. . . ท่านช่างเป็นผู้ที่น่าสงสารมากๆ เพราะเท่าที่ทราบเคยได้ยินว่าไปฝึกปฏิบัติ (ธรรม) มามากมาย แต่ทำไมยังสนใจดูแต่สิ่งที่อยู่ภายนอก . . .

คนเราส่วนใหญ่มักสนใจแต่เรื่อง “ภายนอก” มองนั่นมองนี่ เห็นว่าสิ่งนี้ดี สิ่งนี้เลว สิ่งนี้น่าชื่นชม สิ่งนี้ไม่เหมาะสม . . . มาอีกแล้วครับ "เจ้า Voice of Judgement" หรือเสียงของการตัดสิน

 

ตอนเที่ยงวันนี้ในขณะที่พักทานอาหารกลางวัน (ในการสัมมนา IOCS ที่อัมพวา) การสัมมนาครั้งนี้ผมมีภรรยาติดตามมาด้วย ตอนทานอาหารมีการบริการภรรยานิดหน่อย ก็แค่ตักกับข้าวที่วางอยู่ไกลให้เธอ ตอนแรกตักเนื้อปลาทอดให้ ต่อมานึกได้ว่าเธอชอบกินผัก ก็เลยเอื้อมไปตักผัก (ชุบแป้งทอด) ในจานปลาทอดให้อีกชิ้นหนึ่ง แต่ตักไม่ดีก็เลยตกจากช้อนออกมาอยู่ข้างจาน จึงต้องอาศัยความไวตักขึ้นมาใหม่ แล้วนำส่งให้ภรรยาอย่างว่องไว

 

ในขณะเดียวกันนั้นมีท่านๆ หนึ่งที่นั่งอยู่ตรงข้ามผม เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และท่านคง “ตีความ” ไปในทำนองที่ว่า “พอทำชิ้นนี้ตกจึงยกให้ภรรยา” เพราะท่านพูดเชิงแซวผมว่า “เมื่อกี๊เห็นนะว่าทำอะไร?” ผมเองก็ได้แต่นึกสงสารท่าน เพราะทราบว่าได้ไปฝึกปฏิบัติ (ธรรม) มาหลายที่ แต่นี่ทำไมยังสนใจดูแต่สิ่งที่อยู่ภายนอก เป็นการดูแบบไม่ดูเปล่าหากแต่ยังเต็มไปด้วยการตัดสินสิ่งที่เห็น แทนที่จะเน้นการมองดูภายใน ดูแลจิตใจของตนเอง