ไปกรุงเทพฯเที่ยวนี้ได้เรียนหลายเรื่อง  ออกจากพิพิธภัณฑ์พระปกเกล้า เราไปสำนักสันติวิธีและธรรมมาภิบาล แต่ก็แปลกอีกนั่นแหละ “ห้องประชุมชื่อรำไพพรรณี” ในสำนักงานสถาบันพระปกเกล้า สถาบันพัฒนาข้าราชการพลเรือน กพ. เป็นบ้านใกล้เรือนเคียงกับชาวกระทรวงสาธารณสุข

ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมชอบนั่งเรือด่วนเจ้าพระยาจากท่าพระจันทร์ ชื่นชมชีวิต2ฝากฝั่ง ดูเรือโยง เรือแจว เรือดับเพลิง เรือสินค้า เรือเมล์  อาคารและท่าน้ำเก่าแก่ ให้สายลมเย็นซึมซับคนบ้านป่าโคก ที่ไม่มีแม่น้ำชุ่มฉ่ำเหมือนลุ่มเจ้าพระยา

ขึ้นเรือที่ท่าน้ำเมืองนนท์ มีขนม ผลไม้ อร่อยให้เลือกชิม นั่งแท็กซี่ไปอีกแป๊บหนึ่งก็ถึงแล้ว กระทรวงสาธารณสุข ผู้สันทัดกรณีเล่าว่า กระทรวงฯนี้นอกจากสวยงามแล้วยังมีบริเวณกระทรวงกว้างใหญ่ที่สุดในโลก ที่นี่เป็นเมืองบริหารสาธารณสุขของชาติโดยแท้ ไปใหม่ๆงงเป็นไก่ตาแตก อ่านป้ายในแต่ละซอกซอยจนคอเคล็ด แต่บางทีก็ยังลงผิดตึกผิดสำนักงานจนได้!

มาคราวนี้สบาย เพราะเป้าหมายที่ประชุมเดียวกัน ผมโชคดีอีกแล้วที่ได้เรียนรู้กับผู้สันทัดกรณีระดับอ๋องหลายท่าน ศ.บวรศักดิ์ อุวรรณโณ ประธานสถาบันฯ พระอาจารย์ใหญ่ น.พ.วิจารณ์ พานิช ท่านฉับไวตัดสินใจเคลียเนื้อหาได้อย่างรวดเร็ว หลายวาระมีประเด็นเฉพาะหน้า ท่านดึงออกมาเรียงให้คลี่คลายและคมชัด เพื่อนำไปสู่การปฏิบัติต่อไป 

ป้าจุ๋ม มารับกลับโรงแรมช่วงบ่าย ได้พักช่วงสั้นๆก็ต้องจัดของเตรียมเดินทาง เกรงรถติดขบวนสงกรานต์ จึงไปดอนเมืองแต่เนิ่นๆ ช่วงเทศกาลใครไม่ได้จองล่วงหน้าหมดสิทธิ์ ผมโชคดีอีกนั่นแหละ ที่ฟ้าประทานให้อาจารย์แสวง รวยสูงเนินมาเกิด เท่าที่ขอรับบริการเรื่องตั๋วไม่มีพลาด ทั้งๆที่เจ้าหมูอ้วนสอบถามแล้วว่าเต็ม จังหวะคนดวงดี มีผู้โดยสารยกเลิกเดินทาง ช่องว่างจึงเกิดขึ้นในเวลาที่ท่านเล่าฮูโทรไปถามพอดี๊พอดี

   

ผมมาถึงขอนแก่น2ทุ่ม ท่านเล่าฮูมารับไปหาหมอที่คลินิก เป็นบริการพิเศษที่เกรงใจเหลือประมาณ รายการนัดประชุมกับรายการหมอนัดชนกัน จึงใช้วิธีตรวจเลือดจากที่อื่น ขอร้องให้เลขาคุณหมอเตรียมเอกสารจากโรงพยาบาลไปรอ ลงรถปับ รศ.น.พ. พิศาล ไม้เรียง ท่านเดินออกจากห้องตรวจโดยมิได้นัดหมาย ขอผลโลหิตไปพิจารณา ให้ยามากิน เขียนใบนัดใบตรวจคราวหน้า รวมเวลาทั้งหมดไม่เกิน10นาที  ก็จบรายการสะสางสังขารแล้วละครับ

ท่านเล่าฮูเอาผมไปส่งโรงแรม แล้วชวนไปกินสุกี้ร้านตรงกันข้าม เราเป็นแขกโต๊ะสุดท้ายที่เดินออกจากห้างในเวลาที่เขาปิดประตูแล้ว ต้องเล็ดลอดตรงที่เขาทำไว้ฉุกเฉินให้ตัดช่องน้อยแต่พอตัว

ตอนเช้านั่งหง่าวกินข้าวโรงแรม จะไปกินเลือดหมูเจ้าเก่าก็เสียดายคูปองอาหารคำว่าอาหารเช้า..สีสันดูดีแต่บ่แซบ ก็กินไปยังงั้นแหละ แล้วขึ้นนอนรอคนสวยรับกลับเคหา ช่วงสายอากาศเริ่มร้อนแรง รถหนาตาเต็มถนน

ดีหน่อยที่เด็กๆสาดน้ำมาโดนรถเป็นระยะๆ

ช่วยลดความอุณหภูมิที่แผดเผาได้บ้าง

ผมนั่งนึกในใจ..พี่น้องไทเมืองกรุงจะมาเยี่ยมบ้าน

มหกรรมรถติด รถเสีย รถอุบัติเหตุ เกิดขึ้นทุกปี

จะมีใครบ้างหนอ?

ไปสุสานแทนไปสงกรานต์ เพราะความประมาท

อย่ากระนั้นเลย

อาบน้ำ ทาแป้ง สั่งกาแฟเย็นให้มาส่งทุกชั่วโมง

ดีกว่านะน้า