GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

บันทึกที่ 200 ... ชีวิตนี้เป็นของเรามิใช่หรือ ?

ทำไมต้องยอมจำนนต่อความรู้สึกที่มาครอบงำใจเราจนยอมแพ้ต่อโชคชะตาที่มี .. ผมพักร้อนบันทึก

เคยเขียนบันทึก เล่าประสบการณ์ 6 เดือน ใน Gotoknow.org ให้ฟัง  ... และให้ความตั้งใจว่า เขียนถึงบันทึกที่ 200 เมื่อใดก็จะหยุดเขียน ... คุณเบิร์ดได้ให้กำลังใจ และใช้วลีว่า "เป็นการพักร้อนบันทึก" ซึ่งผมก็รู้สึกดีกับวลีคำนี้ ... อาจจะเกิดจากความเหนื่อยล้ากับชีวิตของตัวเองที่มีชีวิตเพื่อการต่อสู้มาทั้งชีวิต ... มีปัญหาประเดประดังจนน่ารำคาญใจ ... พร้อมเมื่อไหร่จึงค่อยกลับมาเขียนอีกครั้ง ก็ถือเป็นสิ่งดี ... ผมหยุดเขียนมาหลายวันแล้ว เมื่อถึงบันทึกที่ 199 เอาการ "ฆ่าตัวตาย" มาเป็นเงื่อนไขของ "ความรัก"  ... หลัง ๆ หันกลับเขียนบันทึกสั้น ๆ กับ "อนุทิน" ที่กำลังได้รับความนิยมมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่สำหรับผม ความสุขไม่เกิดขึ้นที่ "อนุทิน" แต่กลับเกิดจาก "บันทึก" มากกว่า

 

จากบันทึกที่ 199 เอาการ "ฆ่าตัวตาย" มาเป็นเงื่อนไขของ "ความรัก"  ... ผมมองเห็นถึง การที่คน ๆ หนึ่งมองชีวิตตัวเองไร้ค่า พร้อมที่จะฆ่าตัวตายให้กับใครก็ไม่รู้ที่เพิ่งรู้จักกันประเดี๋ยวประด๋าว ตามข้อเท็จจริงที่ควรคิด อย่าไปมองว่า นี่คือเพศชายได้เปรียบ นี่คือเพศหญิงเสียเปรียบ ขอให้มองตรงกลาง ๆ ว่า ไม่ว่าเพศใด เป็นผู้ริเริ่มการฆ่าตัวตายก่อน ผู้นั้นเห็นสมควรต้องถูก "ประนาม" ในความคิดนั้น

 

ทั้งเรื่องการพักร้อนบันทึก และ เรื่องการฆ่าตัวตายประชดรักของใครหลายคน นั้น ... ได้รับคำตอบจากข้อเขียนหนึ่งของท่านชุติปัญโญ ว่า "ชีวิตเป็นของเรามิใช่หรือ ?"

จึงอยากปิดท้ายการเขียนบันทึกที่ 200 ด้วยข้อเขียนนี้ ...

 

***********************************************************************

 

ชีวิตของคนเราเกิดมาท่ามกลางความสงสัยที่แต่ละคนก็พยายามค้นหาคำตอบให้กับตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นความสงสัยในจุดเริ่มต้นของการเกิด กระทั่งเป็นเป้าหมายที่ชีวิตต้องการ ล้วนเป็นบ่อเกิดของคำถามในเรื่องราวของชีวิตทั้งสิ้น

ในขณะที่แสวงหาความต้องการให้กับชีวิตอยู่นั้น ทุกความคิดและการลงมือทำต่างมีความมุ่งหวังที่เต็มเปี่ยมว่าจะสามารถคว้าดึงสิ่งที่ปรารถนามาไว้ในครอบครองได้ เป็นความรู้สึกที่ช่วยต่อเติมการแสวงหาอย่างมีความหวัง ทว่าก็มีน้อยคนนักที่จะตอบได้ว่า สิ่งที่ค้นหานั้นสมบูรณ์แบบตามที่ใจต้องการแล้ว

 

แต่ในความเป็นชีวิตก็มีสิ่งดี ๆ ที่ซ่อนอยู่ในตัวเราทุกคน นั่นคือ "ความเป็นเจ้าชีวิตของตัวเอง" ทว่าความเป็นเจ้าชีวิตนั้นจะปรากฎได้ก็ต่อเมื่อเราค้นหาด้วยความเข้าใจ ไม่ว่าจะเป็นการตระหนักรู้ในวิถีของความรู้สึกในจิตใจ และการกระทำที่มีความดีงามเป็นคู่มือนำทาง

เพราะเมื่อมองกลับมาที่ชีวิตของคนเรา บางครั้งก็ไม่กล้าตอบว่า เราเข้าใจตัวเองดีแล้ว ทุกคำตอบที่ปรากฎล้วนเคลือบแฝงด้วยความสงสัย ถึงแม้จะพยายามแสวงหาความหมายที่ต้องการเพียงใด ก็ยังรู้สึกว่า ชีวิตตกอยู่ภายใต้ร่มเงาของความสงสัยอยู่ร่ำไป ยังค้นหาความเป็นอิสระให้กับตัวเองไม่เจอสักที

 

ไม่ว่าจะเป็นความคิดที่ถูกครอบงำจากผู้อื่น การกระทำที่ต้องลอกเลียนแบบผู้คนที่รายล้อม ก่อให้เกิดการตีความว่าที่รู้ได้เพราะเราเดินตามผู้อื่นและมีคนแสดงให้ดู ความมั่นใจที่ควรจะเกิดมีจึงดับวูปเป็นขณะ ๆ สิ่งที่ได้มาจึงแฝงไว้ด้วยความสงสัยเรื่อยมา

เมื่อความรู้สึกนึกคิดไม่ถูกปลุกให้ตื่นรู้ด้วยตัวเอง การกระทำที่ไม่มีจุดหมายปลายทาง จึงทำให้เราขาดความมั่นใจและหวาดหวั่นต่อคำตอบที่ควรจะทำให้กระจ่างชัดได้ในชีวิตนี้ เพราะไม่รู้ว่าชีวิตที่มีอยู่นี้เป็นไปเพื่ออะไร และใครกันเป็นผู้ลิขิตให้เกิดมา

 

"ชีวิตนี้เป็นของเรามิใช่หรือ ?"

 

จึงเป็นคำถามที่คนเราต้องตอบใจตัวเองให้ชัด ต้องเรียนรู้ว่าจะนำพานาวาชีวิตไปสู่หอคอยแห่งชัยชนะด้วยตัวเองอย่างไร เพราะถึงแม้ว่าเราจะได้ชีวิตจากต้นกำเนิดคือ พ่อและแม่ แต่สิ่งที่ไม่มีใครครอบงำกันได้ก็คือ จิตวิญญาณที่สามารถปลุกตัวรู้ให้ตื่นได้ในชีวิตของเรา

เพราะชีวิตนี้เป็นสมบัติที่เราได้มาครอบครองเป็นของตัวเองมากกว่าครึ่ง เราจึงสามารถปั้นแต่งให้เป็นอย่างที่ใจปรารถนาได้ สามารถกำหนดได้ว่า จะให้ชีวิตก้าวไปสู่วิถีที่คู่ควรสำหรับตัวเองอย่างไร จึงจะทำให้รู้สึกว่า ตัวเองมีค่าเพียงพอกับการเกิดมา นั่นต่างหากคือ อิสรภาพที่เราสามารถมอบให้แก่ชีวิตของเราเอง

 

พระพุทธองค์ ทรงรู้ว่า สาระของชีวิตอยู่ที่ไหน พระองค์จึงยอมสลัดความเป็นเจ้าชายเพื่อค้นหาวิธีการดับทุกข์ให้กับตัวเอง ยอมทนทุกข์ทรมานในการใช้ตัวเองเป็นห้องทดลองชีวิต ผ่านความทุกข์ยากแสนสาหัสกว่าจะได้คำตอบที่เป็นความสุขที่แท้จริง จนถูกเรียกขานในเวลาต่อมาว่า เป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน ในนามของพระพุทธเจ้า

 

