ดีนะที่ไปเจอตะบัน ไม่เจอตะบี้...ไม่อยากจะเอ่ย

เมื่อได้อ่านบันทึกเด็กแว้น- เด็กเวร  ของคุณกรรณิการ์แล้วให้นึกย้อนเหตุการณ์วันวานก่อน >>  ก่อนวันวาน.... ๕๕๕๕ <<  ช่วงเย็นขณะรอโรงเรียนเลิก ...ครูพรรณามีหน้าที่ปล่อยนักเรียนเดินแถวกลับบ้าน...ครูเดินลงมาจากอาคาร ๑ ...วันนี้โรงเรียนดูเหงา ๆ ครูส่วนใหญ่ไปงานศพ ( ภาษาชาวบ้าน..) เห็นนักเรียนรวมกลุ่มกันแบบแปลกแยก ..ประมาณว่าน่าจะมีเรื่อง...พยายามมองไว้...แล้วเตรียมแหกปาก (เฮ้ยหยุด! ... วลีนี้ทันใจ).......มองไปมองมาไม่เห็นมีอะไร.......สักพักพอเด็กเริ่มเดินเท่านั้นแหละ.......เสียงเจ้าเหลิมตะโกน.....ลูกนกเอี้ยง..โวยวาย.....ลั่น......ครูหันไปมองใช้คำถามด้วยสายตา......เพียงแต่มองตาครูแล้วผ่านเลย ....ไม่มีใครตอบคำถาม...สักพักก็เห็นพี่นักเรียนชายม. ปลายกอดคอ( คล้องคอ ..ดูดีกว่าล็อคคอ.) พาเดินไปทางด้านหอประชุมเก่า...ครูถามจะไปไหนกัน  ..ไม่มีใครตอบคำ....นักเรียนบางคนเริ่มวิ่งไปด้านหอประชุม......ครูพรรณาไม่วิ่งตามเพราะต้องปฏิบัติหน้าที่ดูแลนักเรียนส่วนใหญ่ให้กลับบ้าน...รอจนนักเรียนเดินแถวหมดแล้ว...ก็ไม่เห็นวี่แววว่าเจ้าเหลิมจะกลับออกมา....๔ โมงเย็นแล้ววันนี้มีนัดกายภาพบำบัดที่โรงพยาบาล.......กลับบ้านก่อน....ปรากฏว่าเจ้าเหลิมเดินอ้อมไปทางอาคาร ๕....ประมาณว่าไม่อยากถูกสอบสวน.......

เช้าวันนี้เข้าสอนห้อง ม. ๑/๕ ...อ้าว! เฮ้ยเหลิม( ขาใหญ่ เพิ่งอยู่ม. ๑ ปี ๒ เอง ๕๕๕๕  ) เมื่อวานแกเจ็บมากไหม...........ไม่เจ็บเลยครับ...ทำไมล่ะ......ครูยังนึกว่าแกจะจม...ต......ซะอีก....ยังครับ  ยังไม่ทันได้ทำอะไรกันเลย...ไปเจอตาบัน ( ภารโรง ) เข้าซะก่อน...แกไล่ตะเพิดซะจนกระเจิดกระเจิงเลยครับ........ดีนะที่พวกแกไปเจอตะบัน ถ้าเจอตะบี้ละมึงเอ๊ย .....  ไม่อยากจะเอ่ย...เสียงนักเรียนในห้องพูดแทรกขึ้น.......   เออแล้วทำไมแกไม่ซัดกันที่หน้าห้องสหกรณ์ให้รู้แล้วรู้แรดไปล่ะ.........กำลังจะพอดีเลยครับ..ก็อาจารย์ดันลงมาซะก่อนเลยอด......ตกลงครูขัดจังหวะละซิ...ครับ.......อ้อ! เอาเป็นว่าพวกแกกลัวเจ็บน้อยกว่าที่ควรว่างั้นเถอะ...ประมาณนั้นแหละครับ...........