ปีนี้เป็นปีแรกตั้งแต่เป็นอาจารย์หลักสูตร ป.บัณฑิตที่ผ่านไปแล้วหลายเดือน ออกนิเทศน์ได้เพียงสองครั้งครับ ทั้งๆ ที่สาขาวิชากำหนดให้ผมต้องออกนิเทศน์สัปดาห์ละสองวัน แต่ไม่รู้จะทำยังงัยดีครับ วันมีจำกัด ส่วนงานช่างกระหน่ำมาอย่างได้ใจจริงๆ จนถึงตอนนี้อันเนื่องจากสาขาวิชาไม่ยอมถามผมก่อนว่าผมว่างหรือเปล่า กลายเป็นผมต้องติดหนี้นักศึกษาไปแล้ว เพราะแต่ละคนที่เห็นประกาศ ก็จะมาถามผมว่า ทำไมอาจารย์ไม่ไปนิเทศน์ เลื่อนอีกแล้วหรือค่ะ หรือครับ จริงๆ นะผมนะไม่ได้เลื่อนครับ เพราะจริงๆ ผมถูกจองไปงานอื่นไว้ก่อนตารางจะออกประกาศแล้วครับ และทุกครั้งคือผมจะรู้พร้อมๆ กับนักศึกษาว่าผมต้องไปนิเทศน์ใคร (เป็นเสียอย่างนี้ จะให้ผมทำงัยเนี๊ยะ)

เมื่อวาน (ตอนนี้ขึ้นวันใหม่แล้ว) ผมมีเวลาครึ่งวันครับ ก็เลยขอให้ทางสาขาวิชาไม่ต้องใส่ตารางนิเทศน์ใหม่ให้ผม เพราะผมต้องการชดใช้หนี้ก่อน แล้วปรากฏเป็นเรื่องยากจริงๆ ครับ เพราะบังเอิญสองโรงเรียนที่ไปนิเทศน์เมื่อวาน โรงแรกมีนักศึกษาสองคน สอนคาบหนึ่งและคาบสอง ตามลำดับ ส่วนอีกโรงเรียนหนึ่งมีนักศึกษาสามคน สอนคาบสี่ สองคน และคาบห้าอีกหนึ่งคน แถมสอนกันคนละตึก (ผมจะนิเทศน์งัยดีละ) สุดท้ายเลยต้องขอมาใหม่อีกรอบหนึ่งครับ

ระหว่างขับรถจากโรงเรียนแรกไปยังโรงเรียนทีสอง นึกขึ้นมาได้ว่าเอากล่องถ่ายรูปของสาขาวิชามาด้วย (ของเองไม่มีครับ ฮิฮิ) เลยนำภาพเส้นทางที่ทำให้ผมหลงทาง(รัก)เสียเกือบครึ่งชั่วโมงมาให้ดู

(เส้นทางเปลียว แถมไม่ค่อยน่าภิรมย์สักเท่าไร)

(เริ่มรู้สึกตัวแล้วครับ ว่าหาโรงเรียนที่สองไม่เจอแน่แล้ว ทำไงดี สุดท้ายก็โทรถามเจ้าหน้าที่ที่สาขาวิชา แต่ก็ไม่ได้คำตอบ จึงโทรถามเจ้าหน้าที่คณะ เพราะคิดว่าคุ้นเคยเส้นทางดี แล้วผมก็ได้คำตอบ)

(เข้ามาในดงอีกครั้ง เพราะเจ้าหน้าที่บอกว่า ให้สังเกตถังน้ำปะปาให้ดี ฮาฮา กว่าจะหาประตูโรงเรียนได้ เหลืออีกสองนาทีนักศึกษาจะเริ่มสอนแล้ว)

(ในที่สุดผมก็มานั่งดูนักศึกษาของผมสอนจนได้ อัลฮัมดุลิลลาห์)