พี่ ๆ โต๊ะนี้เขาออกไปนานหรือยังครับ...อ้อ..พึ่งออกไปทันเห็นก้น.

ที่ปรึกษาชั่วคราว..?

ช่วงตี 5 กว่ามาจนบัดนี้เสียงที่ได้ยินชัดและนานคือเสียงร้องของจักจั่นเรไร...เป็นธรรมชาติยามเช้าที่กล่อมบรรเลงเป็นเพลงดนตรีธรรมชาติสะอาดอารมณ์ดีแท้ ๆ 

 ช่วงบ่ายถึงบ่าย 4 โมงครึ่งของเมื่อวานผมไปทำหน้าที่คุมสอบให้มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย  จังหวัดสงขลา  เป็นมหาวิทายาลัยที่มีพระสงฆ์เข้ามาเรียนหนังสือแล้วผมก็หอบข้อสอบมาพร้อมตรวจอยู่ 2 วิชา 

 จากนั้นเย็นถึงค่ำผมพาครอบครัวเข้าห้างในเมืองหาดใหญ่  หลังซื้อสิ่งของต้องการแล้วพอจ่ายตางค์ค่าสิ่งของเหล่านั้น 

 คนขายให้ใบเสี่ยงโชคมา 14 ใบ คือ จ่ายทุก 300 บาท เขาจะให้มา 1 ใบ  ครับ  เราต้องเขียนเอาเองนะ...แล้วเอาใส่ในกล่องที่ห้างจัดไว้  รางวัลเป็นรถยนต์  ผมขี้เกียจเขียน...จัง...ฮา ๆ เอิก ๆ

ขายออกมาเด็กมันอยากกินขาไก่ทอด  นุ่ม ๆ เลยแวะเข้าไปนั่งในร้านนั้น  เด็กเกิดในเมืองก็อย่างนี้แหละ ...มีครอบครัวหนึ่งอยู่ข้าง ๆ กินแล้วลุกออกไป  น้อง ๆ มาเช็ดทำความสะอาด...มาถามผมว่า..

พี่ ๆ โต๊ะนี้เขาออกไปนานหรือยังครับ...อ้อ..พึ่งออกไปทันเห็นก้น..ผมบอก...คือเขาลืมไก่ทอดไว้ 3-4 ชิ้น...ทำไงดี...ก็เก็บเอาไว้ก่อน  พอเขานึกได้คงมาเอาไปมั่ง..

ตกลงผมเป็นที่ปรึกษาจำเป็นของร้านนี้ซะแล้ว...และก็จริงอย่างว่า..เขามาเอาจริง ๆ นี่ถ้าใครหยิบไปกินคงเรื่องใหญ่นะครับ..ฮา ๆ เอิก ๆ