เดิมคนคิดว่าองค์กรเป็นเครื่องจักร ปัจจุบัน องค์กรมีชีวิต ชีวิต หมายถึง การมีจิตวิญญาณ การจะทำได้ให้องค์กรมีชีวิต คือ ต้องลดความเห็นแก่ตัว ลดอัตตา สร้างมโนธรรม

พระอาจารย์ไพศาล วิสาโร จากวัดป่าสุขโต จังหวัดชัยภูมิ

      ท่านอาจารย์ไพศาล อดีตนักเรียนอัสสัชชัญ ปัจจุบันละทางโลกและจำพรรษาที่วัดปาสุขโตมาถ่ายทอดประสบการณ์ เรื่ององค์กรมีชีวิตเป็นเช่นไร ท่านอาจารย์บรรยายให้ฟังว่าเดิมคนคิดว่าองค์กรเป็นเครื่องจักร ปัจจุบัน องค์กรมีชีวิต ชีวิต หมายถึง การมีจิตวิญญาณ การจะทำได้ให้องค์กรมีชีวิต คือ ต้องลดความเห็นแก่ตัว ลดอัตตา สร้างมโนธรรม คือ ความใฝ่ดี มีความสุขเมื่อช่วยเหลือคนอื่น ทำให้มีความสุขโดยไม่ต้องพึ่งทรัพย์ เป็นความสุขทางใจ การให้อัตตาน้อย ต้องฝึก ต้องใช้โพธิจิตให้มากๆ ซึ่งหมายถึง เป็นจิตที่สว่างไสว จิตที่ตื่น เห็นความจริงแจ่มแจ้ง ซึ่งต้องมีการฝึกฝน ยิ่งจิตใจพัฒนามากขึ้นจะขยายครอบคลุมจิตใจมากขึ้น ความสุขเกิดจากการทำให้ชีวิตได้รับการเติมเต็ม

๓ค ที่ทำให้จิตใจผ่องใส คือ ความดี ความเข้าใจ และ ความสุข

วิถีชีวิต การงาน และ จิตภาวนาทำให้เกิดจิตที่พัฒนา การฝึกที่ท่านบอกคือ การเปิดใจรับฟังความทุกข์ของผู้อื่น อย่าให้อัตตาครอบงำ รู้จักขอโทษเมื่อทำผิด ชื่นชมคนอื่นบ่อยๆ ใช้งานฝึกฝนตัวเอง อย่ายึดมั่น ถือมั่น เปิดรับความตำหนิ และ คำวิจารณ์ คำชมทำให้คนอยากทำความดี ต้องมีการปลุกพลังความดี มีความสุข ได้ทำดีด้วยตนเอง และ เห็นผู้อื่นมีความสุข เห็นความดีของผู้อื่น การชักชวนให้บุคคลทำความดีปลุกในหน่วยงาน เล่าประสบการณ์ความดีที่เคยทำ ทำให้เห็นมุมมองที่เป็นบวกมากขึ้น พัฒนาจิตใจตนเองแล้วองค์กรจะพัฒนา และ องค์กรที่พัฒนาต้องใช้จิตวิวัฒน์ องค์กรที่มีชีวิต ต้องมีจิตวิญญาณของการพัฒนา

JJ2008