หลวงพ่อพุทธทาส เรียนรู้ชีวิตและค้นพบตัวเองว่า ชีวิตนี้ไม่ได้เกิดมาเพื่อวนเวียนอยู่กับความรู้ในตำราและห้องสี่เหลี่ยมเท่านั้น จึงยอมสละชีวิตที่เหลืออยู่กลับบ้านเกิดที่สวนโมกขพลาราม จังหวัดสุราษฎร์ธานี แม้ในเบื้องต้นจะมีคนกล่าวหาว่า เป็นพระบ้า แต่สุดท้ายพุทธทาสภิกขุก็ปรากฎนามกระเดื่องก้องปฐพี

 

อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ เรียนรู้ว่า ตัวเองชอบคณิตศาสตร์เป็นชีวิตจิตใจ แม้ครั้งหนึ่งจะเคยถูกปรามาสว่า เป็นเด็กโง่ที่ไม่สามารถจะเอาดีได้ก็ตาม แต่ก็มุ่งมั่นที่จะค้นหาสิ่งที่ตัวเองรักอย่างสุขใจ ชีวิตการศึกษาต้องเร่ร่อนประหนึ่งนกน้อยที่ต้องร้างลาจากรังอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ทว่าสุดท้ายโลกก็ต้องยอมจำนนในความเป็นอัจฉริยภาพในนามนักวิทยาศาสตร์เอกของโลก

 

มหาตมะ คานธี ผู้ถูกกล่าวหาว่า เป็นบุคคลที่ชอบทำตัวประชดโลก ด้วยการกลับคืนสู่วิถีชีวิตที่ติดดินแบบสามัญชน ขณะโอกาสจะก้าวไปสู่ดวงดาวที่เจิดจรัสกว่านั้นมีอยู่ แต่กลับเลือกที่จะอยู่กับดินและสู้ด้วยอหิงสธรรมคือ การไม่เบียดเบียน จนกระทั่งมหาประเทศแห่งอินเดียได้รับเอกราชคืน แม้ว่าเขาเองจะไม่มีโอกาสเชยชมอิสรภาพที่ได้มา แต่โลกต้องจารึกไว้ว่า เขาคือ มหาบุรุษผู้เกรียงไกร

 

บุคคลเหล่านี้แสดงให้เห็นว่า ชีวิตนี้เป็นสมบัติชิ้นเอกของตัวเราเอง เป็นชีวิตที่สามารถต่อยอดกำไรได้อย่างมหาศาล เป็นชีวิตที่ไม่ควรหยุดนิ่งและยอมจำนนต่อความคิดที่คอยมาครอบงำใจตน

 

แม้ชีวิตของเราจะได้รับการก่อกำเนิดจากพ่อแม่ แต่มีสิ่งหนึ่งที่เราสามารถต่อยอดต้นกล้าที่ได้รับมาเพื่อเป็นมรดกของชีวิตของท่าน นั่นคือ "การแสวงหาอิสรภาพให้กับชีวิตของตัวเอง" อิสรภาพที่หมายถึง ความหลุดพ้นจากระบความคิดเดิมที่ไม่ก่อให้เกิดปัญญา มิใช่ติดอยู่กับกรอบเดิมที่คนอื่นขีดเส้นไว้ให้ เพราะนั่นจะทำให้เราเป็นเพียงชีวิตที่ถูกตัดให้สวยงามแต่ไร้ซึ่งอิสระในการเติบโต

กระนั้นก็ดีเราก็มิได้ปฏิเสธว่า ชีวิตของเราไม่มีต้นกำเนิด แต่ต้นกำเนิดเองก็ต้องการเหล่ากอที่มีการพัฒนาเพื่อไปสู่เผ่าพันธุ์ที่ดีกว่าเดิมเสมอ ด้วยเหตุนี้ เราจึงเห็นต้นชีวิตผลักดันเหล่ากอของตนไปสู่สภาวะต่าง ๆ ตามที่กลุ่มชนของตนเข้าใจ

 

ส่งให้เรียนหนังสือในสถานศึกษาดี ๆ เพื่อยกระดับความรู้ ความสามารถที่มีอยู่ของเหล่ากอเดิมให้สูงขึ้น

หางานทำที่คิดว่า จะเชิดชูยศศักดิ์ให้กับบุตรหลาน เพื่อให้วงศ์ตระกูลได้ก้าวสู่ภาวะที่น่าหลงใหล

แสวงหาเนื้อคู่ที่คิดว่า เป็นเนื้อนาบุญให้ลูกของตน เพื่อให้เผ่าพันธุ์ถูกยกระดับสู่ความเป็นใหญ่ดั่งที่ใจปรารถนา

แสวงหาอำนาจที่ยิ่งใหญ่ เพื่อประกาศศักดาให้โลการู้ว่า เหล่ากอของฉันเป็นเช่นใด ฯลฯ

 

เมื่อมองชีวิตจากมิติที่เป็นอยู่นี้ ทำให้รู้ว่าทุกต้นเค้าเดิมของชีวิต ล้วนต้องการให้เหล่ากอของตนก้าวไปสู่การเติบโตที่ยิ่งใหญ่เสมอ แม้ว่าจะเป็นการต่อยอดในกรอบความคิดที่มาจากความเห็นส่วนตัวก็ตาม

แต่ในความเป็นจริงแล้ว เราสามารถต่อยอดให้ชีวิตก้าวไปสู่อิสรภาพที่เหนือกว่านั้นได้ โดยไม่ต้องอยู่ภายใต้การบีบคั้นจากความต้องการของใครคนหนึ่ง แต่เป็นการต่อยอดไปสู่การดับทุกข์ในชีวิต ซึ่งเป็นอิสรภาพที่สูงส่งในตัวเอง

 

เพราะชีวิตนี้เป็นสมบัติที่ล้ำค่าที่ได้มาจากการเกิด เราจึงควรต่อยอดด้วยสติปัญญาตามวิถีแห่งพระพุทธองค์ เพื่อก้าวไปสู่ความเป็นเจ้าชีวิตที่นำไปสู่การดับทุกข์ได้อย่างสิ้นเชิง นั่นคือ เป้าหมายที่คนเราควรจะก้าวไปให้ถึง

 

เพราะชีวิตนี้เป็นของเรามิใช่หรือ ?

ทำไมต้องยอมจำนนต่อความรู้สึกที่มาครอบงำใจเราจนยอมแพ้ต่อโชคชะตาที่มี

เพราะชีวิตนี้เป็นของเรามิใช่หรือ ?

ทำไมจึงไม่เลือกทางเดินที่ดีที่สุดสำหรับตัวเรา ?

 

นั่นเป็นคำตอบที่ต้องวินิจฉัยด้วยตัวและหัวใจของเราเอง

 

***********************************************************************

 

 "ชีวิตเป็นของเรามิใช่หรือ ?"  ... เป็นความงามของข้อเขียนทางธรรม ทำให้ได้ฉุกคิดเรื่องใด ๆ หลาย ๆ เรื่อง ... การต่อสู้เพิ่งเริ่มต้น ... ขอยึดมั่นในความดีต่อไป ... ขอใช้ความดีสู้กับมารผจญ ... จัดการชีวิตให้ผ่องแผ้ว สบายใจ ... แล้วผมจะกลับมา ...

ขอบคุณทุกท่านมาก ๆ ครับ ... ขอให้มีความสุขทุก ๆ ท่านครับ

บุญรักษา :)

 

แหล่งอ้างอิง

ชุติปัญโญ (นามแฝง). ความสุขที่หายไป ตามกลับคืนได้หรือยัง?. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ: ใยไหม, 2550.

