(ม.ชีวิต)

 

 

 

     วันเสาร์และอาทิตย์ที่ผ่านมาก็ไปเรียนที่โรงเรียนบ้านเม็กดำตามปกติครับ ซึ่งโรงเรียนบ้านเม็กดำเป็นศูนย์เรียนรู้ประจำอำเภอพยัคฆภูมิพิสัย จังหวัดมหาสารคาม ใน โครงการมหาวิทยาลัยชีวิต ขึ้นต่อ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร

     กระผมตื่นนอนแต่เช้าตรู่เพื่อเตรียมความพร้อมกับมอเตอร์ไซน์คู่กายตรวจเช็คแล้วเอามาจอดรอหน้าบ้านโซรมๆ ปิดฝ่าข้างด้วยไม้ผุๆ กับสังกะสีขึ้นสนิมเก่าๆ หลังหนึ่ง

 

     จากนั้นก็แปลสภาพเป็นเด็กแวน...ออกจากอำเภอพยัคฆ์ฯ ไปทางทิศตะวันตกอีกประมาณ 10 กิโลเมตร เพื่อไปรับหลวงพี่ที่วัดบ้านแก่นท้าว ต.เม็กดำ ฯ  (เรียนด้วนกัน) และรับข้าวก้นบาตรในตอนเช้าเป็นประจำทุกวันที่มาเรียน

     บอกได้เลยว่าแซบหลายมีแต่โบตีนอุดมสมบูรณ์ ไม่ใช่ว่าแต่ตอนเช้านะครับที่กระผมรับข้าวก้นบาตรตอนเพลก็อีกรอบหนึ่ง แห แห...เอาเป็นว่าประหยัดเงินได้หลายสิบบาท

   

     หลังจากนั้นหลวงพี่ก็กลายเด็กแวน... โดยไม่รู้ตัวนั่งสอนท้ายรถมอเตอร์ไซน์ไปกับกระผม... กล่าวหาหลวงพี่เดี๋ยวบาปจะกินหัว คริคริ... อามิตรตาพุทธ...

     ก่อนเข้าห้องเรียนโดยเพราะกลุ่มที่ 9 ที่มีกระผมเป็นหัวโจก คิคิ...ทายกน้อยนำพาเพื่อนๆ ไหวพระสวดมนต์ทำสมาธิเตรียมตัวเตรียมใจให้กับความพร้อมเพื่อรับขาศึก อุ้ย!..ไม่ใช่ แห แห ขาราชการครู “ดร. ครับ ดร.” ส่งตรงมาจากมหาวิทยาลัยฯ (ล้อเล่นนะครับอาจารย์) ศิษย์คนมีสิทธิ์สอบตก เอ่ย เอ่ย...ตายแน่เรา…

     เหมือนเป็นลางสังหรณ์กับคำว่า “ตาย” วันเสาร์นี้ได้รับข่าวเศร้าอีกแล้วครับ เพื่อนจากเราไปอีกหนึ่งคน คือ  นายสากรจินโจ (ประธาน อบต. ต.ปะหลาน อ.พยัคฆ์ฯ จ.มหาสารคาม) ประสบอุบัติเหตุด้วยการขับรถมอเตอร์ไซน์กลับจากที่ทำงาน (อบต.) ปะทะรถยนต์ปิกอัพเสียชีวิตติดอยู่กับที่ กระผมและพี่สายทองพร้อมคณะเพื่อนอีกสี่ห้าคนไปส่งเพื่อนเป็นครั้งสุดท้ายด้วยค่าเดินทางเป็นเงินจำนวน 3,500 บาท ซึ่งพวกเราร่วมจัดตั้งขึ้นมาเป็นเงินกองทุนสวัสดิการของนักศึกษาฯ (ม.ชีวิต)

     นาย สากร จินโจ กำลังสร้างเนื้อสร้างตัวด้วยการกู้เงินมาสร้างบ้านใหม่ และบุตรสาวทั้งสองก็กำลังเรียนในระดับมัธยมปลาย พาระต่อจากนี้ตกหนักอึ้งอยู่ที่ภรรยาและลูกๆ...

     เปิดเรียนมาได้เข้าปีที่สามแล้วกับสามชีวิตที่เดินทางไปก่อนเพื่อนๆ หรือ นั้นเป็นลางสังหรณ์ของ (ม.ชีวิต) จุดเริ่มต้นจุดเปลี่ยนอยู่ตรงไหน ชื่อ โครงการมหาวิทยาลัยชีวิต มันชักฟังทะแม่งๆ อยู่ในรูหูชอบกลเสียแล้ว มันจะมีอาถรรพ์จริงๆ เชียวหรือกับชื่อ (ม.ชีวิต) หรือกระผมคิดมากไปเองแต่คนที่อยู่กับวัดกับวามานานๆ เช่นกระผมมักมีลางสังหรณ์ที่เป็นจริง ถ้ามีจริงเปลี่ยนดีไหม...เปลี่ยนยังไง...เพื่อนๆ มหาวิทยาลัยฯ ช่วยกันคิดนะครับ...