สวัสดีครับ
เป็นเรื่องเล่า ของการไม่ใส่ใจคนไกล้ตัวเรา....ให้ดี
มัวแต่ทำงานและดูแลคนอื่นๆ...
4 วันก่อนสบายเริ่มตาแดง 2 ข้าง ที่ขอบตาล่าง...
พ่อกับแม่ก็เห็น และก็คุยกันว่า
ไม่เป็นไรเนอะ เหมือนที่เคยเป็นคือแพ้ไข่....(เพราะเป็นบ่อยๆ)
แต่เมื่อวานนนี้เริ่มว่าง ไมได้อยู่เวร....
เมื่อได้อุ้มลูกอย่างไกล้ชิด ก็ได้ดูจริงๆ จังๆ และคลำดู ก็พบว่า...
มันมีลักษณะ..เป็นก้อนนูนๆ เหมือนฝี...
เอ..นี่มันตากุ้งยิงนี่นา....
แล้วความรู้สึกแว๊บก็เข้ามา..
ความรู้สึกผิด....
เหมือนว่า...เห็นหลายวัน แต่ว่ามองไกลๆๆ...ไม่ได้ตรวจลูกตนเอง...
ตรงข้ามกับคุณตาที่อยู่ต่างจังหวัด บอกทำไมไม่ซื้อยาแก้อักเสบมาให้กิน???อืม...สินะ
ทันใดนั้นจริงรีบกุลีกุจอ เอายามาผสมให้น้องสบาย...กิน
ได้บทเรียน ได้ความรู้สึก...
แต่ก็มองเห็นเวทนาเล็กๆที่เกิดขึ้น ไม่รุนแรงเกินเหตุ..
ตามปัจจัย...
สวัสดีค่ะ
* แวะมาทักทาย
* เป็นเรื่องธรรมชาติ..ธรรมดาของคนที่มีหน้าที่ดูแลสุขภาพประชาชน แล้วละเลย...เล็ก ๆ กับคนใกล้ตัว ครั้งหนึ่งเมื่อทำงานใหม่ ๆ เพื่อนคนนึงท้องใกล้คลอดแต่ก็ยังได้ขึ้นเวร ...เพราะคนน้อย (เมื่อก่อน..) จนกระทั่งคลอดในเวร..บ่าย แต่ก็ทำให้เราได้บทเรียน..เนอะ !! ในการหันมาดูแลสุขภาพตัวเอง และคนใกล้ตัวด้วย... น้องสบายคงได้รับการดูแลจนหายแล้วนะคะ...
เอาใบปริญญาหมอของพ่อ กับใบพยาบาลของแม่คืนเสียดีไหมเนี่ยะ
ฐานที่ปล่อยให้หลาน สบาย ของลุงไม่สบาย
อย่างนี้โบราณเขาเรียกว่า ไฟไหม้เฮือนหมอ ของแท้
เป็นปกติจ๊ะที่เราลืมมองสิ่งใกล้ๆ ตัว เพราะเราคิดว่าอยู่ใกล้เลยไม่ได้สังเกตน่ะ
เหมือนกับจิตใจของเราไง บางทีเราสนใจจิตใจของคนอื่น หรือเรื่องนอกตัวมากกว่าดูจิตของเราอีก ^ ^
หวังว่าน้องสบาย สบายดีขึ้นแล้วนะจ๊ะ เด็กๆ เขาน่ารัก ไม่ค่อยคิดอะไร บางทีเจ็บป่วยก็เหมือนไม่เจ็บ
อ.ศิริศักดิ์เลยเล่าให้ฟังว่าลูกชายเคยซนมากแล้ววิ่งชนโต๊ะ ลงไปร้องไห้แบบงอแงมากๆ อาจารย์รีบวิ่งเข้าไปโอ๋โต๊ะ แทนโอ๋ลูก (กลยุทธ์จริงๆ ^ ^) ปรากฎว่าลูกงง หยุดร้องเลย ^ ^ บางทีเด็กเขาก็ตอบสนองตามปฏิกิริยาของเราด้วยน่ะ พี่ทดลองกับหลานตัวเองก็เป็นแบบนี้ เวลาเขาล้ม ก็ชวนเขาคุยไปเรื่องโน้นเรื่องนี้ เดินไปจากที่เกิดเหตุ สักพักก็ลืม ^ ^ ลปรร ค่ะ
สวัสดีครับอาจารย์และพี่ๆทุกท่าน
น้องสบายหายแล้วครับ
ขอบคุณมากๆครับ
ได้บทเรียนที่ดีครับ