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 178152
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 104
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (100)

รายการนี้มีมากกว่า 100 ความเห็น   

สวัสดี อาจารย์ Wasawat Deemarn

ผมมาอ่านงานของอาจารย์ครับ ลองอ่าน เจ้าชายน้อย เกมชีวิตของเจ้าหนู

และโมโม่ ส่วนพ่อมดอ๊อด โจนาธาน นางนวล ลิฟวิงตัน ฉบับ ชาญวิทย์ เกษตรศิริ แปล อีกครั้ง ดีไหม ครับ เพื่อจะพบคำถามจากวรรณกรรม อาจเป็นได้ นะครับ

  • สวัสดีค่ะ
  • ชอบงานเขียนของอาจารย์นะคะ  แม้ว่าจะไม่ได้แสดงความคิดเห็นในทุกๆ บันทึก
  • มาส่งกำลังใจ  และรอคอยการกลับมานะคะ
  • ขอบคุณค่ะ

 

อยากบอกว่า ขอบคุณทุกท่านครับ

คุณ Gap , น้อง ณ เส้นขอบฟ้า , คุณ ครูข้างถนน , พ่อ ครูบา สุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์  , อาจารย์ วิช  และ พี่ jaewjingjing

ผมขอใช้เวลาอยู่กับตัวเองก่อนนะครับ สำหรับการเขียนบันทึก :)

  • ชีวิตเป็นของตัวเราเอง มิใช่หรือ?
  •  เมื่อพ่อ แม่ เป็นผู้ให้กำเนิดชีวิตของเราเอง
  • จงทำให้ชีวิตมีคุณค่า ให้มากที่สุด เลือกทำในสิ่งที่เป็นประโยชน์ให้มากที่สุด
  • ก้าวเดินไป อย่างมั่นใจ ใส่ใจ รอบคอบ .....
  • อย่าทำร้ายตัวเอง ขอบคุณสำหรับแง่คิดดี ดี ค่ะ ....
  • ท่านอาจารย์จะไปไหน หรือคะ หรือจะหยุดที่ 200.หรือ...
  • จะมาอุ้มแกะ อิ อิ อิ (ขออภัยที่หักมุมฉับพลัน ค่ะ)

สวัสดีค่ะ

เป็นบันทึกที่มีค่าให้ข้อคิดมากค่ะ ไม่อยากให้พักร้อนไปไหนค่ะ รออ่านเรื่องของอาจารย์อยู่นะคะ

ขอบพระคุณ ท่าน ศน. อาจารย์ เอื้องแซะ และ พี่ Sasinanda  มาก ๆ ครับ :)

  • ครูค่ะ

  • หมอเจ๊ ชอบใจประโยคนี้ค่ะ

  • " เพราะชีวิตนี้เป็นสมบัติที่เราได้มาครอบครองเป็นของตัวเองมากกว่าครึ่ง เราจึงสามารถปั้นแต่งให้เป็นอย่างที่ใจปรารถนาได้ สามารถกำหนดได้ว่า จะให้ชีวิตก้าวไปสู่วิถีที่คู่ควรสำหรับตัวเองอย่างไร จึงจะทำให้รู้สึกว่า ตัวเองมีค่าเพียงพอกับการเกิดมา นั่นต่างหากคือ อิสรภาพที่เราสามารถมอบให้แก่ชีวิตของเราเอง"

  • ด้วยตัวเองก็พาชีวิตเดินทางมาอย่างนี้ ตั้งแต่ย่างเท้าออกจากสถาบันการศึกษา

  • และเคารพในความคิดของทุกคนที่เดินมาด้วยทิศทางที่คล้ายคลึงกันอย่างนี้

  • เมื่อเดินมาถึง ณ ปัจจุบัน หมอเจ๊มีประสบการณ์ว่า บางครั้งหมอเจ๊ต้องการเพื่อนรู้ใจร่วมในเรื่องของชีวิต 

  • บางครั้งหมอเจ๊ก็อยากอยู่กับตัวเองเพื่อตัดสินใจกับชีวิตตัวเอง 

  • และคำตอบแห่งการตัดสินใจมักได้มาเมื่ออยู่กับตัวเองเสมอมา  คงเป็นเพราะเหตุว่าชีวิตเป็นของเรา 

  • ซึ่งมีหลายคนก็ไม่ชอบ และมักกล่าวหาว่า อหังการเกินไป

  • ด้วยประโยคนี้ของครู 

  • "ชีวิตเป็นของเรามิใช่หรือ ?"  ... เป็นความงามของข้อเขียนทางธรรม ทำให้ได้ฉุกคิดเรื่องใด ๆ หลาย ๆ เรื่อง ... การต่อสู้เพิ่งเริ่มต้น ... ขอยึดมั่นในความดีต่อไป ... ขอใช้ความดีสู้กับมารผจญ ... จัดการชีวิตให้ผ่องแผ้ว สบายใจ ... แล้วผมจะกลับมา ...

  • หมอเจ๊จึงเข้าใจ  พร้อมความหวังว่า ครูจะกลับมาในเร็ววัน เพื่อสอนสั่งผ่านข้อเขียนอีกครา  

  • ขอคารวะการตัดสินใจ   เอาใจช่วยให้ความอหังการ เอาชนะมารผจญได้เร็วพลัน

  • และอย่าทิ้งกันไปนานนักนะค่ะ  

บุญรักษา ค่ะ :)

ดอกกุหลาบดอย

สวัสดีค่ะอาจารย์

  • หยุดเขียนได้เหรอค่ะ คนรออ่านเต็มเลย
  • เป็นกำลังใจให้อาจารย์ค่ะ

สวัสดีค่ะ...

ชีวิตนี้เป็นของเรา

แต่บางครั้งรู้สึกเหมือนสมองไม่สั่งการค่ะ

ก็ต้องทำตามหัวใจกันไปบ้าง...

ได้ข้อคิดในการดำรงตนมากเลยค่ะ

แล้วกลับมาโดยไวนะคะ..

ชีวิตนี้เป็นของตัวเองจริงเหรอ

กลไกชีวิตดำเนินไป  เสียงเพลงขับกล่อม  นกน้อยบินลอยล่อง    วันเวลาไม่หยุดนิ่ง    ฉากชีวิตแปรผัน   เสียงเกลียวคลื่นสะอึ้นไห้   

ชีวิตนี้เป็นของตัวเองจริงเหรอ

น่าเสียดาย หากอาจารย์จะหยุดเขียนบันทึก

ใน..หลายเรื่องราว หากเราไม่ได้พบพาน 

เพียงแค่อ่านประสบการณ์ของผู้อื่น ก็ทราบซึ้งใจ ..

ก็  แวะเข้ามาเยี่ยมกันบ้างนะค่ะ

 

ถ้าชีวิตเป็นของเรา ชีวิตเราก็ไม่ควรขึ้นกับความคาดหวังซิครับ ไม่ว่าของผู้อื่นหรือของตัวเอง -- ชีวิตดำเนินไปตามความเป็นจริง ตามข้อจำกัด ตามเหตุการณ์ และไม่ขึ้นกับตัวเลข 200 อย่างแน่นอน

เขียนบันทึกเมื่ออาจารย์พร้อมก็ดีครับ ไม่เบียดเบียนตัวเอง ถึงไม่เขียนบันทึก ก็ยังให้ความเห็นหรือเขียนอนุทินได้นะครับ

ไม่ว่าจะใช้ชื่อนี้ ชื่อปลอมอื่นๆ หรือชื่อจริง แต่ข้อเขียนที่สะท้อนความคิดอันเปรียบเสมือนลายมือของอาจารย์ อ่านเผินๆ ก็ได้เผินๆ อย่างลึกซึ้ง ก็ได้ลึกซึ้ง แบบนี้คนที่ไม่ใช่แฟน ทำแทนบางเรื่องไม่ได้ และถึงจะเป็นแฟน ก็เขียนแทนไม่ได้เช่นกัน (แทนได้แต่ไม่เหมือน)

