วันนี้ดิฉันอยากเขียนหลายเรื่อง แต่เรื่องแรกที่ขอประเดิม เป็นเรื่องที่อยู่ในใจมานานแล้ว 

          เป็นคำปลอบจากกัลยาณมิตรในยามที่ดิฉันรู้สึกโดดเดี่ยวและสับสน

          ดิฉันชอบมาก  เก็บไว้อย่างดี  เก็บไว้อ่านหลายๆ ครั้ง เหมือนยาขนานเอกสำหรับบำบัดโรคท้อแท้

          วันนี้ดิฉันเอามาเผื่อแผ่ให้เพื่อนๆ ชาว Blog ที่อาจเป็นโรคเดียวกับดิฉัน (ในบางช่วง  บางเวลาของชีวิต) ได้อ่านบ้าง

          ข้อความเป็นดังนี้ค่ะ

บางทีเราก็บอกไม่ได้ว่าสิ่งที่ทำอยู่นี้ ถูกต้อง ดีที่สุดแล้วหรือไม่ แต่ผมสรุปได้สามอย่างครับ
  1. หากไม่มีเหตุผลมาหักล้างสิ่งที่เราได้ไตร่ตรองมาแล้วเป็นอย่างดี ก็ไม่มีเหตุผลที่จะมามัวกังวลใจว่าสิ่งที่กำลังทำนั้นไม่ดี
  2. เราไม่สามารถจะก้าวไปสู่สิ่งที่ดีกว่าได้ หากเรายังทำเหมือนเดิมครับ
  3. จริงอยู่ที่ว่าการเปลี่ยนแปลง ไม่มีอะไรรับประกันได้เต็มร้อยว่าจะเป็นการดี แต่การทำเหมือนเดิม ก็ไม่มีอะไรรับประกันเช่นกันว่าจะยังดีอยู่เท่าเดิมเช่นกันนะครับ
 

          ท่านอาจจะแปลกใจก็ได้  ถ้าดิฉันจะบอกว่า  ดิฉันไม่เคยรู้จักหน้าค่าตาของกัลยาณมิตรท่านนี้เลย  เราพบกันใน Blog แต่ดิฉันแน่ใจว่า ดิฉันรู้จักกัลยาณมิตรท่านนี้ดี แม้ไม่รู้จักตัวจริงก็ตาม

          Blog เป็นโลกอีกใบ ที่เหมือนแชงเกอริลล่า โลกที่มีแต่ความดีและความงาม

          เป็นสวรรค์ของดิฉัน.....