โคลงสี่สุภาพ

กมุทีสี่เหล่าไท้                    ท่านสอน
บ้างอยู่ปริ่มชโลทร              ท่าน้ำ
บ้างอยู่ ณ สาคร                 เปื้อนเปือก  ตมเอย
มัตสยาหาร, ช้ำ-                ชอกแพ้พิพิธภัย

มนุษย์มนัสคล้าย                 สโรชา
อันเนื่องแนบในวา-              ริศนั้น
ใจสูงจึ่งธรรมา-                  ทิตย์ส่อง  ซาบเอย
ใจต่ำกรรมกีดกั้น                เกาะเกี้ยวกลางสนาน

ก้านบัวบอกตื้นลึก               แหล่งชล
เธียร รึ ทาส เพราะผล          พูดอ้าง
น้ำนิ่งย่อมใสจน                  ปานกระจก
น้ำขุ่นวน เคว้งคว้าง             เฉกผู้พยศธรรม

ทุกคำโคลงใช่เย้ย               หยันใคร
อย่าพินิจผิดใจ                    จาปจ้วง
จงวิเคราะห์เหมาะนัย           เนื้อทิพ(ะ) สารนา
พุทธวัจนะท้วง-                   ทักไว้นานสมัย