จากการประชุม fa team วานนี้ (19 มี.ค 51)
เรามีทีมนี้ย่อยรองลงมาจากทีมใหญ่ คือทีม HPHA
สาเหตุ เพื่อจัดการกระบวนการระบบงานช่วยเหลือ ศูนย์คุณภาพให้คล่องตัว
สมาชิก ส่วนใหญ่ เป็นหัวหน้างาน หรือไม่ก็เป็นผู้สนใจ และผู้ที่เราเห็นศักยภาพในตัวของเขาเหล่านั้น
ก่อนไปกิจกรรม OD มีการทบทวน บทบาท หน้าที่ กิจกรรม ภาระหน้าที่ เป้าหมาย
มีการให้ข้อคิดเห็น คือ ผู้จัดการ ผู้ประสานงาน กระตุ้น ร่วมเรียนรู้ โค้ช เชื่อมโยง สร้างบรรยากาศ ใช้ทักษะทางกายที่เอื้อ ฟัง ๆ ดู สุดท้ายก็ต้องแปลไทยเป็นไทย
ผู้สังเกตการณ์ บางท่าน ตั้งข้อคิดเห็นว่า fa ไม่เข้าใจบทบาทหน้าที่ของตน จึงทำให้ไม่ไปแนวทางเดียวกัน
เมื่อวิเคราะห์คร่าว ๆ แต่อาจไม่ครบทุกประเด็น ทีมส่วนใหญ่เป็นหัวหน้างาน มีเพียง 2 ท่านไม่ได้เป็นหัวหน้า ,ไม่ผ่านการอบรมหลักสูตรผู้ประสาน 3 ท่าน ,การแสดงศักยภาพหลังการพัฒนายังไม่ได้เท่าที่ควร บ้างก็ว่า หลักสูตรเดิม ,บ้างก็ว่าไม่เคยไปอบรมที่ไหนเลย
สิ่งหนึ่ง คือ ผู้ประสานเดิมแทบไม่พูด
สิ่งที่เราปูไว้ แทบไม่ได้อะไรในสายตา ทุกคนสับสน
แต่ตรงข้ามกัน ผู้ที่มีใจอยากทำ แม้ไม่ได้ผ่านการอบรมเลย ,ไม่ได้เป็นหัวหน้างาน หรือไม่เคยไปดูงานเลย เช่น back office แทบอยู่ในกะลาใบเก่า ๆ แต่ด้วยใจรัก อยากคิด อยากทำ อยากเรียนรู้ ฝึกปฏิบัติหลักการพร้อมกัน แต่ คนมีจิต autonomous กับทำได้ดีกว่า
แล้วอย่างนี้ จะเรียกว่า ขาดตัวไหนใน KAP
สวัสดีครับ...
มาเป็นกำลังใจนะครับ...
สัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ผมอาจจะเคยผ่านมานะครับ
ตอนนี้เข้าใจอย่างเดียวคือ การอดทน
และเรียนรู้กับเรื่องราที่เกิดขึ้น
คงต้องค่อยๆไป...
แต่ก็เนห่วงเลือดใหม่ๆครับ ..ว่าจะยยืนระยะหรือว่ามีพลังแห่งการเรียนรู้ อดทน อดกลันต่อปัญหาและอุปสรรคากมายเพียงใด...
ฝากพี่สาวดูแลวาระของผู้คนเหล่านนี้ด้วยนะครับ...
ผมมองว่าบางครั้งเดินไปได้ก็เดิน
เดินไม่ได้ก็พักหรือเลี่ยงไปทางอื่นๆ แต่อย่าลืมเป้าหมายเดิม...
การเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่มากๆครับ...
อาจจะต้องการจิตที่กล้าหาญ จิตที่ใหญ่ จิตที่มุ่งมั่น...
แต่ก็ว่านะครับ...คนก็คือคน...มีวาระแห่งความอ่อนแอ เปราะบางมากมาย...
สิ่งสำคัญคือพลังใจครับ
ต้องอาศัยพลังใจสองทางคือ จากภายในตัวเรา ก็แล้วแต่คน
และพลังจากกัลยาณมิตรครับ...อันนี้ก็สำคัญมากๆครับ โดยเฉพาะตอนเริ่มต้น...อันนี้ต้องเรียนรู้จากพี่เพียรศรีที่ประคับประคองผมมาจนยืนได้ดีทุกวันนี้ครับ....
เป็นห่วงนะครับ...แต่ก็ขอเป็นกำลังใจกับนักรบเพื่อองค์กรนะครับ
อาจจะไม่มีใครถูกผิด...ในการหารือกัน... เพียงคนละมุม...
ความวุ่นวายที่เรารู้สึกและสัมผัสคือธรรมชาติที่ต้องเกดิขึ้นครับ
ในความมีระเบียบ..จะต้องเกิดความไร้ระเบียบก่อน..
เหมือนที่นี่ครับ...ตอนนี้ก็ยังมีแต่อยู่ในมุมที่เราเรียนรู้ และเข้าใจกันได้ ปรับเข้าหากันได้
สู้ๆครับ น้องหมอเมืองปาย
สวัสดีคะ อ.ขจิต
- ทำอย่างไรให้ทุกคนมีความสุขมากที่สุด
สงสัยงานนี้ต้องปรึกษา ผู้รู้เสียแล้วค่ะ
"ผงเข้าตาตนเอง ไม่สามารถเอาออกได้เอง"
สวัสดีคะ อ.หมอสุพัฒน์
- ขอบคุณค่ะกับกำลังใจที่มีเสมอ
- เมื่อจิตอ่อนแอลง ก็ต้องพักลงบ้าง แต่หากจิตไม่แข็งแรงพอ ก็ต้องท้อ หากไม่มีกัลยาณมิตรที่ดี ก็พาใจล้มเหลวลงได้
เป็นห่วงแต่ผู้กล้ารุ่นใหม่ จะทนได้มากน้อยเท่าไหร่ ต้องรอเวลาพิสูจน์ เป็นกำลังใจให้คนทำงานรุ่นใหม่ต่อไปนะจ๊ะ ทุกคนเลย