คิด ๆ แล้วน่าสงสารเจ้าลูกชาย 2 ตัวของฉันที่บ้าน

----------------------------------------

เรื่องมันมีอยู่ว่า

 

ฮัลโหล......คุณพี่ (เสียงน้องสาวคนเล็ก.....ซึ่งจริง ๆ คือแม่คนที่สาม)

พี่มัดลูกไว้หรือ  มันทำผิดอะไร

........

ฉันชักงง  ก็ลูกชายฉันอยู่แต่ในบ้าน ฉันจะมัดไว้ทำไม

.......

โอ้....เจ้าพระคุณทูนหัว 

จริงด้วย...ฉันอาจจะลืม  เพราะสืบเนื่องมาจากเจ้าลูกชายไประรานหมาบ้านคนรวย  ดังนั้นทุกเช้าฉันจึงต้องมัดเจ้าลูกชายสองตัวก่อนเอารถออกจากบ้าน  และฉันจะไปจัดการปล่อย  ก่อนที่จะขับรถไปทำงาน  แต่นี่ฉันมัดมันไว้ เป็นเวลาทั้งวัน โดยไม่มีน้ำให้มันกินเลย  โถ ๆ ๆ ๆ ๆ ขอโทษนะลูก  เนื่องจากช่วงนี้แม่เบลอ ๆ มัวแต่ทำงานหนัก ออกบ้านเช้าเข้าบ้านก็เช้าเหมือนกัน (หลังเที่ยงคืน)  ดังนั้นอาจทำให้ฉันเกิดอาการเบลอไปได้  คือ  ขับรถออกจากบ้านแล้วลงมาปิดประตูบ้าน และลืมปล่อยลูกชาย  2  ตัว  โอ...ขอโทษนะคะลูก

 

........

คุณพี่....รู้จักใส่ใจมันบ้าง  สงสารมัน  แดดก็ร้อน น้ำก็ไม่มีกิน  สนใจมันบ้าง......

แล้วสัญญาณโทรศัพท์ก็ตัดไป  (ไม่ทราบด้วยสาเหตุเพราะคลื่นไม่ดี  หรือคนใจไม่ดี โดนแม่บ่น)

........

 

ฮัลโหล  มาอีกแล้ว

คุณพี่  คุณพี่ลืมมัน  2   วันติดกันเลยนะ

........

 

อ่ะ.....ฉันเป็นไปได้ขนาดนั้นเลยเหรอ  ขอโทษ ๆ ๆ ๆ ลูกรักแม่ผิดไปแล้ว  แต่ถึงอย่างไรวันนี้แม่ก็กลับบ้านไวไม่ได้  เพราะต้องทำงานส่งเจ้านาย  ไม่อย่างนั้นแม่ไม่มีความสุข  เพราะต้องฟังคำ.....เป็นแน่แท้   โถ ๆ ๆ ๆ เดี๋ยวกลับไปจะจุ๊บ  2  ทีแทนคำขอโทษลูกก็แล้วกัน  และแม่สัญญาว่าจะมีสติ  และจะไม่ลืมปล่อยลูกอีกนะจ๊ะ

.......

 

แม่ขอโทษ  ขอโทษจริง ๆ

 

ญาติ ๆ ทั้งหลายขอให้ท่านมีสติในทุกขณะจิต  อย่าลืมดูแล เอาใจใส่ลูกหลาน ญาติมิตรของท่านด้วยนะคะ