ใครลิขิตชีวิตของเธอ

วันนี้ 19 มีนาคม 2551 ฉันไปงานศพเพื่อนของฉัน ซึ่งป่วยเป็นมะเร็งลำไส้ระยะสุดท้าย

เล็ก..เป็นชื่อของเธอ  เธอเป็นแฝดผู้น้อง

เธอเสียชีวิต..ขณะแฝดพี่ใหญ่ พาน้องเล็กกลับมาตายที่บ้าน

ซึ่งหวังว่า..จะพาน้องเล็กขณะที่ยังมีลมหายใจอยู่กลับบ้านเกิด

แต่ใหญ่ต้องผิดหวัง...ไม่สามารถพาน้องเล็กกลับบ้าน ขณะมีลมหายใจอยู่

เธอสิ้นใจ..ระหว่างทางที่โคราช ในวันที่ 16 มีนาคม 2551

โดยพี่ใหญ่ไม่เห็นในช่วงเวลาที่เธอสิ้นใจ  เพราะพี่ใหญ่ เธอลงไปทำธุระบางอย่างระหว่างพักข้างทาง

วันนี้ใหญ่..เล่าให้ฟังว่า

ใหญ่..พาเล็กไปหาหมอหลายที่ แต่กว่าจะพบหมอที่เชี่ยวชาญได้ ใช้เวลาหลายสัปดาห์ ต้องตรวจวินิจฉัยหลายอย่างกว่าจะรู้ว่าเป็นมะเร็ง

การตรวจ..แต่ละครั้งทรมานมาก ต้องกินยาระบายคืนละขวด  ติดต่อกันหลายวัน เพื่อเตรียมลำไส้

เล็ก..ช๊อกเพราะถ่ายอุจจาระมากไป ต้องเข้า รพ ใกล้บ้านหลายสัปดาห์ ได้น้ำเกลืออย่างเดียว แต่ไม่ได้ทำอะไรมากกว่านั้น

ใหญ่..เลยขอพาน้องเล็กไป รพ ประจำจังหวัด แต่ รพ จังหวัด ก็ไม่ยอมผ่าตัดให้ เพราะบอกว่าเป็นมากแล้ว

รพ เลยส่งตัวเข้า รพ มหาวิทยาลัย เขาก็ไม่ทำอะไรให้ เพราะบอกว่าสายเกินไป

ใหญ่..จึงขอให้ส่งตัวน้องเล็ก ไป รพ ที่มีชื่อเสียงในกรุงเทพฯ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

ใหญ่..ไม่ยอมท้อแท้..จึงขอหมอไปรักษาใน รพ มีชื่ออีกแห่งหนึ่งใน กรุงเทพฯ และไม่ยอมไปไหนอีก ขอให้รักษาให้เล็กด้วยเพราะท้องบวมโต ถ่ายอุจจาระไม่ออก ทรมานเหลือเกิน แพทย์จึงผ่าตัดเอาถุงอุจจาระออกทางหน้าท้องให้

ใหญ่..บอกว่า  ช่วงนี้ยากลำบากมาก เพราะต้องจ่ายค่ารักษาเอง เนื่องจากสมัครใจขอมารักษาเอง เขาไม่ให้ใช้สิทธิบัตรทอง

ต้องไปเช่าหอพักใกล้ๆ รพแห่งนั้น จะได้ไป รพ ง่ายขึ้น เงินก็ไม่มี เพราะขาดรายได้

(เดิมคู่แฝดนี้จะทำธุรกิจ ขายเสื้อผ้าตามงานต่างๆ ตอนนี้ทำไม่ได้แล้ว)

เล็ก..บอกว่า สงสารใหญ่ที่ต้องมาลำบากกับเขา งานก็ไม่ได้ทำ ถ้าเล็กตายให้เก็บเงินคนที่มาทำบุญศพเล็กไว้นะจะได้มีเงินสักก้อน ใหญ่จะได้ไม่ลำบาก เล็กบอกว่าถ้าเป็นไปได้เล็กอยากอยู่ต่ออีก 5 ปี คงเป็นไปไม่ได้ ตัวบวม ขาบวมแบบนี้

ใหญ่..บอกเล็กว่า ให้เล็กหายไวไว ใหญ่จะได้มีเพื่อน เหงาเหลือเกินเวลากลับหอ ต้องนอนคนเดียว ใหญ่เคยบอกเล็กว่า  ขอให้ใหญ่ตายก่อนเล็ก แล้วเอากระดูกใหญ่ไปอยู่กับแม่ แต่ในที่สุดเล็กก็มาตายก่อน เราจะทำยังไงดี

ใหญ่ พูดไปร้องไห้ไป .....

แล้วก็ถามว่า เราจะเอากระดูกเล็กไปลอยน้ำหมดเลยดีไหม เขาจะได้ไม่เป็นภาระของใครอีกต่อไป เขาจะได้อยู่ในใจของเราตลอดไป

เราจะอัดขยายรูปเล็กไว้หลายๆรูป  ไว้ในห้องเรา เขาจะได้อยู่เป็นเพื่อนเรานะ

เราจะเอาเสื้อผ้าเล็กที่อยู่กับเราไปทานนะ เล็กจะได้มีชุดใส่

ฉันและใหญ่ คุยกันจนพระสวดเสร็จ

โดยฉันเป็นฝ่ายฟัง และปลอบใจเป็นระยะ 

14.13 น.  ถึงพิธีส่งศพเล็กขึ้นเมรุ เพื่อจะได้เผา

ใหญ่..ถามว่าทำไมเร็วจัง ถึงเวลาแล้วหรือ เธอก็เริ่มร้องไห้อีก

ฉันก็ได้แต่ปลอบใจเธอ ว่าเล็กคงมีความสุขแล้วไม่ทุกข์ทรมานอีก เล็กจะอยู่กับเธอ อยู่ในใจเรา เธอจะมีความสุข ถ้าเราเข้มแข็ง

ฉันไปงานศพเล็ก เพื่อนที่หายไม่พบกันมานานแสนนาน แต่มาพบอีกที  เมื่อรู้ว่าเธอเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย

เล็ก..ไม่เจ็บปวดแล้ว ขอให้ไปสู่สุขคติด้วยเถิด

ส่วนใหญ่..วันเวลา คงทำให้เธอปรับใจได้

วันนี้..มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ทำให้เรา..ปลงค่ะ