เพลงที่ผมฟังในปัจจุบันอยู่ใน format แบบ mp3 ทั้งสิ้นครับ แต่ไม่ใช่เพลงทั้งหมดเป็นเพลงเถื่อนนะครับ เพลงไม่น้อยที่ผมแปลงเป็น mp3 จากแผ่น CD ที่ผมสะสมมาครับ

ก่อนหน้านี้ผมสะสมแผ่น CD ไว้มากทีเดียว แล้วตอนผมไปเรียนต่อผมก็ให้คุณพ่อส่ง CD ทั้งหมดไปให้ แล้วตอนจบกลับมานั้นก็ไม่ได้เอากลับมาด้วยแต่ให้ ดร.อโณชา ไว้ฟัง ตัวผมเองแปลง CD เหล่านั้นเป็น mp3 กลับมา จะได้ไม่ต้องจ่ายค่าส่งกลับมากมายนัก

วันนี้ผมบังเอิญเปิด mp3 เหล่านั้นไปเจอเพลงของคุณศุ บุญเลี้ยง เลยได้ฟังอย่างมีความสุขมาก คิดถึงความหลังเก่าๆ แล้วทำให้นึกไปได้ว่าคุณศุนี่มีอิทธิพลกับความคิดของคนรุ่นผมไม่น้อยทีเดียว

ผมเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยสมัยที่สาวที่สวยที่สุดคือสาวที่ไม่แต่งหน้าเลย สมัยที่จะมองความงามต้องหลับตามอง (ถึงจะซาบซึ้ง ไม่ใช่เพราะทนมองไม่ไหว) สมัยที่จะฟังให้ชัดต้องปิดหูฟัง (เพื่อฟังให้ลึกซึ้ง ไม่ใช่ว่าฟังไม่ได้) เป็นสมัยที่รอยยิ้มมีค่ากว่าของขวัญ เพราะรอยยิ้มคือส่วนที่สวยที่สุดในร่างกายของผู้หญิง

เป็นสมัยที่การเรียนในมหาวิทยาลัยคือการแสวงหาโอกาสของชีวิต ไม่ใช่โอกาสในการสร้างรายได้เพื่อเหยียบย่ำคนอื่น และสมัยที่เพลงอย่างของคุณศุขายดีกว่าเพลงที่ส่งเสริมให้วัยรุ่นมีเพศสัมพันธ์กัน

ผมว่าผมโชคดีไม่น้อยทีเดียว เพราะมีคนไม่น้อยที่อายุเท่าผมแต่ไม่ได้อยู่ในสมัยเดียวกับผมครับ