มิตรภาพของชาวบล็อกมันหอม หวาน อย่างนี้นี่เอง อย่างนี้จะให้ตัดใจได้อย่างไร

เมื่อเย็นนี้รู้สึกตื่นเต้นและดีใจอย่างมาก ที่ได้คุยกับใครบางคนทางโทรศัพท์หลังจากที่ได้เป็นแม่ลูกกันมาครบปีกว่า ยอมรับค่ะว่าสั่นนิดๆเวลาคุย  ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกค่ะ ก็ครูอ้อย คนสวยประจำ โกทูโน นี่แหละค่ะ ขวัญใจชาวบล็อกของเรานี่เอง

แม่อ้อย เสียงหวานชวนฟัง วิธีการพูดนุ่มนวล มีเสน่ห์ (ชมกันขนาดนี้ไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะเขินหรือเปล่าก็ไม่รู้นะคะ) สมแล้วค่ะที่ได้เป็นที่รักของทุกๆ คน

เรื่องที่คุยกันก็เป็นเรื่องทั่วๆ ไป สอบถามสารทุกข์สุกดิบ เรื่องการเรียน การสอน เรื่องเด็กนักเรียน(แอบนินทาเด็กนักเรียน)  แต่คุยกันได้พักเดียวครูมิมก็ต้องรีบวางสายเพราะรถเจ้ากรรมดันร้อง อยู่ข้างล่างเดือดร้อนให้ครูมิมต้องหากุญแจรถกันให้วุ่นวาย  กว่าจะหาเจอชาวบ้านก็คงด่าไปหลายรอบ เพราะเสียงสัญญานกันขโมยรถครูมิมชวนให้หนวกหูไม่เบา

แม่อ้อยขา รู้ไหมลูกมิมดีใจสุดๆ ถ้ามีโอกาสเจอกันจะกอดแน่นๆ สักร้อยที

เอาไว้เจอกันที่กรุงเทพฯนะคะ

สมาชิกท่านใดเห็นด้วยกับครูมิมว่าครูอ้อยคนดีที่หนึ่งแห่งโกทูโน ยกมือสนับสนุนด่วนค่ะ

(ว่าแต่ว่าป่านนี้เจ้าตัวคงนอนหลับไปแล้ว คงไม่ได้อ่านบันทึกของครูมิมแน่ๆ เศร้าจังนะคะ)