อาคารสถานที่มีผลต่อการเรียนการสอนและความรักของศิษย์เก่าที่มีต่อโรงเรียนของตน

ภาพที่ท่านเห็นนี้ ไม่ใช่รีสอร์ทหรือวัด แต่นี่คือโรงเรียนสตรีภูเก็ต ที่ผมอยากจะพาท่านทั้งหลายไปเที่ยวชมสวนพฤกษศาสตร์  โรงเรียนแห่งนี้มีรั้วต้นไม้ซึ่งไม่ทราบว่าในปัจจุบันโรงเรียนในประเทศไทยจะมีสักกี่โรงเรียน

ผู้อำนวยการเย็นจิต ณ ตะกั่วทุ่ง ท่านได้ทำป้ายโรงเรียนอย่างเรียบง่ายแต่สวยสง่าแม้ไม่วิลิศมาหรา ผมไม่นิยมสร้างป้ายชื่อโรงเรียนด้วยหินอ่อน ประตูอัลลอยด์ ดังนั้นหากผู้อำนวยการจะของบประมาณสร้างป้ายชื่อโรงเรียน สร้างรั้วอัลลอยด์ คณะกรรมการชุดของผมที่เคยเป็นไม่ว่าจะเป็นสมาคมศิษย์เก่าโรงเรียนสตรีภูเก็ต สมาคมผู้ปกครองและครูโรงเรียนสตรีภูเก็ต และคณะกรรมการสถานศึกษาขั้นพื้นฐานโรงเรียนสตรีภูเก็ต ไม่เคยอนุมัติเงินสร้างสิ่งเหล่านั้น นี่ไงครับป้ายโรงเรียนผม

ผมเห็นว่าการสร้างสิ่งเหล่านี้สูญเปล่าทางการศึกษา เราเคยสำรวจกันไหมว่าโรงเรียนทั่วประเทศไทย ได้ใช้งบประมาณไปทำป้ายโรงเรียนขนาดใหญ่ และรั้วอัลลอยด์หรือรั้วสแตนเลสกันมากน้อยเท่าไหร่ ทำไมไม่เอาเงินเหล่านี้มาพัฒนาเด็กๆให้ก้าวหน้าในเชิงวิชาการ ให้มีคุณธรรมจริยธรรม ให้มีสุขภาพดี ให้เด็กรักการเรียนรู้

เมื่อสองสามวันมานี้ ได้ทราบผลคะแนน NT ของนักเรียนชั้นม.๓ โรงเรียนสตรีภูเก็ต น่าชื่นชมมากมีคะแนนเป็นอันดับหนึ่งของจังหวัดทุกสาขาวิชา คะแนนเกินค่าเฉลี่ยของประเทศทุกวิชา ซึ่งผมชื่นชมฝ่ายวิชาการเป็นอย่างมาก ที่พยายามเอาใจใส่ดูแลการเรียนการสอนเป็นอย่างดียิ่งจนทำให้คะแนนคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์สูงกว่าโรงเรียนภูเก็ตวิทยาลัยที่ได้ชื่อว่าเก่งที่สุดในแผนการเรียนคณิต-วิทย์

ผมบอกกับผู้ปกครองหลายครั้งว่าผมเชื่อมั่นโรงเรียนสตรีภูเก็ตว่าจะสอนลูกผมให้ประสบความสำเร็จในชีวิตได้ ผมเชื่อมั่นว่าจะสอนคณิต-วิทย์ให้ลูกผมได้ และผมก็ให้ลูกผมเรียนมัธยมปลายที่นี่ จนปัจจุบันลูกชายผมจบวิศวคอมพิวเตอร์ (แม้จะกระท่อนกระแท่น ก็ตาม อิอิ) ผมไม่เห่อพาลูกชายไปเรียนที่อื่น

