กงล้อเวลาที่เคลื่อนหมุนอยู่ทุกขณะ ได้นำพาเอาวันวัยไปด้วยเรื่อย ๆ จากวันเป็นเดือนเดือนเป็นปี และจากปีเป็นอีกหลาย ๆ สิบ ยี่สิบ หรือสามสิบปี ไล่ไปตามวิถีที่เปลี่ยนแปลง

            จุดเริ่มต้นเสมือนไม่มีจุดสิ้นสุด และจุดสูงสุดก็โหยหากลับไปยังจุดเริ่มต้นอีกครั้งวัฏจักรชีวิตจึงยังคงดำเนินไป แต่วัฏจักรใจดูเหมือนจะเริ่มอ่อนล้าลงในตามกาล กระทั่งในยามที่รู้สึกท้อแท้เหนื่อยหน่าย สิ่งที่เคยประทับใจมักจะฝืนกงล้อหวนกลับมาให้ได้คิดถึงด้วยรอยยิ้มเสมอ.. <h3 style="margin: 0cm 0cm 0pt">          “เอามานี่ซิ ยายจะป้อนให้เอง ไม่กินให้มันรู้ไปสิ”</h3>          คำพูดเหล่านี้ทำให้ผมนึกถึงถ้อยคำเมื่อเกือบ 30 ปีก่อน เมื่อครั้งคุณครูผู้สอนผมคนแรก เอ่ยกับผมว่า
          “มานี่ซิครูจะสอนเธอเอง ทำไม่ได้ให้มันรู้ไป”            
       เสียงคนคนเดียวกัน เอ่ยในเวลาที่ต่างกัน แต่ให้ความรู้สึกคล้ายคลึงกัน           
        วันนั้น .. ผมเป็นลูกศิษย์ตัวน้อย ๆ ของคุณครูที่พร่ำสอนผมตั้งแต่ยังไม่ประสีประสาจนอ่านออกเขียนได้ อันหมายถึงก้าวแรกที่เท้าย่ำเดินได้อย่างมั่นคงและปลอดภัยมาจนถึงทุกวัน           
      วันนี้… ผมมีลูกชายตัวน้อย ๆ ที่เกิดกับ “หลาน” ของคุณ (ครู) ยาย กลายเป็น “เหลน”ที่คุณ (ยาย) ครูรักและเอาใจใส่เช่นเดียวกัน แม้แต่เรื่องผลไม้ที่อยู่กับผม ลูกชายจะไม่ยอมแตะแม้ปลายลิ้น พออยู่กับคุณ (ยาย) ครู เจ้าหนูกินเรียบไม่เหลือสักชิ้น           
      เพราะอย่างนี้และเพราะฉะนั้น.. กงล้อเวลาได้นำพาชีวิตของผมมาเป็นลูกศิษย์ของท่านในขณะเดียวกันก็หมุนวนจนผมได้เป็น “หลานเขย” และลูกชายของผมก็กลายเป็นเหลนของท่านในเวลาต่อมา           
      ผมรู้สึกภาคภูมิใจเป็นที่สุดครับคุณ(ครู)ยาย “บัวเลียน  ผลค้า” ที่ได้เกิดมาเป็นศิษย์ของคุณ(ครู)ยาย
        “ไหน ๆ คุณ(ครู)ยายก็เกษียณแล้ว อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์ฝากเจ้าหนูที่คุณ(ครู)ยายด้วยละกัน.. ผมติดงานครับ” !                 
       นายกฤษฎา  สุนทร