วันนี้ (7 ก.พ.2551) ผมได้เข้าร่วมประชุมคณะทำงานคณะหนึ่งในฐานะกรรมการ ประธานในที่ประชุมได้กำหนดให้คณะกรรมการทุกท่านร่วมกันแสดงความคิดเห็นในการทำงานงานหนึ่ง โดยบอกไว้กว้างๆว่า เป็นงานอย่างนี้ มีเงินอยู่เท่านี้ โดยไม่บอกว่าทำเพื่ออะไร และทำเพื่อใคร(วัตถุประสงค์ และ เป้าหมาย)
ที่ประชุมก็ได้เสนอความคิดเห็นกันอย่างหลากหลาย เสนอกันไปคนละทิศคนละทาง โดยไม่มีใครฟังใคร ต่างก็จะยึดเอาของตัวเองชนะ ท้ายที่สุดหาข้อสรุปไม่ได้ ประธานในที่ประชุมเลยต้องสรุปเอาเองว่า ผมเอาตามความคิดของคนนี้ก็แล้วกัน โดยไม่บอกว่าทำไมถึงเอาของคนนี้ แล้วความคิดเห็นที่ตัดทิ้งไป ทำไมถึงตัด ก็ไม่ได้บอก
การประชุมลักษณะนี้ผมพบบ่อยครับ สาเหตุหลัก คือ ไม่ได้ตั้งวัตถุประสงค์ และ เป้าหมายเอาไว้ให้ชัดเจนเป็นรูปธรรม ที่นี้เมื่อใครเสนออะไรมาก็สรุปไม่ได้ว่าเข้าประเด็นหรือไม่ ถกเถียงกันอย่างเลื่อนลอย เสียเวลา เสียสมอง และ เสียความรู้สึก พอสรุปไปสู่การกระทำจริงก็สรุปกันอย่างง่ายๆตามความรู้สึก ตามความเกรงอกเกรงใจ ก็เลยได้งานที่ไม่มีประสิทธิภาพ (เปลืองแรง เปลืองเงิน เปลืองเวลา)
สำหรับผมเองในการประชุมเพื่อทำงานแต่ละครั้ง ผมจะกำหนดวัตถุประสงค์และเป้าหมายให้ชัดเจนเป็นรูปธรรมเสียก่อน เป็น “ธง” ตั้งเอาไว้ ส่วนการแสดงความคิดเห็นให้แสดงความคิดเห็นได้หลากหลายถึง “วิธีการ” ที่จะนำไปสู่ “ธง” ที่ตั้งไว้
ดังนั้น การตัดสินว่าจะเอาความคิดใด เป็นการตัดสินโดยยึดเอาวัตถุประสงค์และเป้าหมายของงานเป็นหลัก ใครแสดงความคิดเห็นได้สอดคล้องกับ “ธง” ที่ตั้งไว้ก็ โอเค ส่วนใครที่ไม่สอดคล้อง ก็ต้องยอมรับความจริง เพราะ “ธง” จะเป็นตัวบอกว่าคุณมาถูกทางหรือเปล่า
การพิจารณาโดยมี “ธง” ดังกล่าว จะไม่มีการขัดแย้งใดๆเกิดขึ้น คือ อาจจะขัดแย้งกันได้ใน “วิธีการ” แต่ต้องสมานฉันท์ใน “วัตถุประสงค์และเป้าหมาย”
การประชุมลักษณะนี้ จะไม่เลื่อนลอย ไม่เสียเวลา ไม่เสียสมอง ไม่เสียความรู้สึก พอทำงานจริง ก็จะได้ประสิทธิภาพของงาน ในลักษณะ
“งานเสร็จ คนสุข”
ขอบคุณครับ
ขอขอบคุณครับที่เข้ามาเยี่ยม ขอแถมอีกนิดครับ
วิธีการ ควรหลากหลาย แต่ เป้าหมาย ควรเป็นหนึ่ง
ขอบคุณครับ