GotoKnow ยังอยู่ที่เดิมครับ

สวัสดีครับอาจารย์

.เหนื่อยหนัก ก็ต้องหาที่พักผ่อน สะก่อน

.หายเหนื่อย ก็เดินต่อไป

.ชีวิต ไม่สามารถบอกเลิก บอกว่าจะหยุดได้เมื่อไร

.ชีวิตก็คงต้องเดินต่อไป

.จนกว่าชีวิตเรา จะจากเราไปเอง โดยเกิดจากวัฎจักรแห่งชีวิต

ขอเป็นแรงใจ และรอคอย อีกคนหนึ่ง

  • สวัสดีครับ อ. Wasawat Deemarn
  • ได้เคยอ่านบทความของอาจารย์หลายเรื่อง  ทำให้ได้ทราบว่า อาจารย์รอบรู้ ลุ่มลึก คมเข้ม จริงจัง ในแง่มุมของความคิดเห็นต่างๆ อยู่บ่อยๆ
  • มาวันนี้อ่านแล้วตกใจกับความคิดที่จะหยุดเขียนบันทึก  เหมือนขาดเยื่อใย แต่ใจยังคิดถึง กึ่งๆสะใจ หรืออย่างไรไม่ทราบได้..แต่ด้วยความนับถือในการตัดสินใจ..ย่อมต้องปล่อยให้เป็นไป...
  • เห็นด้วยกับคำแนะนำของคุณเบิร์ดว่าให้พักร้อนการเขียนบันทึก เพราะว่าจะมีเวลาสำรวจตัวเองอย่างจริงจังครับ...
  • และอีกอย่างปล่อยตัวปล่อยใจให้เบาสบายเหมือนขนนก  ที่ล่องลอยไปในอากาศบ้าง..มันจะลอยสูงหรือลงต่ำ จะไปติดอยู่ที่ไหนหรือลอยล่องตามสิ่งใดไป..ก็ตามรู้ตามดูไปเรื่อยๆ..ควบคุมไว้แต่เพียงลมหายใจเข้าออกของเราให้เป็นปกติ..เท่านั้นพอ...
  • สำหรับผล.?..ต้องลองทำดูก่อนครับ ..แล้วผมจะมาแลกเปลี่ยน ครับผม
  • โชคดีครับ

 

อ้าวคุณพี่ was จะไปพักร้อนเหรอคะ ก็ดีนะ ดีใจด้วย ขอบคุณมาก หากพี่กลับมาอีกที อาจไม่เจอกันอีกก็ได้ แต่ไม่เป็นไรนะนึกถึงกันก็ส่งน้องแมวสุดสวยไปทักทายเน้อ อ๋อว่าชีวิตไม่ใช่ขอบเราคนเดียวหรอก เราต้องใช้ชีวิตอย่างรับผิดชอบต่อความรู้สึกของคนอื่นในสังคมด้วย อ๋ออาจต้องบอกตัวเองบ่อยๆๆแล้วจากไปเช่นกัน ขอบคุณความรู้สึกดีๆความเป็นพี่น้องมีให้กันค่ะ ขอบคุณสำหรับบันทึกดีๆที่ได้อ่านบ้างไม่ได้อ่านบ้างนะค่ะ ขอบคุณที่รับทราบว่าทิงนองนอยมีอยู่จริง

รูปใหม่อ๋อ

สวัสดีค่ะ อาจารย์  Wasawat Deemarn

  • ขอบคุณสิ่งดีๆจากบันทึกของอาจารย์
  • ตอนนี้ให้พักร้อนบันทึกค่ะ
  • อย่าช้านะคะ  อิอิอิ  หายเหนื่อยแล้วกลับมาคุยกันต่อ
  • ขอบคุณค่ะ

 

อยากพูดคำว่า "ขอบคุณ"  ...

คุณ หมอเจ๊  ... ชอบคำว่า "ครู" จังเลยครับ

คุณ มะขามอ่อน/ครูมิม ... ขอบคุณครับ

คุณ windy ... เป็นเพราะหัวใจและสมอง ครับ

คุณครูแอ๊ว ... สำหรับภาพสวย คนตอบน่ารัก

ท่านอาจารย์ สิทธิรักษ์  ... ชีวิตของผมจริง ๆ ครับ

คุณ ครูเอ  ... ตอนนี้เป็นไงบ้างครับ นอนอยู่สวนดอกหรือเปล่า

นมัสการพระคุณเจ้า สุญญตา ... ที่ให้เกียรติและธรรม

ขอบคุณ ...

คุณ Conductor ... ที่ให้ข้อคิดและกำลังใจ Gotoknow อยู่ที่เดิมครับ

พี่หนุ่มคนตานี ... เหนื่อยครับ ขอพักจริง ๆ

อ.พนม ปีย์เจริญ ... ที่ให้เกียรติผมอีกครั้งสำหรับกำลังใจ

น้องหมอ อ๋อทิงนองนอย ... ขอบใจมาก ๆ คุณน้องขา

คุณครู จุฑารัตน์ ... พักร้อนตามสภาพจิตใจครับ

สวัสดี ดี๊ ดี ค่ะ อ.วสวัตดีมาร

ขอโทษอย่างแรงที่มาช้ามากๆค่ะ..อ่านแล้วเข้าใจว่าเหนื่อยและอยากพัก การที่คนเราจะวางสิ่งที่มีความสุขได้ ต้องอาศัยการตัดสินใจที่แน่วแน่จริงๆ ( บางทีเบิร์ดก็เรียกว่าตัดใจ อิ อิ อิ )

เบิร์ดนึกถึงหนังสือชื่อออกแบบชีวิต Do  it  yourself ของคุณพงษ์  ผาวิจิตร..ที่กัลยาณมิตรท่านหนึ่งส่งมาให้เบิร์ดอ่านซึ่งเบิร์ดชอบหลายตอนมากๆ..คำพูดนี้ก็เป็นหนึ่งในสิ่งที่ชอบค่ะ

" เล่นดนตรียังต้องมีวรรคเงียบ..ขับรถยังต้องผ่อนคันเร่ง..แล้วเราทำไมต้องเร่งชีวิตอยู่ตลอดเวลา ? "

การหยุดไม่ทำอะไรเลยเป็นการเปิดทางให้ " ความคิดอ่าน " ได้ทำงานบ้างเนาะคะ เพราะในชีวิตประจำวันที่เร่งรีบไปหมดเราแทบไม่มีความคิดอ่านดีๆในเรื่องอะไรเลย  มีแต่การทำๆๆๆแบบปฏิกิริยาตอบสนองธรรมดาเท่านั้นเอง

ขอให้อาจารย์ " Happiness of ignorance " นะคะ ...อย่าห่วงบ้านในG2K น้า.. เพราะคุณ Conductor ท่านบอกแล้วว่า G2K ยังอยู่ที่เดิมเสมอ เพื่อรอวันเจ้าของบ้านกลับมาค่ะ..^ ^

สวัสดีครับ คุณ เบิร์ด :)

  • ".. รอคอยเธอมาแสนนาน ทรมานวิญญาณ หนักหนา ระทมอยู่ในอุรา แก้วกานดา ฉันรอเธอผู้เดียว .." ร้องเพลง แต่ปางก่อน รอคุณเบิร์ดพอดีครับ
  • " เล่นดนตรียังต้องมีวรรคเงียบ..ขับรถยังต้องผ่อนคันเร่ง..แล้วเราทำไมต้องเร่งชีวิตอยู่ตลอดเวลา ? "
  • หลายคนมักเร่งชีวิตจนรถเกือบเสีย ซ่อมอยู่หลายครั้งนะครับ ...
  • พัก เพื่อ สู้ต่อไป ครับ

ขอบคุณมากครับ คุณ เบิร์ด :)

สวัสดีครับ

- ชีวิตเป็นของเรา เป็นของเราแน่นอน เราเป็นผู้กำหนด..ทุกๆ สิ่ง...เราเป็นผู้กำหนด..

- เพิ่งรู้จัก เพิ่งเข้ามา ท่านก็ไป(ชั่วคราว)ซะแล้ว...แต่ไม่เป็นไร ผมจะตามอ่านบันทึกย้อนหลัง...หวังว่าเมื่อผมอ่านจบ อาจารย์คงหายเหนื่อย...มาเขียนให้อ่านอีก...

- ขอคุณบันทึกดีๆ จากอาจารย์ที่ผมได้อ่านแล้ว...และกำลังจะอ่าน...

