ช่วงนี้ได้พูดคุยกับคนที่เริ่มมีความรัก ด้วยว่า มีเพื่อนเก่าหาข้อมูลจากอินเตอร์เน็ต และก็สุ่มโทรมาถามข่าวคราว คุยๆ ไปคุยมารู้สึก คลิก...ท้องฟ้าตอนนี้เป็นสีชมพู และแล้ววันหนึ่งโลกสีชมพูก็เปลี่ยนเป็นความทมึน เพราะน้องสาวรู้สึกว่า "สิ่งที่เธอให้ไปนั้น อาจจะไม่ใช่สิ่งที่อีกคนให้ค่ามากพอ" ดังนั้นการที่มองเห็นท้องฟ้าสีชมพูอาจจะไม่ใช่โลกแห่งความเป็นจริง...รึเราจะมองมุมใหม่...แบบว่าแค่เพื่อนเท่านั้น....เฮ้อ...รู้แล่วหล่ะ อะไรที่ทำให้หักคานทองไม่ได้
ก็เพราะเรายังรักตัวเองมากไป ไม่อยากเสียฟอร์ม ทำไมเราต้องให้มากกว่า...ฮึ
อะไรคือมาก อะไร คือ น้อย ค่อนข้างตอบยาก เพราะมันเป็นนามธรรม
สิ่งที่เห็นไม่ใช่สิ่งที่เป็น คนที่หวานเชี้ยบ นานไปอาจจะไม่ใช่ก็ได้
หรือสิ่งที่เป็นอาจจะไม่ใช่สิ่งที่เห็น ไม่อย่างนั้นคงไม่มีคำพูดที่ว่า รักนะแต่ไม่แสดงออก
ดังนั้นคงต้องเรียนรู้ จะเรียนรู้ได้อย่างไรถ้าไม่คบ และการเรียนรู้ต้องใช้หลายสิ่งอย่างประสมกัน เพระบางอย่างหากไม่เรียนรู้แล้ว เวลาที่ยาวนานจากการคบกันก็ไม่ช่วยอะไร ดังนั้น ระวังอย่าให้ตาบอด
ไม่ว่าคนผู้นั้นจะประสงค์เพื่อที่ต้องการเป็นเพื่อน เป็นแฟน หรือเป็นเพียงคนรู้จัก ต้องอาศัยทั้งศาสตร์และศิลป์ ต้องใช้ความอดทน ปรับตัว ยืดหยุ่น อภัย มีมิติทางสังคมที่เข้าถึงความแตกต่างของมนุษย์ เพราะต่างคนต่างมีที่ไปที่มา ต่างการเลี้ยงดูและสิ่งแวดล้อม ต้องพยายามคิดว่า เราเองก็ไม่ใช่คนที่ดีพร้อม 100 % เค้าเองก็เป็นเช่นนั้น คิดอย่างงี้แล้ว เราก็อาจจะรู้ได้ตัวเองว่า คนที่มาใหม่นั้นจะถูกจัดวางไว้ในลำดับไหนของวิถีชีวิตของเราในปัจจุบัน
หากเปิดใจแล้ว สิ่งที่แรกที่ได้รับจากการคบหากัน คือ สัมพันธภาพ และกำลังใจ ดีจังค่ะ ที่มีคนให้โทรหา... อยากโทร ก้อโทร ถ้าคลิกได้แน่หล่ะมันจะเป็นมากกว่าเพื่อน แต่ถ้าไม่คลิก ก็เป็นเพื่อน ไม่เห็นแปลก เพราะอย่างน้อยเราก็มีเพื่อน (สมัยนี้หายากจะตาย)
ถึงแม้ว่าเรื่องราวที่เล่ามาวันนี้อาจจะยังไม่ชัดเจน แต่สัมพันธภาพของคนสองคน ทำให้เกิดการเรียนรู้ ระหว่างคนสองคน ต่อเนื่องไปยังครอบครัวและสิ่งแวดล้อมที่ล้อมรอบคนสองคนนั้นอยู่ ในฐานะพี่รู้สึกยินดีกับน้องนุ่ง ที่มีโจทย์มาให้หาคำตอบ สิ่งที่เกิดขึ้นล้วนเป็นความพอใจของคนเป็นพี่ทั้งนั้น เพราะในการเลือกทางชีวิตของตนเองนั้น มันทำให้น้องสาวของเรา เกิดการมองมิติที่แตกต่าง รู้สึกเรียนรู้ที่จะมองออกไปข้างนอกที่แตกต่างจากความเป็นตัวของตัวเอง รู้จักที่จะอดทน รู้จักความสดชื่น ดวงตาเป็นประกาย แม้กระทั่งรู้สึกถึงความผิดหวังที่ไม่ได้ดังที่เคยได้ รู้สึกถึงความเป็นคนพิเศษ และอาจไม่พิเศษในบางโอกาส รู้สึกถึงการควบคุมอารมณ์และใจของตนเอง และอื่นๆ อีกมากมายที่ตามมา รวมถึงเข้าใจที่มีความรักด้วยว่าเวลารักแล้วรู้สึกอย่างไร ซึ่งเรื่องราวเหล่านี้ไม่ได้มี pack ขายตามซูเปอร์มาร์เก็ต
หากความรักครั้งนี้ประสบความสำเร็จ ย่อหน้าข้างบนจะเป็นผลพลอยได้ แต่หากไม่คลิก ก็ไม่ใช่ความผิดของใคร การรู้จักกับชีวิตและจัดการได้อย่างเหมาะสมนั้นมันยิ่งใหญ่กว่า ดังนั้นจึงไม่แปลกที่พี่ตุ่นมักจะสนับสนุนให้รู้จักกับความรัก เพราะสัมพันธภาพที่ดีเราจะทำให้การดำรงชีวิตของมนุษย์เราไม่อับเฉา ... ขอบคุณความรักที่ก่อให้เกิดสัมพันธภาพที่ดีในสังคมนี้
- ขอบคุณความรักของครอบครัว ที่ทำให้หัวใจเหนื่อยหนักหายเมื่อยล้า และมีชีวิตดังเช่นปัจจุบัน
- ขอบคุณความรักของเพื่อนๆ ที่ทำให้ชีวิตนี้ไม่เหงาและรู้สึกดี
- ขอบคุณความรักของ "หมูหยอง" ที่ทำให้นายเป็นคนพิเศษ และไม่ไร้ราก
ความพอดี...กับความรักเป็นเรื่องที่ต้องเรียนรู้จริงๆ..เฮ้อ..
เอ..น้องสาวคนนี้..แอ๊วดูเหมือนว่าจะรู้จักดีเลยนะเนี่ย...แอ๊วว่าตอนนี้..เค้าได้เรียนรู้กับการวางอุเบกขาแล้วล่ะจ้ะ
คิดถึงนะจ๊ะ.ขอบคุณจ้ะ..จุ๊บๆๆ
เพลงเพราะจังครับ เพลินจัง
หวัดดีค่ะ คูณอดิศร
ดีใจที่ชอบเพลงค่ะ อย่างน้อยก็ทำให้เพลิดเพลิน
เรื่องเพลงต้องขอบคุณ คุณครูแอ๊ว ที่ช่วยทำให้นะ