มหา'ลัยกับอนาคต

นักเรียนจากหลายๆสถาบันกำลังวาดเส้นทางเดินชีวิตในอนาคตที่ต่างกัน บางคนเลือกเรียนสายอาชีพ เรียนสาขาโน่น เลือกเอกนี่ แต่อีกกลุ่มหนึ่งเลือกที่จะลงภาคสนามเลยโดยที่ไม่ต้องค้นคว้าหาความรู้มาเพิ่มเติม (หางานทำเลย) ก้อใช้เส้นทางลัด แค่วุฒิ ป.๖ ม.๓ ม. ๖ หรือ ปวช. ก้อเพียงพอ

เราอย่าไปมองทางเดินข้างหน้าว่ามันต้องเดินเหมือนกัน และก้ออย่าไปคิดเสียดายกับกลุ่มคนที่ไม่ได้เรียนต่อ ว่าทำไมเขารีบลงพื้นที่หางานทำ เขาย่อมมีเหตุผลที่ต่างกัน แต่ละคนวาดเส้นทางที่ต่างกันหรืออีกมุมหนึ่งไม่ใช่แค่ตัวเขาคนเดียวที่วาดเส้นทางดังกล่าว คงมาจากเบื้องบนด้วย แต่ใช่ว่าคนที่ไม่ได้เรียนต่อสูงๆ จะพลาดหรือขาดโอกาสในอนาคต เพียงแต่ขาดโอกาสที่จะได้รับวุฒิการศึกษาที่สูงกว่า ถามว่าระหว่างสองกลุ่ม (ที่มีการศึกษาสูงกับ จบ ม.๖ นั้น) ใครดีกว่ากัน ตอบไม่ได้นะครับ

แต่ถ้าจะให้เจาะลึกหรือดูอนาคต คนที่จบการศึกษาสูงย่อมมีโอกาสหรือทางเลือกมากกว่า และก้อมีอะไรที่เด่นกว่ากลุ่มคนงานที่มักต้องใช้แรงงานเป็นจุดขาย เจ็บป่วยวันใดทุนชีวิตก็หมดไป จะเอาอะไรไปขายอีกครับ

วันนี้ก้อได้นั่งรถไฟมาทำงาน เกือบทุกขบวนได้เจอกับว่าที่นักศึกษาใหม่ที่ไปสอบหรือไปจำนงเรียนต่อ ก็รู้สึกภูมใจกับน้องๆที่เห็นความสำคัญในชีวิตและอนาคตข้างหน้า หวังว่าจบไปคงนำชีวิตไปยังที่หวังไว้

หลายๆสถาบันก็พยายามหาทาง ทำอย่างไรให้นักศึกษาใหม่รู้จัก และมีความผูกพันธ์ที่จะเรียนกับสถาบันนั้นๆ บ้างใช้เท็กติกแบบนั้น บ้างมีการประชาสัมพันธ์ว่าอย่างนี้ หรือจะใช้การโฆษณาอย่างไรดีให้เขาเห็นดีกว่าสถาบันอื่นๆ

แต่สุดท้าย ถึงจะเรียนที่ไหนก็ไม่สำคัญแต่ขอให้ตั้งใจ และนำธงชัยกลับมายังสังคมและครอบให้จงได้นะ

สู้ต่อไป ทางข้างหน้ายังอีกไกล ทางเดินจะราบเรียบขรุขระ จงเสริมแต่งให้ดีเถอะนะ และไปให้ถึง เป็นกำลังใจให้ทุกคน

วัสสาลาม