ฉันตั้งคำถาม ว่าใครจะหลบใคร ในเมื่อฉันจะไม่หลบทางให้หรอก

     

      นอน รพ. นานๆก็เฉามาก นอนครึ่งเดือน เป็นบริษัทก็ให้ออกแน่นอน

เวลามีญาติอยู่ด้วย ญาติก็ซื้อโน่นนี่ให้ หลายครั้ง ที่ทุกคนก็ไปทำงานกันหมด

ฉันไม่มีความหมายอะไรเลย ( คิดขณะนั้น )    

     การใส่ชุดคนไข้ เป็นชุดที่เหมาะแก่การนอนมากที่สุด และตัวเราก็จะมีเข็มปักเอาไว้หัวสีเหลืองๆ เก๋ไก๋ ที่หลังข้อมือขวา อีกข้อมือก็เป็นป้ายข้อมือ  บอกชื่อ ห้องพัก   กลัวหลงกับญาติ      

    แต่เมื่อเราต้องแต่งชุดเหมาะแก่การนอนอยู่ห้อง และออกไปพบคนข้างนอก มันน่าอายอีก ความมั่นใจไม่มีอีก อยากได้อะไรก็อึดอัดอีก    

    ฉันอยู่ รพ. ที่นี่ ช่วง 5-6 วันแรก เป็นช่วงที่ หมอสูติฯ สงสัย เสาะหาว่า จริงๆ ก้อนมันอยู่ตรงไหนแน่ แต่เดี๋ยวไข้ขึ้น ฉันก็รับยาฆ่าเชื้อ หรือยาสลายก้อน ไป พรางๆก่อน ยาแรงอยู่บ้าง สักพักฉันก็เริ่มปรับตัวได้   

    วันนั้น ฉันอยู่คนเดียว ตัดสินใจว่า  ต้องเดินไปโรงอาหารฝั่งตรงข้ามให้ได้

    ทำไมต้องอาย

    ทำไม่ถึงไม่มีความมั่นไจ

    เหมือนตอนเราดีๆ 

    ก็เราไม่ได้เป็นอะไรมากนี่นา

    ก็แค่เปลี่ยนเครื่องแบบ

    สมองอะไรก็เหมือนเดิม  

           ฉันเริ่มออกเดินจากห้องคนไข้ ไม่มองใครเลย พอพ้นห้อง 2 ก ทางตรงไป ก็เป็นโรงอาหาร เป็นเวลาของคนหิวพอดี คนมากมาย  

          ยิ้มน้อยๆกับตัวเอง มองแต่ร้านอาหารว่าอะไรที่ชอบ เดินไปร้านผลไม้ดีกว่า  

         ฉันเห็น กลุ่ม ผู้หญิง เดินมา 2-3 คน นึกสนุก  เดินช้าๆ  ตั้งใจเดินไปตรงหน้ากลุ่มน้องกลุ่มนี้     

         ฉันตั้งคำถาม    ว่าใครจะหลบใคร ในเมื่อฉันจะไม่หลบทางให้หรอก    

         ปรากฏว่า น้องเขาหลบ เป็นทางให้ฉัน

         ในสมองของฉันไม่ได้แปล ความหมายอะไรใน เหตการณ์นี้ 

          แค่ อยาก สนุกๆบ้าง ในหนึ่งวัน ก็คงทำครั้งเดียวแหละ