สุขและทุกข์ คละเคล้า เล่าให้รู้ เพื่อให้ดู ว่ารู้ และให้เห็น เล่าด้วยเขียน เล่าด้วยอ่าน ด้วยพากเพียร ผลัดกันเวียน มาเขียนอ่าน แลกเปลี่ยนกัน

ยากเหมือนกันนะ  ที่คนสองคน  ต่างเติบโตมาจากที่ต่างกัน  คนละพ่อแม่  การเลี้ยงดูก็ต่างกัน  แต่ต้องมาอยู่ด้วยกัน  หากต่างคนต่างศึกษาจิตใจกันมา 

ยอมรับจุดด่างพร้อย  ข้อบกพร่องของฝ่ายตรงกันข้ามได้  คำว่า....ตรงกันข้าม  ก็จะเปลี่ยนมาเป็นพวกเดียวกัน  พูดเหมือนกัน  มีความคิดเห็นลงรอยกัน  เปรียบประดุจว่า.....เติบโตมาด้วยกัน  อย่างนั้นเชียว 

เพื่อนๆที่ทำงาน  มีเวลากับการทำงานเพียงวันละ 6-8 ชั่วโมง  ก็จะมีเวลาได้พูดคุยกันเพียงไม่กี่นาที  อาจจะไม่เข้าใจ  ก็จะเป็นเรื่องธรรมดา  ที่ไม่ค่อยจะมีเวลาได้สังสรรค์พบปะ   

แต่.....คนที่บ้าน  นี่สิ  เราต้องอยู่ด้วย  ทั้งคืน....วันหยุด  ก็ทั้งวันด้วย  หากเราพูดภาษาเดียวกัน  หมายถึง  การลงรอยกันและกัน  ทำอะไร  กินอะไร  ชอบอะไรเหมือนๆ  ก็จะดี  นำพาความสุขมาให้เสมอ 

บอกแล้วไง.....ใครล่ะจะมาดี  ถูกใจเราไปหมดทุกอย่าง.....ไม่มีหรอก  ดังนั้น  จงพอใจในสิ่งที่มีอยู่  ให้นึกถึง....

เอ้อ  วันที่รักกันอย่างหวานชื่น  บางคู่  บางคน  กว่าจะฝ่าฟัน  อุปสรรค  เพื่อที่จะให้ครอบครัวมีความสุขนั้น  ต้องใช้เวลาแบบ.....รักยาวให้บั่น  รักสั้นให้ต่อ  

ให้นึกถึงคำว่า.....รัก และให้  เสมอ  

เหมือนกับบางคน  ที่เคย.....หัวเสีย  กับความที่ไม่เข้าใจกัน  ไม่พยายามเข้าใจอะไรเลย  กลับถูกต่อว่า....เหลวไหล  กว่าจะทำให้เขามาเห็นดีเห็นงามกับเรื่องที่เราทำนั้น  มันต้องใช้เวลา  ความพยายามมากแค่ไหน   เราก็ยอม  เพื่อความสุข  ความเจริญ  และความรักที่ยาวนานคงทน.....

ดังชีวิตของครูอ้อย  ที่ทำงาน  เขียน เรียน อ่าน  ในโกทูโนแห่งนี้  เป็นเวลานาน   เมื่อ แรกๆ  พ่อบ้านของครูอ้อย  มักจะต่อว่า.....ครูอ้อย  หัวเราะเมื่ออ่านการแสดงความคิดเห็นจากมิตรรัก   จนเวลาผ่านไป.....

ว่าแต่เขา  อิเหนาเป็นเอง   ฮ้า ฮา ก๊ากกกส์ส์ส์ส์ส์ 

ขณะนี้  พ่อบ้านของครูอ้อย  ติด โกทูโน เป็นตังเม  รู้สึกว่า  .....จะอาการหนักกว่าครูอ้อยเสียอีก   ตัวอย่าง....จองตั๋วเครื่องบินไปภูเก็ต   มีการเตรียมตัว  เปิดเพลง.....กอด  ฟังเพลง ฮัมเพลง  และอ่านบันทึกของสมาชิกว่า .... ใครจะไปบ้าง   ในขณะที่ ครูอ้อย แอบดู แอบยิ้ม 

แอบมีความสุขกับกลุ่มคำที่ว่า....อะไรจะมีความสุขเท่า..คนของเราเข้าใจเรา.....

ชะแวบ  นินทาพ่อบ้าน  มีความสุขจัง  หลบไปก่อนล่ะค่ะ.....

ครูอ้อย แซ่เฮ