สวัสดีค่ะคุณหน่อย
อ่านแล้วน้ำตาไหล.......สะเทือนใจเมื่อนึกภาพตาม....
- ขอบคุณคุณหน่อยค่ะที่เขียนเรื่องนี้..แม้ว่าจะอ่านจับสัญญาณได้ว่าตอนนี้คุณหน่อยสบายใจดีและมีอารมณ์ขันกับสิ่งที่เกิดขึ้น ณ ช่วงเวลาหนึ่ง...
- ขณะเดียวกันก็ขออนุญาตเพื่อนร่วมวิชาชีพพยาบาลที่จะเป็นตัวแทนขอโทษที่ปัจจุบันเรายังละเลยจุดนี้ไป เรายังใช้เครื่องแบบเข้ามาเพื่อให้ "ง่าย" ต่อการทำงาน(และตีขลุมว่าง่ายต่อคนไข้ในการนอนรักษาตัว)...แต่ว่าไม่ไวพอ(sensitive)ต่อมิติของความหมายและภาพลักษณ์ของบุคคลเมื่อต้องออกจาก "ห้องนอนหรือเตียงนอนพัก" ...เรายังขาดสิ่งที่เรียกว่า องค์รวมของการดูแล
- ถึงจะไม่สามารถรับปากแทนผู้ปฎิบัติทุกคนได้ว่า ต่อไปจะดูแลแก้ไขอย่างไร....แต่โดยส่วนตัวจะใช้เรื่องนี้ไว้เตือนตัวเองในการดูแลผู้รับบริการอย่างแน่นอนค่ะ