การคาดความหวังเป็นอะไรที่แสนเหนื่อย ยิ่งเป็นการคาดหวังให้ผู้อื่นด้วยแล้วยิ่งเหนื่อยนัก...

พระพุทธศาสนา เป็นศาสนาที่ผู้ปฏิบัติจักพึงเห็นได้ด้วยตนเอง การคาดหวังว่าจะให้ใครเห็นเหมือนเรา ทำเหมือนเรานั้น เหนื่อยนักนะ

ความคาดหวังแตกต่างจากการทำอย่างเต็มที่...

ถ้าเราทำเต็มที่อย่างสุดกำลังแล้ว เขาจะเห็นหรือไม่เห็นเราก็จะไม่เหนื่อย นั้นเพราะการทำเต็มที่นั้นแตกต่างจากความคาดหวัง

ความหวังเป็นสิ่งที่ทำให้จิตคิดพะวงหลงวนอยู่ในทุกข์
หวังแล้วสมหวังก็เป็นสุข แต่สุขนั้นเกิดแบบจอมปลอมเพราะเป็นสุขจากการ “ดีใจ”
หวังแล้วผิดหวังก็เป็นทุกข์ และทุกข์ที่เกิดขึ้นนั้นคือทุกข์ที่เกิดจากความ “เสียใจ”

การทำสิ่งใดถ้าทำเต็มที่แล้ว การงานสิ่งนั้นจะทำจะสร้างให้เราเป็นคน “ใจดี”
คนที่ใจดีจะอยู่เหนือความดีใจและเสียใจ

ดังนั้นเราควรทำสิ่งต่าง ๆ ให้เต็มที่ เต็มกำลัง โดยตัดความคาดหวังให้สิ้นเสียจากจิตใจ...