ป.บัณฑิตแม่ฮ่องสอน

ป.ณฑิตแฮ่องสอน ที่พวกเราได้ร่วมชะตากรรมเมื่อปีก่อน มาปีนี้มีความรู้สึกคิดถึงวันเก่า ๆ เมื่อปีก่อน จึงส่งสารถึงกันอีกครั้ง เพื่อเป็นที่ตั้งแห่งความระลึกถึงกันอยู่ ระหว่าพวกเราทุกคนที่น่ารัก น่าเป็นห่วงหลังเรียน เพราะต้องตามอีกหลายอย่าง จากอาจารย์ที่สั่งสอน จนในที่สุดเราทั้งหลายคงหายจากอาการ ไอ ที่เป็นมาจนติดกันหมด ในห้องเรียน

ท่านทั้งหลาย คงมีควมสุขดีสินะครับ เพราะช่วงนี้ เป็นช่วงที่รงเรียน ปิดกันแล้ว ขอแสดงความยินดีด้วยที่ ได้ พักผ่อนเล็กน้อย ในช่วงที่ปิดเทอมนี้

สิ่งหนึ่งที่จะส่งสารคือ เวลาพบกันกรุณาทักทายกันด้วยนะครับ แต่ดีใจมากเพราะตอนหลัง ๆ นี้เพื่อน ๆ เข้าไปทักทายกันในบล็อกเยอะทำให้มีกำลังใจเช่นกัน คิดว่าคงจะมีอาการไอ เช่นเดียวกัน จึงได้มาเยี่ยมชมและทักทายกันในบล็อก ก็ถือได้ว่าเป็นนิมิตหมายที่ดีเช่นกัน

ที่จะทำให้ท่า ๆ และเรายังมีความห่วงหากันอยู่ในด้านความคิดถึงและเป็นห่วง

จึงถือโอกาสบล็อกนี้เป็นที่ระบายความคิดถึงกันเลยนะครับ ยังงัยก็ให้มาอ่านบล็อกกันเยอะ ของพวกเรากันเองก็ยังดี บางครั้งไม่มีเวลาเลยแต่ต้องสละลมหายใจเล็กน้อยมาดูบล็อก ว่านยังไงบ้างเขยนได้มากหรือยัง

สำหรับผม อาเฉิน นั้นไม่มีการปิดเทอมเพราะไม่ใช่โรงเรียนปกติเหมือนท่านทั้งหลาย จึงกลายเป็นคนผิดปกติ แต่เปล่า วิปริต จึงไม่ผิด เพราะผมอยู่ในโรงเรียนพิเศษ สอนคนพิการที่มีความบกพร่องประเภทต่าง ๆ ต้องให้ต่อเนื่องในด้านการบำบัดฟื้นฟูและพัฒนาศักยภาพ ด้านต่าง ๆ ให้เขาสามารถช่วยเหลือตนเองได้และอยู่ในสังคมได้อย่างปกติสุขในสังคม

ถึงไม่ปิดเทอมแต่ ผมก็ถือว่าไม่เป็นไร การที่ได้เสียสละเพื่อส่วนรวมของลูกศิย์ ตัวน้อย ๆ ของเราที่ยังรอคอยความช่วยเหลือจากเรา และอีกหลายๆ คนที่ยังรอโอกาส จากใครสักคน เป็นไปได้ผมจะขอเป็นคนนั้นที่หยิบยื่นโอกาสให้

ปืดเทอมในปีใหม่ นี้หวังว่าทุกท่านที่เคยร่วมทุกข์และสุข คงจะอิ่มหนำสำราญเริงร่ากันทั่วหน้านะครับ ส่วนผมนายธีรภัทร ก็ยังคิดถึงและรักทุกท่านจากใจจริงเลยนะครับ ยิ่งในช่วงร้อน ๆ อย่างนี้ต้องดูแลหัวจิตหัวใจกันให้ดี อย่าเหลิงและหลงในแสงเพลิง แห่งกิเลสตัณหานะครับ

ถ้าเหนื่อยนักท่านจงพักสักครู่เถิดแล้วมาเดินทางแห่ง ขุนเขา ที่ลูก ๆ ของท่านรออยู่...ลูกศิษย์ นะครับลูกศิษย์ อย่าลืมพวกเขานะครับ...อาจจะมีเสียงที่เรียกหาว่า ครูคะ..ครูขา..ตอนนี้ครูอยู่ไหน..เมื่อไหร่ครูจะมา..พวกเราคิดถึงครูจัง...จากเด็กตัวน้อย ๆ ที่รอแสงสว่างจากท่าน อย่าเผลอจนลืมล่ะ

ด้วยความคิดถึงจึงเขียนหา