เดี๋ยวนี้เพื่อนกิน หายากนะ เรียกให้มากิน กินฟรีๆๆก็ยังไม่มาเลย เพื่อนที่รักกันมาก ไม่ได้ติดต่อกันนานเข้าก็ห่างเหินกันไป หลงลืมกันไป ที่เหลืออยู่ที่แวะมาก็มักเป็นเพื่อนที่ขายประกัน ก็จริงของมันนะแม่

แม่คะ

 

วันนี้หนูมีภารกิจ เยอะไปหมดเลย ว่าจะไปใส่บาตร งานบุญร้อยวันพี่ยุทธก็ตื่นสาย แถมด้วยแม่บ้านก็ขอลา เลยต้องช่วยกัน ทำกับข้าวให้พ่อ

สายหน่อย หนูไปงานแต่งงานน้องที่ทำงาน ซึ่งเป็นลูกสาวของเพื่อนหนูเอง แต่เพื่อนคนนี้เสียไปแล้วละค่ะ เป็นมะเร็ง เสียดายอายุยังไม่มากซักเท่าไรเลย

หนูเจอเพื่อนเก่าสมัยเรียน มศ.5 ด้วยกันด้วยค่ะ เขาเป็นครูทำผลงานอะไรของเขาก็ไม่รู้ได้ซี 8แล้ว  มีเงินประจำตำแหน่งเดือนละหมื่นกว่าบาท น่าอิจฉาเค้ามั้ยคะแม่ แต่หนูก็เฉยๆ จำได้ว่า หนูขอแม่เรียนครูแล้วแม่ไม่ให้หนูเรียน แต่ถึงตอนนี้ก็ไม่ได้เสียใจอะไรมากมายหรอกค่ะ ก็แค่ไม่ค่อยชอบพยาบาลซักเท่าไรเท่านั้นเอง

เพื่อนหนูเขาชวน เลี้ยงรุ่น พบปะสังสรรค์ เดือนเมษา ที่คาดว่า เพื่อนๆจะกลับมาบ้านมากที่สุด มันบอกว่า เดี๋ยวนี้เพื่อนกิน หายากนะ เรียกให้มากิน กินฟรีๆๆก็ยังไม่มาเลย เพื่อนที่รักกันมาก ไม่ได้ติดต่อกันนานเข้าก็ห่างเหินกันไป  หลงลืมกันไป ที่เหลืออยู่ที่แวะมาก็มักเป็นเพื่อนที่ขายประกัน ก็จริงของมันนะแม่ โดยเฉพาะหนู เมื่อหลังจากที่ติดอินเตอร์เนต เพื่อนที่เคยมีเยอะแยะก็หายไปหมด เพราะเพื่อนชวนไปไหน หนูก็มักจะไม่ไปกับเขา เพราะ มีงานค้างอยู่กับเจ้าคอมพิวเตอร์ เหมือนที่แม่บ่นว่า หนูไม่ทำอะไร นอกจากเล่นคอมพิวเตอร์  ช่างมันเน่อะ แม่ ฟ้ากำหนดมาแล้ว ก็ต้องทนรับต่อไป

หนูปวดตาจังเลย วันนี้หนูขับรถยนต์ไปบ้านนาข่า ซื้อผ้า หนูคงจะเมารถเหมือนเคย นอนแล้วนะจ๊ะแม่........

 คิดถึงแม่นะ

 

ลูก

20 ม.ค. 51 : 21.33