ในวันที่ความสูญเสียยังมาไม่ถึง....เรามักไม่ได้คำนึงถึง....

ในช่วงเวลาที่ผ่านมาได้ปล่อยให้ตัวเองล่องลอยทบทวนช่วงชีวิตที่ผ่านมา

การสูญเสียสิ่งที่เรารักก่อนเวลาอันควรเป็นความสูญเสียที่ยิ่งใหญ่เสมอ

แม้ว่าเราจะเข้าใจและทำใจมาเป็นลำดับแล้วก็ตาม...การป่วยของแม่

ในครั้งล่าสุดเมื่อปลายปีไม่ได้มีอะไรเป็นลางบอกเหตุถึงการจากไปเลย

แม่เข้าโรงพยาบาลตามที่หมอนัดและกินยาตามที่หมอบอก...นับว่าเป็น

คนไข้ที่มีวินัยมากคนหนึ่งทีเดียวแต่ในวันนั้นเป็นวันที่หมอนัดและมีอาการ

ปวดท้องตรวจพบว่าลำไส้ใหญ่ทะลุต้องผ่าตัดด่วน.....การผ่าตัดก็ผ่านไปได้ด้วยดี

แต่เพราะว่าแม่เป็นคนไข้ที่ต้องฟอกเลือดเนื่องจากไตวาย ในที่สุดแล้วแม่ก็ไม่สามารถ

ทนกับความเจ็บปวดได้ต้องจากพวกเราไปในที่สุด มีเรื่องราวผุดขึ้นมาเป็นลำดับ

หลังจากที่แม่ผ่าตัดแล้วอยากจะพูดอยากจะบอกอะไร สักอย่างแต่เพราะว่าต้องใส่

ท่อช่วยหายใจไม่สามารถทำได้ ส่วนตัวก็คิดว่ามันต้องผ่านไปได้ด้วยดีเหมือนกับ

ทุกๆครั้งที่ผ่านมา แต่แล้วในครั้งนี้ต้องจบลงด้วยความสูญเสีย.....................

หลายอย่างที่เราได้บอกกับตัวเองว่าหากแม่แข็งแรงขึ้นเราจะทำอยากหาเวลาอยู่

ใกล้มากกว่าที่เป็นอยู่ในที่สุดแล้วก็ไม่ได้ทำ.....เป็นสิ่งที่ได้บอกกับตัวเองว่าสำหรับ

คนที่เรารักแล้วอยากให้อะไรอยากทำอะไรแล้ว ลงมือทำเถอะ....แล้วเราจะได้ไม่เสียใจ

เมื่อวันเวลานั้นได้ผ่านเลยไป.......ในการสูญเสียแม่ไปเหมือนกับแม่ได้สอนบทเรียนบทสุดท้าย

ที่สำคัญที่สุดให้แก่เรา  ซึ่งเป็นที่สุดของคุณค่าความเป็นคน.....การมีชีวิตที่มีคุณค่าซึ่งบางครั้ง

เรายังหลงเดินทางค้นหา....ไขว่คว้าเพื่อที่จะได้มา.......ทั้งที่มันอยู่ในตัวเราเสมอมา