ยินดีมากครับ คุณ  ดินดอน  ... อ่านบันทึกผมหมดแล้วสงสัยผมกลับมาพอดีนะครับ 555 :)

สวัสดีค่ะ คุณ Wasawat Deemarn

  • เพิ่งจะแอบเข้ามาอ่านบันทึกของคุณWasawat Deemarn ได้ไม่กี่ครั้งเอง ... ติดใจทุกครั้ง และเนื้อหาก็จริงจัง จริงใจเกินกว่าจะกล้าให้ข้อคิดเห็นทิ้งไว้  เพราะตัวเองยังไม่มีความลึกซึ้งพอ...
  • ในฐานะคนแอบอ่านแอบชื่นชม .. ก็อดจะเสียดายไม่ได้..ถ้าจะไม่ได้อ่านอีก...แต่ก็เคารพการตัดสินใจค่ะ
  • ใครจะรู้ว่าเราพร้อมหรือไม่ เรารู้สึกอย่างไร...
  • ...เราจึงต้องเป็นผู้ตัดสินใจเลือก...
  • อีกไม่นาน...หวังว่า..คุณ Wasawat จะกลับมาค่ะ ^_^

สวัสดีค่ะ ท่านอาจารย์

* * ตามพี่สาวเบิร์ด ที่รักเข้ามาค่ะ

* ชีวิตเราก็ต้องเป็นของเรา  .. เอ หรือเปล่าหนอ ชักไม่แน่ใจแล้วล่ะคะ ..

? ? หากชีวิตเป็นของเราแล้ว กรณีคนไข้ก็ควรจะมีสิทธิเลือก ที่จะรักษาต่อ หรือ ตาย ได้ ใช่ไหมคะ  ... ? ?

สำหรับชีวิตปูรอดชีวิตมาได้ครั้งหนึ่งแล้ว .. ชีวิตที่เหลือคือ กำไร ที่ต้องรังสรรสิ่งดี เป็นคนดี ของครอบครัว ชุมชน แล้วขยายไปสังคม ประเทศ และโลก ในที่สุดค่ะ

... ฟังแล้วเหมือนทฤษฎี อุดมคติเลยนะคะ แต่จำวาทะท่านรัฐบุรุษ ป๋าเปรม ที่ว่า - -  เกิดมาครั้งหนึ่งควรตอบแทนบุญคุณแผ่นดิน - - ประมาณนี้ล่ะคะ 

... Life is Live , Learn and Love but Unconditioned Love  ...

ชอบประโยคนี้มากค่ะ  เราสามารถต่อยอดให้ชีวิตก้าวไปสู่อิสรภาพที่เหนือกว่านั้นได้ โดยไม่ต้องอยู่ภายใต้การบีบคั้นจากความต้องการของใครคนหนึ่ง แต่เป็นการต่อยอดไปสู่การดับทุกข์ในชีวิต ซึ่งเป็นอิสรภาพที่สูงส่งในตัวเอง

...  เพราะเป็นสุดยอด ความปรารถนา และจุดหมายปลายทางของคนเรา นอกเหนือจาก ความต้องการพื้นฐานของมนุษย์ ตามหลักมาสโลว์ ...

* ว้า เพิ่งเข้ามาอ่านงานท่านอาจารย์ ก็จะพักซะแล้ว ..

* อย่างไรก็ตาม Not the end of your block? The show must go on and Right here waiting for you always ค่ะ

* - - จะกลับไปย้อนอ่านงานเขียนท่านอาจารย์ค่ะ  - - *

 

 

รักษาสุขภาพนะคะ ..  เป็นแรงใจ เพื่อไฟฝัน ดั่งปรารถนาค่ะ ... เชื่อมั่น ด้วยเคารพค่ะ

 

สวัสดีครับ คุณ poo

  • แหม ... ยินดีที่ได้รู้จักครับ
  • สำนวนการเขียน ... คมเฉกเช่นคุณเบิร์ด กัลยาณมิตรของผมทีเดียว
  • ชีวิตเป็นของเราครับ หรือว่า เราจะยกให้ใครที่เรารัก แต่ไม่ใช่ เรื่อง เอาการ "ฆ่าตัวตาย" มาเป็นเงื่อนไขของ "ความรัก"  นี้แน่ ๆ ล่ะครับ แบบนี้ไม่เห็นด้วย ใครอยู่รอบตัว ก็ทุกข์กันทั้งหมดทั้งสิ้น
  • แต่ลองย้อนไปดูพัฒนาการการเขียนบันทึกของผมก็ได้นะครับ ... ไม่ค่อยดีนัก แต่ส่วนใหญ่เป็นเรื่องการเอาหัวใจเขียนมากกว่า รุนแรง ก้าวร้าว นุ่มนิ่ม อ่อนไหว ตามความเป็นคนที่มีอยู่ครับ

ขอบคุณมาก ๆ ทีเดียวครับ .. อย่าลืมทิ้งร่องรอยให้ด้วยนะครับ ผมจะตามไปขอบคุณ :)

สวัสดีครับ คุณ คนไม่มีราก

  • ดีใจที่เรามีโอกาสพูดคุยผ่านบันทึกกันหลายครั้งนะครับ
  • ผมพักการเขียนบันทึกน่ะครับ ... เพราะมีเรื่องที่ต้องทำให้เสร็จสิ้นเสียก่อน ซึ่งเป็นเรื่องที่ตามมาจากอดีต ที่ผมอยู่ในวงเวียนกรรมนั้นด้วย
  • เพียงแต่ระยะเวลาการกลับมา ผมไม่สามารถให้คำตอบได้
  • อย่างไรก็ตาม ถ้าคิดว่า บันทึกทั้ง 200 บันทึก เหลือคุณค่าอยู่บ้าง
  • ทิ้งร่องรอยให้ด้วยนะครับ ...

ขอบคุณมาก ๆ ครับ :)

ขอบคุณค่ะ อาจารย์

ไม่ได้นอนหรอกค่ะ ดีใจที่ไม่ได้นอนค่ะ กลัวผีแฮะๆ

 วันนี้คุณหมอนัดผ่าค่ะ ใช้ห้องผ่าตัดเล็กค่ะ ของโรงพยาบาลศรีพัฒน์ค่ะ ก่อนจะเข้ารับการผ่า คุณพยาบาลน่ารักมากค่ะ ให้ดูคำแนะนำ ขั้นตอนเกี่ยวกับ การผ่าตัดก้อนเนื้อ การเตรียมตัว ดีมากๆเลยค่ะ หากมีปัญหาให้ซักถามได้ค่ะ ไม่ค่อยรู้สึกกลัวเท่าไหร่ค่ะ

ขอบคุณอาจารย์ที่เป็นห่วงค่ะ 

รอคอย ครับ ครูเอ  :)

คุณพี่ was ขา ช่วงนี้หนูรู้สึกว่า วันๆใช้พลังงานอักโข จนพลังลูกเดือยใกล้หมดค่ะ โอ๊วว...นาร๊าย..นาราย

สวัสดี น้องหมอ อ๋อทิงนองนอย :)

  • พลังงาน ... หมอหมด แล้วคนไข้จะทำไงล่ะ อิ อิ
  • สงสัยแก้รัฐธรรมนูญ ง่ายกว่า แก้นิสัยนายกฯ

ขอบคุณครับที่แวะมาเยี่ยม :)

สวัสดีค่ะอาจารย์

  • มาเยี่ยมอาจารย์ค่ะ
  • เอากำลังใจมาฝากด้วยค่ะ
  • รออ่านบันทึกอาจารย์อยู่นะคะ
  • รักษาสุขภาพนะคะ

ขอบคุณค่ะ

สวัสดีครับ คุณ  มะขามอ่อน/ครูมิม  :)

  • ขอบคุณครับที่แวะมาเยี่ยมแก้เหงา และให้กำลังใจนะครับ
  • ครูมิม .. ไม่ต้องรอบันทึกของผมก็ได้ครับ เพราะว่า ...
  • ผมแอบเห็นพัฒนาการการเขียนบันทึกของครูมิมแล้วล่ะว่า พัฒนาการไปไกลแล้วครับ ... แนวคิด มุมมอง ข้อมูล การทำการบ้าน ครบถ้วนดีมาก
  • ผมน่าจะเป็นคนบอกว่า "รอบันทึกของครูมิม" ครับ แบบนี้ไง อิ อิ
  • ขอให้กำลังใจเช่นกันนะครับ สู้ สู้ .. ครูดีหายาก ครับ

ขอบคุณมาก ๆ ครับ ... :)

