วรรณกรรมไทย มรดกที่ลำค่ายิ่ง

       ธรรมชาติของผู้หญิงที่มีเรือนแล้ว เขาไม่ต้องอะไรมากไปกว่าคำปลอบโยนและเห็นอกเห็นใจของสามี  ผู้หญิงต้องการความแตกตื่นของผู้ชายที่มีกับตัวหล่อน ผู้หญิงอาจร้องเสียงขรมเมื่อถูกยุงกัด แต่นั่นไม่ใช่เพราะหล่อนถือเคร่งในข้อที่ยุงร้ายกว่าเสือ หลอ่นร้องเพราะอยากเห็นผู้ชายแสดงท่าตื่นเต้นกุลีกุจอราวกับว่าเห็นเสือมากัดหล่อน นี่แหละคือสภาพของหญิง  

       สัญชาติผู้หญิงลงโกรธแล้ว ไม่มีเสียละที่จะถอยหนีเพราะกลัวเจ็บ และดูเหมือนผู้หญิงทั้งหลายได้ตกลงใช้วิธีต่อสู้อย่างเดียวกันหมด คือ ยืนเป็นเป้าอย่างไม่ยอมถอยนี่เอง  "ยาขอบ"

         บุคคลที่ไม่รู้ และไม่รู้ว่าตนไม่รู้ เขาผู้นั้นเป็นคนโง่ จงหลีกเขาไปให้พ้น

         บุคคลที่ไม่รู้ และรู้ว่าตนเองไม่รู้ เขาผู้นั้นเป็นเด็ก จงวางใจในตัวเขา

        บุคคลที่รู้ และไม่รู้ว่าตนรู้ เขาผู้นั้นยังหลับอยู่ จงปลุกเขาขึ้น

         บุคคลที่รู้ และรู้ว่าตนรู้ เขาผู้นั้นเป็นฉลาด จงตามเขาไปเถิด    "ศรีบูรพา"

         ความอิ่มเอิบด้วยอารมณ์ทางรูปเสียง กลิ่น รส สัมผัส นั้น เป็นอาหารฝ่ายโลก ส่วนความอิ่มเอิบด้วยปีติปราโมทย์อันเกิดจากความที่ใจสงบ จากอารมณ์รบกวนนั้น เป็นอาหารฝ่ายธรรม

                                                                                     "พุทธทาสภิกขุ"