เพราะธรรมชาติของมันไม่มีจิตสำนึกรักตอบมนุษย์ดอก

ไม่เชื่อครูแล้วจะเชื่อใคร..?การเชื่อครูก็ต้องอิงหลักกาลามะสูตรด้วยนะครับ...

วันนี้ยามเช้าที่เกาะยอ  เย็นสบาย ๆ มาที่ทำงานพร้อมกับกล้วยสุกหลายหวีเอามาแจกครับ  ใครใคร่กิน  กิน  เพื่อนดูแล้วบอกว่า..จะไปกล้วยไข่ก็เหมือนกล้วยน้ำว้า  ผิวเหมือนกล้วยหอม...ก็กล้วยหลายสายพันกระมัง..

ผมว่า..นึกถึงเรื่องพระอภัยมณีที่กวีเอกสุนทรภู่แต่งไว้...เรื่องแต่งงานข้ามสายพันธุ์  มีทั้งเงือกทั้งคนแต่งงานกันได้  เป็นจินตนาการชวนมองดีแท้

เมื่อกล่าวถึงสัตว์ได้ดูรายการสัตว์โลก..เกี่ยวกับงู...เลยนึกถึงเรื่องเล่าว่า..สำนักครูแห่งหนึ่งมีลูกศิษย์จับงูมาเลี้ยงใส่ในกระบอกไม้ไผ่ 

 ครูเห็นแล้วเตือนว่า..อย่าไว้วางใจอสรพิษนะ  เพราะธรรมชาติของมันไม่มีจิตสำนึกรักตอบมนุษย์ดอก...แต่ศิษย์หาได้เชื่อฟังครูไม่...ต่อมาศิษย์ไปธุระ 3 วันกลับมานึกได้ว่า...

ตายแล้ว  งูลูกพ่อ  คงอดอาหารแย่เลย...รีบกุลีกูจอไปเปิดฝากระบอกไม้ไผ่แล้วเท่านั้นแหละ  เจ้างูหิวโซพุ่งออกมากัดพ่นพิษใส่ทันที...อนิจจา..เมื่อเจ้าของลาลับแล้วงูก็เลื้อยเข้าป่าไปตามสบาย...เรื่องเล่านี้สอนอะไรครับคุณ..ฮา ๆ เอิก ๆ