อ.wasawat ค่ะ

  • มิมตามมาบอกกล่าวค่ะว่ามิมไม่ได้คิดมาก ไม่ได้น้อยใจนะคะกลัวอาจารย์ไม่เข้าใจ
  • ยังงัยมิมก็รออ่านบันทึกของอาจาย์ต่อไป แนวคิดหลายๆ อย่างก็ได้มาจากการการบันทึกของหลายๆ ท่านสั่งสมมา หนึ่งในนั้นก็คือ บันทึกของอาจารย์ที่มิมอ่าน แต่ไม่กล้าคอมเม้นส์ นี่คือความจริงค่ะ แรงบันดาลใจจากบันทึกของอาจารย์ก็มีส่วนอยู่มากทีเดียวค่ะ
  • เพราะฉะนั้น เราก็จะรออ่านบันทึกของกันและกันต่อไปใช่ไหมค่ะ เว้นเสียแต่ว่าอาจารย์จะไม่อยากอ่าน นั้นแหละคะมิมจะเสียใจมากที่สุด
  • ตอบคอมเม้นส์นี้ด้วยนะคะ คืนนี้จะได้นอนหลับสบาย อิอิ
  • เป็นกำลังใจให้กันและกันต่อไปเช่นเดิมค่ะ
  • ด้วยความระลึกถึงเสมอค่ะ (ยิ้มๆ)

ขอบคุณค่ะ

 

สวัสดีครับ ... คุณ ครูมิม :)

  • แหม .. วัยรุ่นใจร้อนนะครับ :) ไม่ได้เป็นวัยรุ่นนานแล้วน่ะ อิ อิ
  • บันทึกที่ผมเขียนมักจะไม่ค่อยได้อ้างอิงความคิดใครเท่าไหร่ครับ ส่วนใหญ่ใช้สมองกับหัวใจเขียน จึงไม่สามารถอ้างอิงคนที่น่าเชื่อถือได้ ดังนั้น เวลา ครูมิม อ่าน ต้องใช้วิจารณญาณมาก ๆ นะครับ เชื่อ หรือ ไม่เชื่อ ได้ทั้งหมด เป็นที่ยอมรับกันครับ
  • แต่อยากให้ช่วยแสดงความรู้สึกจริง ๆ ออกมาจังเลยครับ ไม่ปกปิดกัน ถือว่า แลกเปลี่ยนด้วยความจริงใจกันนะครับ
  • ไม่มีใครถูกต้องทั้งหมด ไม่มีผิดทั้งหมด ทุกคนย่อมมีส่วนดีส่วนไม่ดีกันทั้งนั้น ขึ้นอยู่กับว่า เราจะยอมรับสิ่งที่ตนเองเป็น พร้อมกับปรับตัว เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นหรือไม่ ครับ
  • มันจึงเป็นเช่นนั้นเอง ... ยังคงเป็นคำสัตย์จริงเสมอ
  • นอนหลับให้สบายนะครับ ... ไม่ต้องคิดมากอะไร ...
  • ด้วยความระลึกถึง .. คนรุ่นใหม่ไฟแรง

ขอบคุณจัง ... บุญรักษา .. นอนหลับฝันดีครับ :)

เอาดอกไม้มาฝากอาจารย์ค่ะ อิอิ ดอกไม้สีขาวแทนความบริสุทธิ์ จากใจผู้ให้ค่ะ หุหุ (เวอร์ไปหน่อยไหมค่ะ)

ด้วยความระลึกถึงค่ะ

ขอบคุณครับ คุณ มะขามอ่อน/ครูมิม :)

ขอบคุณนะคะที่แวะไปให้กำลังใจทิงนองนอยค่ะ ต้องทำตามสัญญาแบบนี้ตลอดไปด้วยล่ะ เด้อค่ะเด้อ

เอามาฝากจ้ะ

".. มาตามสัญญา มาตามหัวใจเรียกหา เมื่อลมหนาวหวนมา ทุกอย่างก็หลับใหล .."

อิ อิ จ้า น้องหมอ อ๋อทิงนองนอย  :)

  • อาจารย์ สบายดีนะคะ
  • ครบ 200 บันทึก จะหยุดจริงๆ หรอค่ะ
  • เริ่มต้นจากคำแนะนำของอาจารย์ ตอนนี้ยังไม่มีดีเลย อาจารย์จะทิ้งละ

 

สวัสดีค่ะ

ดอกไม้ครูมิมสวยจัง ดอกอะไร

ผลไม้คุณอ๋อ...คุ้นๆ :)

แวะมาเติมกำลังใจให้อาจารย์ค่ะ

  • ถ้าพักร้อนบันทึก แล้ว อาจารย์จะ เข้ามาเรื่อยๆ มั้ยค่ะ
  • จะติดต่ออาจารย์ยังไงค่ะ
  • ผ่าน เมล์ ได้มั้ย รบกวนหรือปล่าว

สวัสดีครับ น้อง morisawa :)

  • ทุกคนมีพัฒนาการทั้งร่างกาย ความคิด จิตใจ สติปัญญา ไงครับ ... ต้องเชื่อเสียก่อนว่า เราทำได้ เราทำได้
  • ก็หยุดพักร้อนไงจ๊ะ ... พร้อมแล้วคงกลับมาละเลงอีกสักรอบครับ
  • ตอนนี้ติดต่อทางเมล์ก็ได้ครับ หรือ .. ผ่านบันทึกก็ได้ เพราะคิดว่า ยังคงอ่านอยู่บ้างครับ
  • ไม่รบกวนครับ ถ้าไม่สบายใจก็เล่ามาให้ฟังได้ครับ

ขอบคุณมาก ๆ ครับ :)

ขอบคุณ พี่ jaewjingjing  ที่แวะมาเติมกำลังใจครับ :)

โอ้ว...พระเจ้าจอร์จ  คุณพี่ was เรียก คุณ jaewjingjing ว่าพี่ ข้าพเจ้าผู้น้อยนี้ก็ต้องเรียก พี่แจ๋วจริงๆ ตามพี่ท่านค่ะ

จ้า ท่านน้อง อ๋อทิงนองนอย  ... เอ หรือว่า พี่  jaewjingjing เด็กกว่าพี่หว่า :( งง 555

พี่แจ๋วน่าจะอ่อนกว่าอาจารย์นะคะ อิอิ

เอาดอกข่ามาฝากค่ะ

สวัสดีครับ น้อง มะขามอ่อน/ครูมิม

  • เมื่อวัย ... เริ่มเป็นประเด็น ครับ
  • หมออ๋อ น่ะ ทราบปีเกิดแล้ว
  • ครูมิม ไม่ทราบ
  • พี่ jaewjingjing  ก็ไม่ทราบล่ะ ครูมิม
  • ทำอย่างไรดีกว่า เรียกผิด ก็ต้องแก้ไขครับ

ขอบคุณครับ :)

  • อ้าว มาช้า
  • ชีวิตเป็นของเรา
  • เวลาเรามีน้อยนัก
  • เลยต้องรีบทำความดีครับ
  • ทำความดีทุกวัน รักกัน จนได้เลี้ยงข้าว
  • อิอิๆๆ
  • มิมเป็นน้องพี่แจ๋วค่ะ แต่มิมไม่รู้อาจารย์กับพี่แจ๋วใครเป็นพี่เป็นน้องคงต้องลองไปลำดับญาติกันดูค่ะ
  • มิมเป็นน้อง พี่แจ๋ว พี่คนไม่มีราก พี่ใบไม้ย้อนแสง พี่สิทธิรักษ์ พี่ ธ.วัชชัย พี่อ.ขจิต พี่เอื้องแซะ พี่ดาวลูกไก่ พี่ราณี พี่อ.ลูกหว้า พี่ครูปู พี่ครูตุ๊กแก พี่โอ๋ พี่กัญญา พี่หมอนัท พี่ออต พี่เอก(จตุพร) ฯลฯ
  • เป็นลูก แม่อ้อย(ครูอ้อย) พ่อนึก(สะ-มะ-นึก)
  • เป็นหลาน ป้าแดง(มณีแดงคนสวย)
  • เป็นเพื่อนคุณกวิน ครูสุ (อันนี้ไม่แน่ใจค่ะว่ารุ่นเดียวกันหรือเปล่า)
  • เป็นพี่น้องจิ
  • โห..จำไม่ไหวค่ะ ลองลำดับกันดูเองนะคะ

ขอบคุณท่านอาจารย์ ขจิต ฝอยทอง ที่แวะมาเยี่ยมเยือนบันทึกที่ 200 และบันทึกสุดท้าย ก่อนไปพักร้อน :)

น้อง มะขามอ่อน/ครูมิม  ... มิได้คำตอบครับ ... :)

ส่งไปทางเมลค่ะ  อิอิ

  • ธุ อาจารย์ค่ะ..

