สวัสดีครับ....
เป็นบุญของผมมากอย่างยิ่งครับ ที่พบกับอาจารย์ผู้ปฏิบัติ..
ครั้งแรกที่เราพบกับท่านที่ เฮอริเทจ เชียงใหม่.....
เรื่องราว เนื้อหาที่เราสนทนากันและที่ท่านได้อบรมแนะนำนั้น...
เป็นสิ่งที่มีค่า และติดตรึงและส่งผลต่อการปฏิบัติ ความมุ่งมั่นและความก้าหน้าในการปฏิบัตอ ต่อๆมาของผมอย่างยิ่งครับ....
ประเด็นสำคัญตอนนั้นคือ....
การเสียโอกาสที่ดีไป การหยุดชะงักไปนานหลายปี เพราะกรรม...
เพราะช่วงอายุ17-21 ปี เป็นช่วงแห่งการฝึกตน อย่างยิ่งยวด..
แต่ก็ต้องหยุดชะงักไปเพราะโมหะ โลภะ และโทสะ...ที่มี...
และท่านเน้นย้ำว่า อย่าอ่านมาก ให้ปฏิบัติมากๆ รีบทำ..
ครั้งนี้จึงเป็นการเริ่มต้นใหม่
นี่เป็นมุมหนึ่งอันสงบเงียบในวัดป่าหินหมากเป้งที่หนองคาย... ครับ ....
อย่าเข้าใจ ไปว่า ต้องเรียนมาก
ต้องปฏิบัติ ลำบาก จึงพ้นได้
ถ้ารู้จริง สิ่งเดียว ก็ง่ายดาย
รู้ดับให้ ไม่มีเหลือ เชื่อก็ลอง
เมื่อเจ็บไข้ ความตาย จะมาถึง
อย่าพรั่งพรึ่ง หวาดไหว ให้หม่นหมอง
ระวังให้ ดีดี นาทีทอง
คอยจดจ้อง ให้ตรงจุด หลุดให้ทัน
ถึงนาที สุดท้าย อย่าให้พลาด
ตั้งสติ ไม่ประมาท เพื่อดับขันธ์
ด้วยจิตว่าง ปล่อยวาง ทุกสิ่งอัน
สารพัน ไม่ยึดครอง เป็นของเรา
ตกกะได พลอยโจน ให้ดีดี
จะถึงที่ มุ่งหมาย ได้ง่ายเข้า
สมัครใจ ดับไม่เหลือ เมื่อไม่เอา
ก็ดับ “เรา” ดับตน ดลนิพพาน
พุทธทาส อินทปญฺโญ
ดีจังค่ะน้องหมอ
พี่เห็นด้วยค่ะว่าเน้นปฏิบัติ ไม่เน้นอ่านทฤษฎีมากไปค่ะ ^ ^