผ้าเช็ดปาก พ่อไปเก็บผ้าเช็ดตัวเก่าทื่ไหนมาเยอะแยะก็ไม่รู้เพื่อมาเป็นผ้าเช็ดปากและวางไว้หน้าตัก (นึกภาพแล้วเหมือนไปทานข้าวในภัตตาคารหรู) เพื่อไม่เศษอาหารตกพื้น นวตกรรมนี้ หนูจำไม่ได้ว่า พ่อคิดเองหรือว่าแม่บ้านคิดให้

 

ผ้านี้ไม่ค่อยได้ซักหรอกค่ะ เพราะถ้าซักพ่อก็ไม่ได้ใช้ แม้ว่าพ่อจะมีหลายผืนแต่ทุกผืนต้องพาดบนเก้าอี้และโต๊ะกินข้าวให้พ่อเห็น

หนูเคยเอาไปซักแล้วมันก็เปื่อย หนูเลยเอามาลงตระกร้าผ้าขี้ริ้ว เอาไว้เช็ดบ้าน พ่อก็ตามไปเก็บมาไว้อีก หนูเอาไปทิ้งถังขยะหน้าบ้าน แม่บ้านก็ตามไปเก็บกลับมา เพราะพ่อหาไม่เจอ

 

เมื่อวานมันส่งกลิ่นอบอวลไปทั่วห้อง กลายเป็นผ้าเหม็นไปจริงๆ เลยต้องเอาไปซัก ดูเหมือนพ่อไม่มีความสุขในการกินข้าวเลยค่ะ เพราะบริวารของพ่อไม่ครบ แต่พอวันนี้ คุณสามีบอกว่า พ่อดูมีความสุขแล้ว เพราะผ้ามาอยู่กับพ่อครบแล้ว

 

คิดไปคิดมา ก็ขำดีเหมือนกันนะคะ แต่ละคนก็มีสไตล์ไปกันคนละแบบคนละเรื่องคนละวัย รวบรวมมาไว้คุยแลกเปลี่ยนกัน ก็คลายเครียดได้ไม่น้อยนะคะ

 

แล้วหนูมีของเน่าประจำตัวมั้ยคะแม่ แต่ตั้งแต่จำความได้หนูว่าหนูไม่ติดอะไรเป็นพิเศษ เพราะตุ๊กตาเต็มห้องไปหมดเลย ทั้งตัวเล็กตัวใหญ่ ตอนนี้หนูต้องกอดตุ๊กตานอนค่ะเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้ค่ะหน้าตาแปลกๆ มันเหลือเป็นตัวสุดท้ายที่หนูเคยมี หลังจากที่แม่บ้านแต่ละคนที่วนเวียนเข้ามาอยู่บ้านเราเก็บเอาไปให้ลูกๆๆเค้า และหนูเอาไปบริจาคให้โรงเรียนบ้าง แล้วแม่บ้านก็คงทะยอยเก็บไปจนหมดเลยเอามากอดนอนซะเลย

 

แม่บ้านก็แอบนินทาหนูเหมือนกันนะคะว่า ปูนนี้แล้ว ยังนอนกอดตุ๊กตาอีก

 

อ้อ....แม่บ้านคนปัจจุบัน ก็หยุดมาทำงานถาวรแล้วนะคะ หลังจากที่มาทำงานแบบกระปริดกระปรอย หนูเลยบอกว่า ทำธุระให้เสร็จเรียบร้อยค่อยมาว่ากันใหม่อีกที

 

ตอนนี้เลยไม่มีแม่บ้านอีกแล้วค่ะ พ่อให้ตามคนเก่ามา แต่หนูยังไม่ได้ตาม เค้าก็คงไม่อยากกลับมาอีกมังคะ  อีกอย่างก็ทำงานไม่เรียบร้อยเลย ให้มาดูพ่อ แต่เวลาพ่อเป็นอะไรขึ้นมาไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ซักที เป็นเรื่องน่าเบื่อจริงๆ แม่บ้านกลายเป็นของหายากไปแล้วจริงๆ

 

วันนี้ฝนตกค่ะ ฟ้าไม่มีดาวแม่อู้งาน

พรุ่งนี้หนูจะทิ้งพ่อหนีไปเที่ยวอีกแล้วค่ะ

 

คิดถึงแม่

ลูก

23 เมษา 51 : 22.40 น.