ชีวิตนี้เป็นของเราไม่ใช่หรือ?  พระพุทธทาสท่านบอกว่า "ตัวกู  ของกู"

ต้อมชอบหนังสือของท่านชุติปัญโญค่ะ  ^^ ต้อมมีเรื่อง "ความสุขที่หายไป  ตามกลับคืนได้หรือยัง"  อ่านแล้วดีค่ะ

รับทราบครับ น้อง มะขามอ่อน/ครูมิม  เดี๋ยวไปเปิดเมล์ :)

ดีจ้า หนู เนปาลี

  • เจอคนคอหนังสือเดียวกันแล้วล่ะ .. ชอบข้อเขียนของท่านชุติปัญโญมากเช่นกัน
  • ง่ายต่อความเข้าใจ มีความงดงามด้านการใช้ภาษา และนำปฏิบัติแล้วเกิดสุข

ขอบคุณครับ :)

ป.ล.เล่มที่หนูมี ก้อมีเหมือนกันล่ะ

  • อาจารย์คะ..

เห็นด้วยค่ะ  ว่างานเขียนของท่านชุติปัญโญเป็นภาษาที่ง่ายๆ แต่งดงาม   อ่านแล้วสามารถทำความเข้าใจไปกับตัวหนังสือได้  ^^

 

สวัสดีค่ะ

  • ได้มีโอกาสได้อ่านบันทึกที่ 200 นี้แล้ว รู้สึกว่าให้ข้อคิดมากเลยค่ะ
  • ท่านจงมีกำลังใจด้วยความดีและความตั้งใจของท่าน
  • จะรออ่านบทความท่านอีกค่ะ.

ขอบคุณครับ หนู เนปาลี  ... กำลังพยายามตามเก็บหนังสือของท่านไปเรื่อย ๆ ครับ ... จรรโลงความรู้สึกดีจังเลย :)

คุณพี่ was ขา มาเร้ววว มากินก๋วยเตี๋ยวกัน เลี้ยงค่ะเลี้ยง อิ อิ

น่าทานมัก มัก เรย

ขอบพระคุณ คุณ ผึ้งงาน_SDU  มาก ๆ ครับ .. ได้ประโยชน์ก็ถือเป็นกุศลของผมครับ :)

พี่ไม่กินเนื้ออ่ะ น้องหมอ อ๋อทิงนองนอย

ขอมอบเพลง "ก้อนหินก้อนนั้น" ให้กับผู้ที่ท้อถอย..หมดกำลังใจ

เข้าไปดูเลย เขียนให้ตัวเองอ่ะแหละ :)

สวัสดีค่ะอาจารย์ Wasawat

มีเหยี่ยวข่าวสาวสวยไปส่งข่าวว่ากำลังมีการลำดับญาติ(ไล่เรียงอายุ)กันเกิดขึ้น

ส่วนตัวก็เคยสงสัยประเด็นนี้...และเขียนบันทึกไว้ครั้งนึงค่ะ

แต่ลบออกไปแล้ว โชคดีว่าตอนนั้นยังไม่มีใครคอมเม้นท์

เพราะไม่แน่ใจว่าทุกคนจะอยากลำดับญาติกันหรือเปล่า

ถ้าอาจารย์อยากทราบ...จะส่งเมล์ไปบอกดีไหมคะ

หรืออาจารย์จะส่งมาบอกก่อน...ก็จะยินดีเป็นอย่างยิ่งค่ะ :)

ขอบคุณค่ะ

สวัสดีครับ ... พี่ jaewjingjing

  • เดี๋ยวผมส่งแจ้งทางเมล์นะครับ

ขอบคุณครับ :)

สวัสดีค่ะ

ยินดีค่ะอาจารย์ รอเมล์อยู่ค่ะ :)

สวัสดีครับ ... พี่ jaewjingjing

  • ส่งเมล์ไปตะกี้ครับผม 

ขอบคุณครับ :)

บันทึกนี้คนมาอ่านเยอะ มีอะไรดีน้า...

ตั้งข้อสังเกตว่า สาวๆเพียบ (อย่างนี้ต้องถามเคล็ดลับ)

สวัสดีครับ ผมกลับมาแล้ว และอาจจะผลุบๆโผล่ๆบ้าง เห็นด้วยครับผมว่า อนุทิน เสน่ห์น้อยกว่าบันทึกมากๆ

ด้วยความคิดถึงครับ :)))

อาจารย์ Wasawat คะ

ได้รับเมล์แล้ว ตอบกลับไปแล้วนะคะ

คราวนี้สบายใจได้ค่ะ ลำดับญาติกันไม่ผิดแล้ว

เรียกพี่ต่อไปได้ค่ะ :)

สวัสดีครับ คุณเอก จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร :)

  • เหอ เหอ ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ สาว ๆ เพียบ เนี่ย
  • ตะโกนถามหน่อยไหมครับว่า มาทามมายกัน :) v v
  • คุณเอก กลับมาถึงปายแล้วหรือครับ ภารกิจหาที่สุดมิได้นะครับ

ขอบคุณครับ :)

สวัสดีครับ พี่ jaewjingjing

  • ในที่สุด ... ผมก็อายุน้อยกว่าพี่ jaewjingjing จริง ๆ ด้วย ตามการวิเคราะห์วัยของผม 5555

ขอบคุณมากครับ เป็นข่าวดีมาก ๆ อิ อิ :)

อาจารย์Wasawat

อาจารย์อายุน้อยกว่าพี่นิดเดียวทำเป็นดีใจใหญ่โตไปได้...คนเรา 555

ไม่เป็นไรถือเป็นการสร้างข่าวดีให้อาจารย์นะคะ

จะได้มีกำลังใจ กลับมาเขียนบันทึกไวๆ

ขอบคุณค่ะ

สวัสดีครับอาจารย์

  • ยังคมและลึกซึ้งกินใจเหมือนเดิมนะครับ
  • อาจารย์สบายดีนะครับ 
  • เป็นกำลังใจและจะรออ่านงานเขียนอาจารย์อีกครับ
  • ผมก็จะพยายามหาเรื่องที่จะเขียนต่อไปครับ
  • ไม่ง่ายนะครับที่จะเขียนได้ตั้ง 200 บันทึก...
  • ต้องยกนิ้วให้.......สุดยอดครับ...     

