(25 ก.พ. 49) เป็นวิทยากรบรรยายพิเศษ วิชาพระพุทธศาสนากับเหตุการณ์ปัจจุบัน ในหัวข้อเรื่อง “พระพุทธศาสนาในสถานการณ์ของความเปลี่ยนแปลง : ปัญหาและทางออก” แก่นิสิตระดับปริญญาโท สาขาวิชาพระพุทธศาสนา ของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย (พระมหาหรรษา เป็นผู้ติดต่อ พระมหาสมจินต์ เป็นคณบดีบัณฑิตวิทยาลัย)
            ได้บรรยายโดยเสนอว่าประเด็นที่น่าพิจารณาคือ “ทำอย่างไรให้พระพุทธศาสนาช่วยแก้ปัญหาและสนองตอบความต้องการของคนและสังคมได้ดีที่สุด” ซึ่งผมมีความเห็นว่าควรมีแนวทางการดำเนินการที่สำคัญ 4 ประการดังนี้
            1. เพิ่มการปฏิบัติเรียนรู้และการจัดการความรู้บนฐานของแก่นแท้แห่งพระพุทธธรรม
            2. ให้ผู้เป็นเจ้าของพระพุทธศาสนาเป็นผู้จัดการการใช้ประโยชน์จากพระพุทธศาสนาในท้องถิ่นของตน (เจ้าของพระพุทธศาสนาในท้องถิ่นควรประกอบด้วย (1) พระสงฆ์/นักบวช (2) ชุมชน/ประชาชน (3) องค์กรที่สังกัดท้องถิ่น เช่น องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (4) องค์กรสังกัดนอกท้องถิ่น ซึ่งเกี่ยวข้องกับการดูแลพัฒนาพระพุทธศาสนา)
            3. ปฏิรูประบบการบริหารจัดการคณะสงฆ์และศาสนสถาน (ให้เป็นระบบที่เป็นประชาธิปไตย มีธรรมาภิบาล มีการกระจายอำนาจ และมีกระบวนการมีส่วนร่วมจากผู้เกี่ยวข้องอย่างมีคุณภาพ กว้างขวาง และต่อเนื่อง)
             4. ขัดเกลา “สนิม” และ “กาฝาก” ของพระพุทธศาสนาให้เหลือน้อยที่สุด (“สนิม” คือ สิ่งไม่ดีที่สะสมอยู่ในพระพุทธศาสนาอันเนื่องจากความอ่อนด้อยและความไม่สมบูรณ์ต่างๆ “กาฝาก” คือ สิ่งแปลกปลอม ที่เข้าไปเอาประโยชน์จากพระพุทธศาสนาอย่างไม่ถูกต้องหรือไม่เหมาะสม)

ไพบูลย์ วัฒนศิริธรรม
27 ก.พ. 49