ความคิดถึงเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ที่ใครต่อใคร จะส่งความคิดถึง ไปถึงกันได้ ไม่ได้เป็นอุปสรรค ขวากหนาม ให้ การดำเนินชีวิตหยุดชะงัก

      เคยจากบ้านครั้งที่ไกลที่สุดและนานนับปี ก็สมัยไปเรียนที่ จ.ลำปาง คราวนั้น มีแม่ มีพี่ ไปส่งหลายคน ก่อนจะพาเข้าโรงเรียน ก็ยังพาไปเที่ยวหลายแห่ง ให้เพลิดเพลิน จำเริญใจ จากนั้นก็ส่งผู้เขียนเข้าโรงเรียน และทุกคนก็พากันกลับบ้านไป ทิ้งให้การผจญภัย ในชีวิตเด็กหอ ดำเนินต่อไปตามลำพัง

   มีเพื่อนใหม่ มีผู้คนในหอ หลายรุ่น มีพี่เข้ามาหา มาดูแล เอาของขวัญมาให้ จำได้ว่า ตัวเองนั้นยังเด็ก ยังสนุกสนาน ไปตามเกมส์ เรียน สลับการขึ้นปฏิบัติงานในโรงพยาบาล จนเหมือนไม่มีเวลาว่าง เหมือนจะลืมใครต่อใคร ที่อยู่ข้างหลัง แต่แท้จริงแล้ว เปล่าเลย...

  ผู้เขียนชอบเดินลัดเลาะข้างหอพัก แวะไปตักน้ำรดต้นไม้ แล้วก็นั่งมองพระอาทิตย์ตกดิน มองคลองเล็กข้างหอ ที่สายน้ำไหลไม่เคยหยุด นั่นแหละจำได้ ภาพเหล่านี้ ทำให้คิดถึงบ้านชะมัด คิดที่ไม่ถึง,,,,

   ที่สุดผู้เขียนก็ตั้งอกตั้งใจ เรียนจนจบ ประกอบอาชีพได้มาจนทุกวันนี้ ความคิดถึงเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ที่ใครต่อใคร จะส่งความคิดถึง ไปถึงกันได้ ไม่ได้เป็นอุปสรรค ขวากหนาม ให้ การดำเนินชีวิตหยุดชะงัก

 ผู้เขียนกำลังจะต้องเดินทางไปไกลบ้านมากๆอีกครั้ง ที่ประเทศอินเดีย  การเดินทางไกลทุกครั้ง มักมีความหมายต่อชีวิตผู้เขียนเสมอ ครานี้ ตั้งใจ จะไปทำงานบุญ ในดินแดนพุทธภูมิ ที่ใฝ่ฝัน และไม่เคยคาดคิด ว่าจะมีโอกาสจริงๆ และผู้เขียนก็คาดเดาไม่ถูก  จะไปพบเจอสิ่งใดบ้าง แม้ในความฝัน บางครั้ง เห็นผู้คน มายืนต้อนรับ หัวเราะเหมือนเจอเพื่อนกัน แต่ ชีวิตจริงอาจไม่เหมือน   

 แต่ทุกสิ่งทุกอย่าง ก็ต้องดำเนินต่อไป ตามกฏแห่งกรรม

       เราจะสร้างชีวิตแต่ละวันที่นั่น อย่างมีคุณค่า ทีละวัน..ทีละวัน...