ชีวิตสงบสุข ไม่รีบเร่ง เหมือนลำน้ำนานที่รินไหลหล่อเลี้ยง ชาวเมืองนาน

 คนของหัวใจ....

อาศัยช่วงเวลาน้อยนิดก่อนสิ้นแสงของวันนี้ ผมจะพาคุณเที่ยวชมเมืองนานนะครับ

เมืองนาน แขวงหลวงพระบาง ปัจจุบันย้ายมาตั้งอยู่ริมถนนสายหลวงพระบางไปไชยะบุรี แต่ที่เดิมตั้งอยู่ริมลำน้ำนาน บริเวณบ้านเก่าตลาดเก่านั้นเดี๋ยวนี้เรียกว่าบ้านศรีบุญเรือง และบ้านศรีมงคลครับ สภาพการตั้งบ้านเรือนอยู่กันอย่างหนาแน่นหรือเรียกว่า “บ้านถี่ที่เต็ม” ผมว่ามีส่วนคล้ายชนบทของจีนแถวเชียงรุ้งไม่มากก็น้อยครับคุณ

  

น้ำนาน รินไหลหล่อเลี้ยงเมือง ที่มาของชื่อเมืองนาน

ลำน้ำนานในเดือนมกราคม ไหลรินรินผ่านกลางชุมชนดั้งเดิมนี้ ในลำน้ำสายเล็กๆที่แห้งขอดนี้ ผมเห็นผู้หญิงถือสวิงช้อนปลา เห็นเด็กหญิงขุดดอนทรายกลางลำน้ำแล้วรอตักน้ำที่กรองผ่านเข้ามาในหลุมใส่ถังหาบกลับบ้าน เห็นฝูงเป็ดเล่นน้ำ และเห็นผู้คนลงมาอาบน้ำกันเป็นครอบครัว ด้วยความเกรงใจเลยใช้การบันทึกทางสายตา แทนการบันทึกด้วยกล้อง

มีวัดที่คุณลุงเจ้าของเฮือนพัก แนะนำให้ไปชมอยู่สามแห่ง วัดศรีบุญเรือง วัดศรีมงคล และวัดบ้านไผ่       ทุกวัดสงบเงียบมีสิมมีศาลาฟังเทศน์ข้างในมีธรรมาสน์เทศน์ในงานบุญพระเวสตกแต่งสวยงาม ผมตื่นตากับช่อฟ้ารูปพญานาคที่วัดศรีมงคล(ซึ่งวันต่อๆมาผมก็พบอีกหลายๆแห่ง) และที่วัดบ้านไผ่ผมได้บันทึกภาพพญานาคหน้าสิมที่มีหางเหมือนปลามาฝากคุณด้วยครับ

   ช่อฟ้ารูปพญานาควัดศรีบุญเรือง 

พญานาคที่สิมวัดบ้านไผ่มีหางเหมือนหางปลา 

เดินผ่านบ้านหลังหนึ่งที่บ้านไผ่ ผมเห็นคุณตาท่านหนึ่งนั่งเหงาๆมองผู้คนที่เดินผ่านไปมา เข้าไปคุยด้วยตามถนัด ถือเป็นโชคแท้ๆครับ ผมพบกับหลานของผู้ปกครองเมืองคนหนึ่งครับ ด้วยความดีใจจนลืมถามชื่อเสียงเรียงนามท่าน แต่คุณตาบอกว่าอายุ ๘๔ ปีแล้ว แม่ของคุณตาชื่อสาวผิวๆ เป็นลูกสาวของแสนอินเจ้าเมืองท่านนั้นเองครับ (แสน เป็นยศขุนนางหลวงพระบาง เช่น ขุน หลวง หมื่น แสน พระยา ฯลฯ)

คุณตาเล่าประวัติของเมืองนานในช่วงที่ถอยหลังไปได้ประมาณสองร้อยห้าสิบปี เสียดายที่ผมไม่สามารถจดในตอนนั้นได้ เพราะหลานสาวคุณตาแอบไปตามตำรวจบ้านมายืนสังเกตการณ์ด้วยความไม่น่าไว้วางใจของผม แต่ด้วยความเหมือนคนลาวเทิงของผมเลยรอดตัวไม่ถูกตรวจค้น เลยต้องรีบไหว้ลาคุณตา

 บ้านเก่าเหลือเพียงหลังเดียว

ผมขอให้รถหยุดแล้ววิ่งลงรถทันทีที่เห็นบ้านหลังนี้ครับ เป็นเรือนไม้ปรุงแบบโบราณ สภาพเป็นไปตามกาลเวลา แต่ก็มีเสน่ห์ในแบบของเก่า ผมเห็นหลงเหลือเพียงหลังเดียวเท่านั้นในเมืองนาน

ที่มีเสน่ห์มากไปกว่านั้นคือมีคุณยายนั่งทอผ้าอยู่ใต้ถุนบ้านด้วย คุณยายนุ่งผ้าถุงแบบลาวโบราณสีเขียวเข้มเล่นลวดลายสีดำชายผ้าถุงเย็บต่อด้วยผ้าลายจกงดงาม เห็นฟืม และผ้าที่คุณยายทอดูแปลกตา คุณยายบอกว่ากำลังทอตุงไว้ไปงานบุญฉลองการซ่อมแซมสิมใหม่ของวัด ให้นึกถึงคนชอบไปวัดไปวาเช่นคุณอย่างรุนแรงอีกวาระหนึ่ง

  

คุณยายนุ่งซิ่นลาว ทอตุงใต้ถุนบ้าน

 

คุณยายบ้านศรีบุญเรือง 

เดินผ่านหน้าบ้านหลังหนึ่งเห็นคุณยายนั่งอยู่ที่ประตูบ้านคล้ายจะรอใครกลับบ้าน ต่างคนต่างแอบดูกัน เลยได้ภาพถ่ายที่แสนสวยมาฝากคุณครับ อดเข้าไปสบายดีคุณยายไม่ได้ คุณยายนุ่งผ้าถุงแบบลาวโบราณอีกแล้ว สวยงามจนอดไม่ได้ที่จะขอคุณยายเป็นนางแบบให้ คราวนี้ต้องเจอตำรวจจริงๆครับ แต่เป็นตำรวจของคุณยาย คุณตาท่านเดินมาจากไหนไม่ทราบ ตรงรี่เข้ามาตะโกนโหวกเหวก ที่ไหนได้คุณตาท่านหูตึงนั่นเอง รอดตัวไปอีกคราว 

ชีวิตเรียบง่ายริมลำน้ำนานแห่งนี้ ช่างแสนสุขจนน่าอิจฉา

อยากให้คุณมาเห็นจังเลยครับ 

เรือนพักหุมพัน เมืองนาน

มังกอน ๒๕๕๑