วันนี้พูดถึงเรื่องโรงเรียน ไม่ใช่อะไรหรอก ปวดหัวกับผู้ปกครองที่ฝากลูกเข้าโรงเรียน ที่อื่นเป็นที่รู้กันว่าฝากลูกเข้าโรงเรียนต้องเสียตังค์ แต่ที่สตรีภูเก็ตฝากลูกเข้าเรียนหลังจากสอบเข้าไม่ได้ จับสลากไม่ได้ อยากให้ลูกเรียนแต่ไม่พูดถึงเงินบริจาคหรือเมื่อดูฐานะคนฝากเราก็รู้ว่าถ้าพูดถึงเงินบริจาคครอบครัวเขาจะเดือดร้อนมาก แต่ใช่ว่าผู้ปกครองที่มีฐานะร่ำรวยที่พยายามยัดเยียดเงินให้ลูกได้เข้าเรียนจะไม่มีนะครับ มีหลายราย แต่คณะกรรมการชุดของผมไม่ได้ดูที่เงิน แต่เราดูผลการเรียนของเด็กด้วย ดูผู้ฝากด้วยว่าเขาให้การอุปการะโรงเรียนมาต่อเนื่องไหม ผู้ฝากเป็นข้าราชการชั้นผู้ใหญ่แต่ไม่เคยช่วยโรงเรียนเราเลยคณะกรรมการชุดของผมก็ไม่ผ่านให้นะครับ ซึ่งผมไม่เข้าใจว่าไปเรียนที่อื่นไม่ได้หรือไง ถ้าไม่ได้เรียนที่สตรีภูเก็ตลูกหลานของเขาหมดอนาคตหรือ  

ผมเห็นโรงเรียนดังๆหลายแห่ง แต่ก่อนมีชื่อเสียง เด็กไม่ค่อยเกเร หลังจากโยบายกระทรวงศึกษารับนักเรียนใกล้บ้าน ให้จับสลากได้ ทุกโรงเรียนเท่าเทียมกันทั่วประเทศทันที โรงเรียนที่ไม่มีเด็กเกเรหรือมีก็น้อยและไม่รุนแรง  มันเหมือนกันไปหมด รีดไถ ทำร้ายร่างกาย ลักทรัพย์ หนีเรียน ไม่เว้นแม้แต่โรงเรียนของผม พอมาปีนี้นโยบายให้สอบได้ ๑๐๐ เปอร์เซนต์ แต่คณะกรรมการเขตพื้นที่การศึกษาภูเก็ต ไม่ยอมให้สอบ ๑๐๐ เปอร์เซนต์เสียอีก อ้างว่าโรงเรียนใหญ่ทั้งสองโรงเรียนคือสตรีภูเก็ตและภูเก็ตวิทยาลัยเห็นแก่ตัว  เออ..หนอ..คนในแวดวงการศึกษาเขาคิดกันอย่างนี้หรือ หรือว่าเราคิดผิด  เราไม่ต้องการพัฒนาเด็กเก่งของจังหวัดให้มีชื่อเสียง เราไม่ต้องการโรงเรียนที่เข้าไปแล้วเห็นบรรยากาศของการเรียนรู้   เราอยากเห็นโรงเรียนที่มีแฟชั่นการแต่งตัว เราอยากเห็นนักเรียนหนีเรียนไม่เที่ยว เราอยากเห็นนักเรียนไม่มีความสุขกับการไปโรงเรียน อย่างนั้นหรือ เราไม่อยากเห็นเด็กเข้าเรียนที่ผ่านการสอบที่เป็นธรรมไม่ต้องฝากไม่ต้องจ่ายตังค์ค่าโน่นค่านี่หรือ ผมบอกตรงๆปวดใจ....

ผมทำหน้าที่ของผมในฐานะกรรมการสถานศึกษาขั้นพื้นฐานมาครบวาระแล้ว ลงจากตำแหน่งได้สักที ฝากเกียรติประวัติของโรงเรียนไว้ให้สังคมได้รับรู้ และปีหน้าสตรีภูเก็ตก็จะครบร้อยปีจะมีงานใหญ่ และเราก็ขอรับรางวัลโรงเรียนพระราชทานอีกครั้ง หลังจากที่เราได้มาแล้ว ๘ ครั้ง ได้รางวัลใหญ่ที่ครองตำแหน่งติดต่อกันสามครั้ง อีก ๒ ครั้ง 

 มีความสุขที่ได้เขียนถึงโรงเรียนที่ผมรักครับ และอยากให้ชาวเฮฮาศาสตร์ไปดูความงามเพียบพร้อมของสาว(สตรี)ภูเก็ตด้วยตาตนเอง ยังไม่ได้พูดถึงสวนพฤกษศาสตร์สักเท่าไหร่ไว้ตอนหน้านะครับ..อิอิ