แหม..เป็นนักสู้ภูธรจริง ๆ นะหนู

ช่วงวันสงกรานต์ที่ผ่านมา  ยามบ่ายแก่ผมลงเล่นน้ำทะเลฝั่งอ่าวไทยถึง 4 วันเต็ม ๆ ด้วยมีเป้าหมายให้เด็ก ๆ ได้สัมผัสกับธรรมชาติอย่างกลมกลืนเป็นวิถีชีวิตบ้าน ๆ

 ช่วงบ่าย 4 โมงเศษนั้นน้ำทะเลกำลังอุ่น ๆ สบาย ๆ คลื่นไม่มาก เด็ก ๆ  ต่างมาเล่นน้ำตรงที่หน้าบ้านริมทะเลที่ผมอยู่เพราะพวกเขารู้ว่ามีผู้ใหญ่เล่นน้ำอยู่ด้วยมั้ง  เวลาน้ำทะเลเข้าปากจะรู้สึกถึงความเค็มเหมือนเกลือ 

ได้สอนเด็ก ๆที่พึ่งลงเล่นน้ำทะเลครั้งแรก ด้วยว่าน้ำทะเลเค็มอย่างไร  โดยให้เขาชิมน้ำทะเลแล้วบอกว่ามันเค็มอย่างนี้นะ  ฮิ ฮิ ฮิ  เวลาน้ำทะเลเข้าตาจะรู้สึกแสบมาก...ผมลอยคออยู่ที่ลึกสังเกตดูว่าเด็กคนไหนจะมาลึกแล้วก็บอกเขาให้ถอยไปอยู่ในที่ปลอดภัย 

 วันที่สองของการลงเล่นน้ำทะเลก็เกิดเหตุไม่คาดคิดคือ  มีเด็กสาวมาบอกเป็นภาษาท้องถิ่นว่า..คุณอา ๆ ช่วยด้วยสองคนนั้นมันชกกัน..ผมหันไปเจอเด็กชาย ป.4 กับเด็กชาย ป.3 กำลังเถียงกันอยู่  เลยเข้าไปเป็นกรรมการห้ามมวย  ฮิ ฮิ ฮิ 

ได้ความว่า..เด็ก ป. 4 ดึงเด็ก ป.3 ลงไปน้ำลึกแล้วสำลักน้ำ...เด็ก ป. 3 เลยโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ  พอตกลงกันได้แล้วผมก็ดูแลทั่วไป  สักพักเด็ก ป. 3 ขึ้นฝั่งแล้วลงมามุ่งตรงไปที่เด็ก ป. 4 อีก  ดูดวงตาจ้องเขม็งหน้าแดง...

ผมเลยเข้าไปห้ามมวยคู่นี้อีกหลังจากให้เขาปะทะคารมกันสักพักแล้วผมให้คนโตขอโทษน้องแล้วผมเข้าไปโอบกอดเด็กป. 3  ได้อาวุธเลยคือในกำมือมีลูกหินเท่ามะนาวอยู่ 3 ลูก  แหม..เป็นนักสู้ภูธรจริง ๆ นะหนู...

แต่เขาก็ยังให้อภัยกันได้  ผู้ใหญ่ควรเอาอย่างคือให้อภัยกันบ้างขัดแย้งกันให้อายเด็กทำไมนะ..ฮิ ฮิ ฮิ...