GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

สายน้ำเชี่ยว

ฟองราตรี

ชายในฝันเงาในน้ำเหมือนเมฆลอยอยู่ในอากาศ  ดุจความรักที่ไม่เอื้อมอาจ  แหวกสายธารไปใกล้ชิดเงา  เมฆบนฟ้าคอยตั้งเค้า  เปลี่ยนรูปเงาไม่ยอมหยุดนิ่ง  ใจของคนไหวกว่าทุกสิ่ง  ดุจดั่งเมฆที่ผกผันเพียงชั่วคราว

ค่ำบางคืน  ไม่กล้าเมา  แต่คืนนี้เรา  ไม่เมาไม่ได้  เพราะความรักที่ร้างลาไกล  ยากเกินใจจะตัดได้ลง  คงเป็นเพราะสวรรค์ไม่ส่ง  นรกไม่สร้างรักจึงจางร้างไกล  เหลือแต่ตัวบาปรักร่วมกาย  จ่อมจมลงไปสายธารที่สิ้นหวัง 

กิ่งไผ่ไหวเอน  พัดไปตามกระแสลม  ในราตรีที่ขื่นขม  ทอสายลมเพียงลำพัง  น้ำค้างพรั่งพรู  คล้ายหยั่งรู้ความอ้างว้าง  ฟองราตรีที่เปราะบาง  หยาดน้ำค้างต่างน้ำตา 

ดอกไผ่บานพยานแห่งรัก  บานเพื่อลาจาก  เจ้าจงปล่อยวาง  ความเข้มแข็งจะคอยเข้าข้าง  ความอ่อนแอจะต้องแพ้พ่าย  ดอกไผ่งามเบิกบานในใจ  ยังเฝ้าเก็บไว้เพื่อใครคนนั้น  นานเท่าใดก็ไม่สำคัญจะคอยเติมฝันถึงวันที่ดอกไผ่บาน

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

คำสำคัญ (keywords): uncategorized
หมายเลขบันทึก: 17288
เขียน:
แก้ไข:
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (0)