ในส่วนนี้ผู้เขียนจะได้ศึกษาถึงกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับรับรองสิทธิในการประกันสังคมทั้งกฎหมายระหว่างประเทศตลอดถึงกฎหมายภายในของรัฐไทยว่าจะมีการรับรองสิทธิ ฯ ดังกล่าวหรือไม่อย่างไร และมีกฎหมายใดบ้าง ซึ่งผู้เขียนจะได้ทำการศึกษาเป็นแต่ละกรณีดังต่อไปนี้
4.1. ภายใต้กฎหมายระหว่างประเทศ
จากการศึกษากฎหมายที่รับรองถึงสิทธิในการประกันสังคมภายใต้กฎหมายระหว่างประเทศซึ่งผู้เขียนพบว่าสิทธิ ฯ ดังกล่าวนั้นได้ถูกบัญญัติไว้ใน ปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน กติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิทางเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม ดังต่อไปนี้
4.1.1.ปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน ค.ศ. 1948
จากการศึกษาพบว่าในปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชนได้บัญญัติไว้ว่าบุคคลมีสิทธิในมาตรฐานการครองชีพที่เพียงพอสำหรับสุขภาพ และความอยู่ดีของตนและครอบครัวรวมทั้งอาหาร เสื้อผ้า ที่อยู่อาศัย การรักษาพยาบาล และบริการสังคมที่จำเป็นและสิทธิในความมั่นคงในกรณีว่างงาน เจ็บป่วย ทุพพลภาพ เป็นหม้าย วัยชรา หรือการขาดปัจจัยในการเลี้ยงชีพอื่นใดในพฤติการณ์อันเกิดจากที่ตนจะควบคุมได้ มารดาและบุตรชอบที่จะได้รับการดูแลและความช่วยเหลือเป็นพิเศษ เด็กทั้งหลายไม่ว่าจะเป็นบุตรในหรือนอกสมรสย่อมได้รับความคุ้มครองทางสังคมเช่นเดียวกัน
4.1.2.กติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิทางเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม ค.ศ. 1966
จากการศึกษาภายใต้กติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิทางเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม ได้บัญญัติไว้ว่ารัฐภาคีแห่งกติกาฉบับนี้ได้มีการรับรองถึงสิทธิของบุคคลทุกคนจะต้องมีสิทธิอย่างเท่าเทียมกันโดยปราศจากในการเลือกปฏิบัติและทุกคนมีโอกาสหาเลี้ยงชีพโดยงานซึ่งตนเลือกย่างเสรีและรัฐภาคีรับรองสิทธิของทุกคลในสวัสดิการสังคม ตลอดจนการประกันสังคมด้วย[1]