ความเสียสละเป็นคุณธรรมข้อหนึ่งในชีวิตมนุษย์ที่ “จำเป็น” ต้องมี
ถ้ายังไม่มีหรือมีน้อย “ต้องฝึก”
“ฝึกเสียสละ” การเสียสละจะทำให้ใจจะได้รับ “ความอดทน”

การอดทนจะทำให้กายและใจแข็งแกร่ง จิตจะแข็งแรง

ใจแข็งแกร่ง จิตแข็งแรง “ใจดี จิตดี” ใจสบาย จิตก็สบาย ยิ่งให้ ยิ่งเสียสละ ยิ่งได้รับ

ให้มากใจของเราก็สุขมาก เสียสละมาก ๆ ใจของเราก็สุข
สุขที่ได้เห็นรอยยิ้มของผู้ที่ไดรับผลจากการเสียสละให้ สุขนั้นเป็นสิ่งที่ “อิ่มอก อิ่มใจ”

แม้บางครั้งเป็นสิ่งที่เราอยากกิน เป็นสิ่งที่เราชอบมาก ๆ โดยเฉพาะในเวลาที่หิว
ถ้าเรารู้จักให้ สละ แบ่งปัน เราก็อิ่มได้เพราะเราได้กินความสุขจากจิตใจ

ทำแรก ๆ ฝึกแรก ๆ บางครั้งต้องโหย ต้องหิว ต้องเหนื่อย ขัดใจ ทรมานใจ
ต้องอดทน ฝึกเรื่อง ๆ ฝึกจนเป็น “นิสสัย”

นิสสัยดีจะเกิดขึ้นกับตน ในตน
ตนดี ครอบครัวดี ตนดี สังคมดี
ความเสียสละถ้าฝึกได้ต้องรีบฝึก

ฝึกเสียสละจากสิ่งเล็กน้อยค่อย ๆ คืบคลานไปเสียสละสิ่งใหญ่ ๆ
จิตเราก็จะใหญ่ขึ้น ใจเราก็จะโตขึ้น
โตด้วยความสุข ใหญ่ด้วยความอิ่มเอิบ ซึ่งความสุขและความอิ่มเอิบทำให้จิตใจใหญ่แต่ไม่ทำตัวใหญ่ เป็นคนที่อ่อนน้อมถ่อมตน อ่อนน้อมเพราะรู้จัก “เสียสละ”

ถ้าเราฝึกการเสียสละไปเรื่อย ๆ เราก็จะกลายเป็นคนที่อ่อนน้อมถ่อมตนไปโดยปริยาย

คนที่รู้จักอ่อนน้อมถ่อมตนต่อผู้ใหญ่และมีใจบูชาคนที่ควรบูชาย่อมเป็นผู้ที่เจริญด้วยอายุ เจริญวรรณะ เจริญด้วยความสุข และเจริญด้วยพลัง
ความเจริญทั้งสี่ประการนี้จะเจริญขึ้น จะเกิดขึ้นได้ถ้าใจและกายรู้จัก “เสียสละ”