สายธารแห่งชีวิต

     ย่างเข้าสู่เดือนเมษายน อันร้อนระอุ เป็นฤดูที่ป่าไม้ต่างๆทางภาคเหนือทิ้งใบ ซึ่งอาจจะดูเหมือนว่าป่าทั้งป่าไร้ชีวิตชีวา แต่ ณ ที่นั้นยังมีผู้คนที่อาศัยอยู่ร่วมกับป่า อย่างพึ่งพากัน แต่ในขณะที่ ผู้คนจำนวนมากทำลายธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมอยู่นั้น ยังมีคนกลุ่มหนึ่งที่ที่ทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจ เพื่อให้ป่าไม้ของบ้านเค้านั้น กลับคืนมาดังเดิม ความหวังของคนกลุ่มนี้ มีเพียงแค่ อยากให้ทุกคนในหมู่บ้านกลับมาสนใจธรรมชาติที่หล่อเลี้ยงชีวิตเค้ามาตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่  แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่คนกลุ่มเล็กๆกลุ่มหนึ่งในหมู่บ้าน ซึ่งตั้งใจทำงาน เพื่อสิ่งแวดล้อม แต่คนกลุ่มใหญ่ที่อาศัยนั้น ไม่ใส่ใจกับสภาพแวดล้อมใน หมู่บ้านของตนเอง กลับเป็นว่า มาซ้ำเติมสิ่งแวดล้อม ซึ่งยิ่งแย่อยู่แล้ว กลับแย่ลงไปอีก จะมีสักกี่คนที่จะเห็นคุณค่า ของธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
    ธรรมชาติมีแต่ให้ ไม่เคยขออะไรจากเราเลย...คุณคิดว่าเราเอาเปรียบเกินไปรึป่าว กับยุคสังคมปัจจุบัน?