สุขและทุกข์ คละเคล้า เล่าให้รู้ เพื่อให้ดู ว่ารู้ และให้เห็น เล่าด้วยเขียน เล่าด้วยอ่าน ด้วยพากเพียร ผลัดกันเวียน มาเขียนอ่าน แลกเปลี่ยนกัน

น้ำพึ่งเรือ เสือพึ่งป่า 

หนังพึ่งเนื้อ  เนื้อพึ่งกระดูก 

พี่พึ่งน้อง น้องพึ่งพี่

เพื่อนพึ่งเพื่อน 

เจ้านายพึ่งลูกน้อง  ลูกน้องพึ่งเจ้านาย.....

การอยู่รวมกัน  ก็ต้องมีการอาศัยซึ่งกันและกัน   ตามแต่บทบาทหน้าที่ที่เอื้อต่อกัน 

คำว่า...เอื้อ..ชอบเหลือเกิน   เพราะ  เอื้อ  นี้ล่ะ  ที่ทำให้เรา ได้ฟังเพลงที่ไพเราะจับใจกันเหลือเกิน  ..นายเอื้อ สุนทรสนาน  จากวง...สุนทราภรณ์   

แต่บันทึกนี้ ไม่ได้กล่าวถึง เพลง 

เราจะเน้น เรื่อง การทำงาน   เมื่อวานนี้  ครูอ้อย แทบจะไม่ได้อยู่กับเอกสารเหมือนทุกวัน  ครูอ้อยกลับไปอยู่ในแวดวงของ..คน 

คนก็คือ  การที่อะไรหลายๆอย่าง เข้ามาปะปนกัน   แต่ทุกคน  เดินทางไปบนถนนเดียวกัน  จุดมุ่งหมายปลายทางที่จะไปนั้น...ก็..จุดเดียวกัน..คือความสำเร็จที่ทุกท่านปรารถนา  ..

หากท่านทุกท่าน  มีจิตมุ่งมั่น  ฝ่าฟันอุปสรรค  ความยากเย็นแสนเข็ญ  ก็จะมลายไปด้วยความเพียร  ท่านต้องใช้ปัญญาที่เฉียบแหลมของท่าน  ให้เกิดประโยชน์ในคราวนี้  

ภูมิปัญญาที่จะนำมาใช้ในการทำงานครั้งนี้  อาจจะผุดมาจากปัญญาในตัวของท่านแต่ละคน   อาจจะเกิดมาจากการได้เรียนรู้  จากการอ่านเพิ่มเติม 

จากประสบการณ์ที่ได้ไปอบรมเพิ่มพูนมา...นำมารวม  นำมาแยกแยะ  นำมาวิเคราะห์ นำมาสังเคราะห์  เพื่อจัดการ..กับงานที่วางตรงหน้า...

งานที่วางตรงหน้า..ก็มากมาย หลายด้านเสียเหลือเกิน...ทั้งงานเอกสาร  งานบุคคล  การติดต่อสัมพันธ์เชื่อมโยง..นำมาใช้ด้วยทุกครั้งที่ทำงาน  

ท่านต้องมีสิ่งเหล่านี้...ประกอบไปกับการทำงานด้วย..อาทิ....ความอารีอารอบ   ความเอื้อเฝื้อเผื่อแผ่  ความซื่อสัตย์  ความมีสัจจะ  ความละเอียดอ่อนทางอารมณ์  อันจะนำไปสู่ความสุขได้อย่างง่ายดาย...

อย่างเช่นเมื่อวานนี้  ท่านนำความอยาก ความทะยานอยาก มาบดบัง ความเอื้ออาทร 

ท่านนำความอิจฉามาบังหน้าความอารีอารอบ  ท่านไม่ได้ใช้ความคิด  สติ ปัญญา ที่มีในตัวของท่าน 

ท่านนำความริษยามาตัดสินด้วยวาจา  ที่จิตของท่านบังคับท่านให้...พูด พูด  ในสิ่งที่ทำให้ขัดใจกัน 

ครูอ้อย ไม่เข้าข้างใคร  เพิ่งจะรู้ตัวว่า...เป็นกลางในวันนี้ 

การทำตัวเป็นกลาง...ต้องไม่อคติ   ไม่พูดอะไรแบบเคว้งคว้าง  ต้องมีหลักการในการตัดสินใจ   กล้าคิด กล้าทำ  กล้าฟันธง  และปักธงในตำแหน่งที่ถูกต้อง  ที่ทุกคนเห็น ที่ทุกคนเข้าใจ

ไม่อย่างนั้น 

ถ้าครูอ้อย ไม่มีในสิ่งที่กล่าวข้างต้นนี้ 

ครูอ้อย ต้องร้อง....โอย...ทำอะไร.ก็ไม่ถูกใจกัน...แน่เลย