สวัสดีครับ พี่ jaewjingjing

  • พี่ที่ทำงานผมก็อายุเท่าพี่ jaewjingjing  เลย
  • ผมเรียก "ป้า" อ่ะ 555

ขอบคุณครับสำหรับกำลังใจ .. :)

สวัสดีครับ คุณครูเอกรัฐ อรหันต์วิสกี้

  • ความคม ... จริง ๆ แล้ว สู้คุณครูเอกรัฐไม่ได้เลยครับ
  • คุณครูเป็นนักอ่านมากกว่า โดยเฉพาะภาษาอังกฤษ
  • ผมว่า คนเรามีความเป็นตัวตนเยอะ เราก็เอาตัวตนของเรามาเขียนด้วยความจริงใจ และเปิดใจกว้าง พร้อมรับความคิดเห็นของเพื่อนคนอื่น ๆ ... ผมว่า แค่นี้ก็มีความสุขแล้วครับ
  • เอ ... ผมเห็นมีคุณครูชื่อ สุกานดา Airly หรือไงเนี่ย อยู่โรงเรียนขุนยวมฯ มาเขียนบันทึกด้วยครับ
  • ไม่ทราบว่า ฝีมือการสอนของคุณครูหรือเปล่า ครับ

ขอบคุณครับ :)

แหม...อาจารย์ ได้ทีเชียวนะ ฝากไว้ก่อนค่ะ 555

ครับ ป้า เอ้ย พี่ jaewjingjing  555

สวัสดีค่ะอาจารย์

แวะมาเก็บเกี่ยวข้อคิดดีๆค่ะ

ขอบคุณมากค่ะ

สวัสดีค่ะ

เห็นด้วยกับความคิดนี้มากมากเลยค่ะ

ขอบคุณค่ะที่ให้ข้อคิดดีดีเกี่ยวกับชีวิตที่ไม่ค่อยยาวเท่าไหร่ของมนุษย์ยุคนี้

สวัสดีค่ะอาจารย์ วันนี้เหนื่อยค่ะไม่มีแรงทะเลาะด้วย อิอิ ได้รับเมลตอบแล้วค่ะ ...ด้วยความระลึกถึงค่ะ

เรียงร้อย ถ้อยความ ตามวจี

สำเนียงเขียน เป็นกวี จิตสร้าง

ชี้นำ หนึ่งด้อย หนทาง

เห็นสว่าง กลางหทัย ไร้ระทม

ขอบคุณครับ

ขอบคุณ  คุณ นุ้ยcsmsu  มากครับ

ขอบคุณ คุณครู lovefull  ครับ

ขอบคุณ น้อง มะขามอ่อน/ครูมิม  วันนี้หมดแรงแล้วเหรอ ... ช่วยด้วย วันนี้เขาไปตอบเม้นท์บันทึกหนึ่งแล้วมีคนต่อว่าพี่ด้วย รู้สึกเซ็งครับ http://gotoknow.org/blog/paweenaonline/179051#627687 

ขอบคุณ คุณ รพี กวีข้างถนน(มอเตอร์เวย์)  สำหรับบทกลอนอันไพเราะครับ :)

สวัสดีค่ะ อาจารย์wasawat Deeman

  • อย่าเพิ่งเซ็งค่ะ  สู้ๆ
  • ไม่รับของร้าย  ไม่ให้ของร้าย.... รับของดี ให้ของดี ทำใจให้สะอาด บริสุพธิ์ดุจผ้าขาว ก็สบายใจแล้วค่ะ
  • รบกวนอาจารย์ หน่อย เช็ตเมล์ด้วยค่ะ
  • ขอบคุณค่ะ
  • ขอโทษค่ะอาจารย์ net ล่มบ่อย เลยพิมพ์ผิดพิมพ์ถูก 555
  • บริสุทธิ์  ไม่ใช่  บริสุธิ์
  • เช็คเมล์  ไม่ใช่  เช็เมล์
  • เสียหายหลายค่ะ  ..อิอิ

ขอบพระคุณ คุณครู จุฑารัตน์  :) ...

ไม่รับของร้าย ให้แต่ของดี ครับ ...

แต่บางทีมันก็มาเอง ครับ 555

สำหรับเมล์ ได้รับแล้วนะครับ ...

แนะนำเบื้องต้นให้ใช้โปรแกรม Photoscape ดูก่อนไหมครับ

คุณซูซานแนะนำไว้ในบันทึก แจกฟรี สุดยอดโปรแกรมแต่งรูปแห่งจักรวาล ...

เห็นหลายท่านใช้ตกแต่งภาพเก่ง ๆ ครับ

แล้วยังไงจะแนะนำการใช้ Photoshop นะครับ :)

ขอบคุณมาก ๆ ครับ ..

  • ขอบคุณมากค่ะ
  • จะฝึกทำและมารายงานผลนะคะ

ยินดีครับ คุณครู จุฑารัตน์  :)

รอดูผลงานนะครับ

สวัสดีค่ะ อาจารย์

ที่บอกมิมว่าเซ็งๆ เกี่ยวกับคอมเม้นส์นั้น มิมตามไปดูมาแล้วก็ไม่เห็นมีไรนี่ค่ะ

อาจารย์คิดมากไปหรือเปล่าค่ะ มิมอ่านทุกอันก็ไม่มีอันไหนที่ต้องคิดมาก หรืออย่างไร

ถ้าอาจารย์อยากเล่าก็เมลมานะคะ แต่ถ้าไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไรค่ะ

เป็นห่วงนะคะ อย่าคิดมากทำให้ไม่สบายใจเปล่าๆ

ด้วยความระลึกถึงค่ะ

ขอบคุณครับ น้อง มะขามอ่อน/ครูมิม  :)

อาจารย์ค่ะ

มิมมาเตือนภัยเรื่องพายุเข้าค่ะ จะเข้าไทยในเร็วๆ นี้ค่ะ ระวังเรื่องการเดินทางนะคะ อาจมีน้ำท่วมด้วย ให้ระมัดระวังคะ

พี่ was หนูเหนื่อยใจไงไม่รู้  หนูรู้ว่าเดี๋ยวก็หาย เดี๋ยวหนูก็สบายดีเหมือนเดิม หนูไม่ชอบให้ตัวเองเหนื่อยนานหรอกค่ะ แวะมาบ่นอ่ะค่ะ พี่was สบายดีนะคะ

ขอบคุณครับ น้อง มะขามอ่อน/ครูมิม  ... ฝนกำลังมาแล้วล่ะครับ หลังจากที่ช่วงเช้าอากาศสดใสดี

ขอบคุณครับ :)

สวัสดีครับ น้องหมอ อ๋อทิงนองนอย

  • เอาความเหนื่อยใจมาเล่าให้พี่ฟังไหม
  • มันเป็นหน้าที่ของเพื่อน พี่ น้อง ที่ให้ความจริงใจต่อกันครับ
  • เมล์พี่ก็ได้นะ
  • คนเกิดมาไม่ได้มีชีวิตอยู่เพื่อดูแลลมหายใจของตัวเองเท่านั้น ... หากแต่มีชีวิตอยู่เพื่อทำความดี ไม่เบียดเบียนคนอื่นให้ได้ความเดือดร้อนทั้งกายและใจ

ขอให้เอาหัวใจออกมาสู้ครับ :) เพื่อในหลวงไง

ถ้าพี่ไม่ตอบเมล หนูจะโป้งพี่ด้วย

น้องหมอ อ๋อทิงนองนอย  ... ตอบแล้วเฮ้ยเฟ้ย .. ตะกี้เลย:)

Please ได้โปรด อย่าเพิ่งหยุดเขียนบันทึกค่ะ

อนุมัติให้แค่..พักร้อน นะคะ

ชีวิตเป็นของเราจริงหรือ?

สวัสดีครับ คุณหมอจริยา ภูสุภา :)

  • เปลี่ยนนามแฝงแล้วหรือครับ
  • เอาอนุมัติ "พักร้อน" เลยหรือครับ
  • เอ .. ทำไมไม่ให้ผมหยุดเขียนล่ะครับ
  • คุณหมอต้องให้เหตุผลด้วยสิครับ 555

บุญรักษา ครับ

สวัสดีครับ คุณ กวิน :)

มีหลายคนตั้งคำถามแบบนี้ แล้วขมวดคิ้ว หรือไม่ก็ทำให้ผมต้องขมวดคิ้วด้วย :)

ชีวิตจะเป็นของเราในแง่การใช้ชีวิตและตัดสินใจทุกอย่างต้องเป็นของตัวเราเอง ไม่ใช่ยอมให้คนอื่น สภาพสังคมที่ไม่ดีมาบีบคั้นให้เราเป็นอย่างที่เขาต้องการ ผมจึงมีความสุขใจดี

ควรจะเป็นความหมายนี้ ครับ

คงไม่ใช่ "เกิดมาแล้วชีวิตชั้นต้องเป็นของเธอคนเดียว" หรือ "เกิดมาเพราะสวรรค์ต้องการ" แบบนี้ผมต้องทุกข์ เพราะต้องยึดมั่นถือมั่น ผมไม่เอาแน่

ขอบคุณครับ ที่ชวนผมขมวดคิ้ยว :)

รายการนี้มีมากกว่า 100 ความเห็น