ผมไปร่วมสัมมนาเรื่อง the Science of Oneness ที่อาศรมวงศ์สนิท เมื่อ ๘-๙ มี.ค.ที่ผ่านมานี้ ( อ่านบันทึกเนื้อหาสาระของการสัมมนาได้ที่ http://gotoknow.org/blog/inspiring/170877?page=1 )ตอนจบสัมมนา เขาส่งแบบประเมินผลมาให้ตอบ เป็นแบบ rating scale ให้เราประเมินระดับความพอใจว่าอยู่ระดับไหน ๑ ๒ ๓ ๔ ผมกำลังอยู่ในอารมณ์ "องค์รวม" ที่ built กันมา ๒ วันเต็ม เลยตอบแบบสอบถามแบบแซวๆ ไปให้เขา โดยในคำตอบบางข้อก็กาลงไปในพื้นที่ว่างตรงขอบกระดาษนอก scale ๔ ระดับที่เขาให้ ก็คุณมีคำตอบของคุณล่วงหน้าอยู่แล้ว ๔ แบบ ไม่ ๑ ก็ ๒ ก็ ๓ ก็ ๔ (either ๑ or ๒ or ๓ or ๔) แต่ระดับความพอใจของผมบางข้อมัน beyond (นอกเหนือ) scale ของคุณ หรือเป็นแบบ both...and... อยู่ก็ได้ โดยรวมก็คือวันนั้นเกิดความรู้สึกแปลกๆ กับการชั่งตวงวัดความรู้สึกของคนขึ้นมา (แสดงว่า workshop ประสบความสำเร็จ!!!)
แต่เมื่อมาคิดถึงคำพูดของ Dr.Malcolm ที่พูดระหว่างการสัมมนาว่า "ผมไม่ได้บอกว่าวิทยาศาสตร์ไร้สาระ แต่พยายามชี้ให้เห็นว่าวิทยาศาสตร์มีข้อจำกัดตรงไหน" แล้วก็ค่อยได้คิดว่า เราต้องอยู่กับผลผลิตของวิทยาศาสตร์ (รวมทั้งการประยุกต์วิทยาศาสตร์เข้ามาในสังคมศาสตร์ด้วย) เราก็ใช้สิ่งที่วิทยาศาสตร์สร้างขึ้น แต่ อย่างรู้จำกัดของมัน (อย่างเข้าใจ อย่างเท่าทัน)
ไม่ทราบว่า คนอื่นคิดอย่างไรบ้างกับคำกล่าวที่ว่า การวิจัยเชิงปริมาณทุกแบบล้วนมีฐานคิดอยู่บนกระบวนทัศน์แบบแยกส่วน (either...or...)?
