ในทางการเมือง ความขัดแย้งเพื่อสร้างสรรค์ น่าจะดีกว่าสมานฉันท์ โดยไม่เรียนรู้

 

           

          หัวใจของประชาธิปไตย ตามความคิดของผมเอง ผมว่าน่าจะอยู่ที่หลักการพื้นฐานที่สำคัญ 2 ประการ คือ

•1.     เป็นตัวของตัวเอง

•2.     ยอมรับความคิดที่แตกต่าง

            ดังนั้น  การสมานฉันท์ในทางการเมืองที่แท้จริง จึงน่าที่จะต้องมีหลักการสำคัญ อยู่บนพื้นฐาน 2 ประการดังกล่าวข้างต้น

          นั่นหมายถึงว่า

          การสมานฉันท์ในทางการเมือง  จึงน่าจะมาจากการเรียนรู้ความขัดแย้งในทางการเมืองร่วมกัน  เพื่อนำไปสู่การบรรลุเป้าหมายของแต่ละบุคคลตามสมควร   โดยไม่ก่อให้เกิดความแตกแยก

           เพราะผมมีความคิดว่า ความขัดแย้ง เป็นพัฒนาการทางการเมืองที่สร้างสรรค์อย่างเป็นพลวัต

        ปัญหาที่สำคัญก็คือ  

        "สังคมและการเมือง จะจัดการอย่างไรกับความขัดแย้งทางการเมืองที่เกิดขึ้น ให้นำไปสู่การเรียนรู้ร่วมกัน   โดยไม่นำไปสู่ความแตกแยก"

 

                                     ขอบคุณครับ