โลกมันกลมจริง ๆ

 

แล้วเราก็พบกันจนได้..?

ช่วงบ่ายแก่ ๆ ผมทำท่าจะง่วง...เพราะตรวจข้อสอบนักศึกษาอยู่  มีเสียงหัวเราะดังมาจากประตู...เข้ามาสวัสดีกันแบบไทย ๆ เขาถามว่า...นึกว่ามีประชุม...อยู่กี่คนครับ...ผมบอกว่าอยู่กันเยอะแต่เรามองไม่เห็นเท่านั้นเอง..พอได้หัวเราะขนหัวลุกครับ...ฮา ๆ เอิก ๆ

ผมกับพี่ชายที่ชื่อว่า...ไพฑูรย์...ครับ

                วันนี้ได้คุยถึงเพื่อน ๆ ที่เป็นกัลยาณมิตรกันแต่จากกันไปทำหน้าที่..ไปนานแล้วได้พบกันอีกที...

ผมพบกัลยาณมิตรท่านนี้เมื่อปี 2538 ช่วงกลางเดือนเมษายน  พอลงรถไฟที่เมืองโคกโพธิ์ก็เจอเขามาคอยกับลูกชายวัยประถมแล้วเราก็เข้าเมืองปัตตานี  ผมมาเป็นผู้เชี่ยวชาญร่างหลักสูตร..ครับแล้วต่อมาผมก็มาอยู่ที่นั้น...

 

เราเป็นทั้งเพื่อน...พี่..น้อง..ผู้บังคับบัญชา..ผู้ใต้บังคับบัญชา..ไปไหนคนเรียกว่าคู่หู...เราพึ่งมาแยกกันตอนกลางเดือนมีนาคม  2549  คือผมมาอยู่เกาะยอ  และเขาไปทำงานอยู่ กทม. มีตำแหน่งเทียบ

รองอธิการบดีมั่ง...

และเราก็พบกันอีกที่กรุงเทพ ฯ ช่วงผมขึ้นไประยะสั้นวันนั้น เดิมเขาเป็นชาวชุมพรครับชื่อว่า..ผศ.ดร. ไพฑูรย์  พัฒน์ใหญ่ยิ่ง...โลกมันกลมจริง ๆ  ฮา ๆ เอิก ๆ