บ้านบนดอย

มาอีกแล้วค่ะ ...องศาที่ต่างกันมาอีกแล้ว  อย่าเพิ่งเบื่อหน้ากันนะคะ

คือมีเรื่องจะนำมาเล่าให้ได้ฟังกัน...

ล่าสุด  สด..  สด..  ร้อน.. ร้อน..

เรื่องราวมันเริ่มต้นขึ้นเมื่อตอนบ่ายวันนี้  เป็นบ่ายที่มีแสงแดดรำไร

 (มีหมอกควันเยอะไปหน่อยค่ะ แสงแดดก็เลยรำไร)

มีรถยนต์คันนึง !!!  ได้แล่นเข้ามาที่โรงเรียน...

เสียงเบรคดังเอี๊ยด!!  

เสียงเด็กๆร้องกันดังลั่น!!

มันเกิดอะไรขึ้น ....

ครูทุกคนรีบวิ่งไปดู....

อ้าววววว..............

ป่าวค่ะ...รถไม่ได้ชนใครเค้าหรอกค่ะ

คือจริงๆ แล้วมีรถมาส่งเครื่องเล่นสนามที่มีผู้ใจดีเค้าบริจาคมาให้นะค่ะ

และที่เด็กๆร้องกันดังลั่น  ก็เพราะดีใจไงคะ  เพราะเค้านั่งรอ มาตั้งแต่เช้า...

(ดูสังข์ทองจนจบ ต่อด้วยหนังรอบเช้า  คอนเสิร์ต   รอ  ร้อ  รอ... )

เดี๋ยวก็วิ่งมาถาม  ถาม  และก็ถาม  "ครูคะ  ครูคะ เมื่อไหร่เขาจะมาส่งของเล่นคะ"

ครูก็บอกว่า"เดี๋ยวก็มาค่ะ  หนูรอแป้บนึงนะคะ" 

และเมื่อรถมาส่งเครื่องเล่น  เด็กที่โตๆหน่อยก็ช่วยกันขนของลงจากรถ

เด็กเล็กๆก็บริการน้ำดื่มให้กับพี่ๆ เป็นอะไรที่น่ารักมาก  และเมื่อติดตั้งเสร็จแล้ว...

เย้   เย้   เย้ ....จะได้เล่นแล้วเรา.....

เดี๋ยว...หยุดก่อน!!!

อ้าว... มีอะไรอีกล่ะคราวนี้

ก็เพราะว่ามีเสียงของครูบอกสิคะ  นักเรียนที่โตๆแล้วเขาไม่ให้เล่นนะ

เพราะว่าเป็นของอนุบาล   อ้าวววววววววว....

แล้วที่หนูรอมาทั้งวันนี่ก็รอดูเครื่องเล่น เท่านั้นหรอคะ  เศร้าจัง...

เด็กตัวโตๆก็ได้แต่นั่งทำตาละห้อย  ดูน้องๆเล่น 

ตั้งแต่เกิดมาชิงช้า หนูยังไม่เคยนั่ง  กระดานลื่น  ก็เพิ่งเคยเห็น  แล้วเจ้ารถไฟนั่นอีก  ก็เพิ่งเคยเห็น 

(เคยเรียนแต่ในหนังสือ ป1  เรื่องรถไฟ  ครูคะรถไฟเป็นแบบนี้หรอคะ )

ใจจริงแล้วดิฉันก็อยากให้เด็กๆได้เล่นกันทุกคนนะแหละ  เพราะตั้งแต่ดิฉันมาอยู่ที่นี่

ดิฉันยังไม่เคยได้เห็นว่าเด็กจะมีอะไรแบบนี้ให้เล่นเลย  อย่างมากก็กระโดดหนังยาง

เอาน่า... สักวันคงได้มีโอกาสเล่นบ้างแหละเด็กๆ ...

...เรื่องราวที่นำมาเล่าให้ฟังนี้  อาจจะไม่น่าสนใจ  ไม่ค่อยมีสาระ  แต่มันก็สะกิดใจไม่น้อยทีเดียว

ยิ่งอยู่ที่นี่นานเท่าไร  ความรัก  ความสงสารเด็กๆมันก็ยิ่งมากขึ้นทุกวัน...   มันทำให้ดิฉันมองย้อนกลับ

ไปในอดีต  อย่างน้อยๆดิฉันก็ยังมีโอกาสได้เล่นเครื่องเล่นดีๆ มีเสื้อผ้าดีๆสวมใส่  มีขนมอร่อยๆให้ได้

กิน  ...แล้วเด็กน้อยของดิฉันล่ะ...